Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018



ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ




Το νέο τεύχος του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Γενάρης-Φλεβάρης 2018 κυκλοφορεί με πολλές πολλές δημιουργίες αναγνωστών μας και λογοτεχνών, πλούσια ύλη, ποίηση, δοκίμιο, χρονικά, κριτική θεάτρου και βιβλίου και πολλά ακόμη θέματα.



Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Nelson Algren Literary Awards: $3,500 Short Story Prize (Submission Guidelines)





One of the year’s best short story contests has arrived.
It’s the Nelson Algren Literary Awards, hosted by the Chicago Tribune. The prize? $3,500 USD. There is absolutely no entry free.
Writers can submit their stories starting November 15th, 2017. 
Stories should be 8,000 words or less.
The grand prize is $3,500. Four finalists receive $1,000. Five runners-up will win $500. The total prizes are worth $10,000. Not bad!
Writers are allowed to submit a maximum of 2 entries. There is no submission fee.
The deadline for submission is January 31st, 2018.
The grand prize winning story will be considered for publication in the Chicago Tribune.
Nelson Algren was a novelist famous for books such as A Walk On the Wild Side, and The Man with the Golden Arm.  According to Wikipedia, Algren portrayed the world of “drunks, pimps, prostitutes, freaks, drug addicts, prize fighters, corrupt politicians, and hoodlums.”
To learn more, and to submit, read visit their Submittable page.

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018


 Τρία ποιήματα του Σταύρου Μπουρδάκη που λάβαμε, με τίτλους "ΤΑ ΝΕΦΗ", "Η ΒΕΝΤΑΛΙΑ" και "ΠΑΡΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ" δημοσιευμένα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.





ΤΑ ΝΕΦΗ

Χαρούμενα δυο νέφη
πλησίασαν να σμίξουν.
Αέρας τα λικνίζει,
τους πλάθει τη μορφή.

Αυτά ανασυντάσσονται
και γίνονται καινούργια.
Ενώνονται και φτιάχνουνε
μια κόρη γελαστή.

Το σύμπαν νευριάζει,
ο ήλιος ξεμακραίνει.
Αρχίζει πια και βρέχει
στην πόλη δυνατά.

Μου φαίνεται η κόρη
πως άρχισε να κλαίει.
Τα δάκρυα ποτίσανε
της φύσης τον καμβά.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΗΣ

*****

Η ΒΕΝΤΑΛΙΑ

Θυμάμαι κείνη τη γόνιμη Δευτέρα,
που το φως μετάλλαζες στις δερμάτινες ίνες.
Έμοιαζες μ΄ ανθρώπινη βιολέτα,
που δεχόταν πλήθος στο σώμα τις ακτίνες.

Ο κήπος γέλαγε με τα καμώματα αυτά
κι εσύ γλυκά και τρυφερά τον αγνοούσες.
Κοίταζες γύρω σου τ΄ ανάερα παιδιά,
με μια βεντάλια πονηρά τα χαιρετούσες.

Στο παιχνίδι ένα κι εγώ μ΄ αυτά
μα στάθηκε αδύνατο πια να συνεχίσω,
να με κοιτάζεις είδα χαρωπά,
τα μάγουλα μου πήγα να τσιμπήσω!

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΗΣ

*****

ΠΑΡΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

H έρημη μου
μαργαρίτα στον κάμπο
τριγυρίζει. Δες!

Έβγαλε πόδια!
Ποιος είδε βρε λουλούδι
τέτοια να κάνει;

Την τσάντα πήρα
να βρω την μηχανή μου
για να την βγάλω.

Φωτογράφισα.
Μα στην φωτογραφία
τα πόδια λείπουν.

Με τα πέταλα
στο χώμα φυτρωμένη.
Χαμογελάει.


ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΗΣ

4 ποιήματα του Μιλτιάδη Ντόβα. Από το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2017 των ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ που κυκλοφορεί με επιμέλεια του διευθυντή του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών διηγήματος, Διεθνές Βραβείο Πεζογραφίας Μπλέζ Σαντραρ) που φιλοξενεί πάνω από 34 νέους και παλαιότερους δημιουργούς που καλλιεργούν όλα τα είδη του λόγου απ' όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2017 των ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ στέλνεται ήδη σε όλες τις βιβλιοθηκες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.









Ένα ποίημα του Πέτρου Βελούδα που λάβαμε, με τίτλο  ''ΣΤΙΣ ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ'', δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο Πέτρος Κ Βελουδας γεννήθηκε στο Αγρινιο Αιτωλ/νιας,οπου ζει μέχρι σήμερα. Ειναι Δημοτικος Συμβουλος στην πολη του το Αγρινιο, Αντιπροεδρος του Λαογραφικου Μουσειου Αγρινιου, μελος του λογοτεχνικου συλλογου ''ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ''.  Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ελληνικου Πολιτισμου του Ε.Α.Πανεπιστημίου Πατρών. Συνεργάζεται με τοπικες εφημεριδες (Νεοι Καιροι ,Μαχητης, Παναιτωλικη ,κ.α),ως δημοσιογραφος -χρονογραφος. Ειναι μελος της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ, ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΑΙΤΩΛ/ΝΑΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ. Επιπλεον εχει εργαστει ως ραδιοφωνικος παραγωγος σε τοπικους ραδιοφωνικους σταθμους. Ποιηματα του και διηγηματα συμπεριλαμβανονται σε Πανελληνιες Ανθολογιες (εκδοσεις περιοδικου Νεα Αριαδνη) Εχει εκδοσει δυο ποιητικες συλλογες απο τις εκδοσεις "Ιβυκος".-


 ''ΣΤΙΣ ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ''

Στον εξώστη της καρδιάς βασανισμένα
πρόσωπα,φιγούρες σωμάτων,τέμνονται
στα χρόνια των εναλλαγών της έναστρης
γαλήνης...Μισογκρεμισμένες ψυχές,αποσύνθεση
σχεδίων,χώροι έρημοι,κρυμμένες ιδέες στην
έρημο της ..ψυχής...Ακούμπησε τα όνειρά σου
στο σανίδι της ζωής,ξεδίπλωσε το άρωμά σου
στο άρμα της πληγής.Προσεύχεσαι το δειλινό
και η καρδιά σου λέει πως..βάρυνε η ενοχή
στο..δίκιο σου που..φτάιει...Υπάρχουνε οι
αμμουδιές να κρύψεις τη χαρά σου,μα φτάνουνε
οι..αγκαλιές,να..σφίξεις την ..καρδιά σου!

ΠΕΤΡΟΣ Κ ΒΕΛΟΥΔΑΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ-ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ & ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ




Τρία ποιήματα της Ντίνα Γεωργαντοπούλου που λάβαμε, με τίτλους ".ΑΘΟΡΥΒΟΙ ΜΥΘΟΙ-ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ", "CARESSING MYTHS- ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ" και "ΑΠΡΟΣΠΟΙΗΤΑ- ΣΕ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΩ ΣΩΠΑΙΝΩ" δημοσιευμένα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Η Ντίνα Γεωργαντοπούλου είναι λογίστρια. Κατάγεται από το Δερβένι Κορινθίας και ζει στην Αθήνα. Γράφει για αυτά που δε μπορεί να πει για αυτά που οι άλλοι δε θα καταλάβουν για αυτήν. Για να βγαίνει στο φως μαγεμένη από συναισθήματα ανακαλύπτοντας την αγάπη μέχρι να φτάσει στο σημείο να είναι διάφανη. Νιώθει να εξαγνίζεται και έτσι με τρόπο καθαρό να επικοινωνεί με τους ανθρώπους.
Εργογραφία
1.Αθόρυβοι Μύθοι-Εκδόσεις Ζάθεον Πυρ -2015
2.Caressing Myths -Δίγλωσσο(Ελληνικά -Αγγλικά)
Εκδόσεις Libros Libertab -2015
3.Απροσποίητα -εκδόσεις Βακχικόν-2017

Συμμετοχές στις εκδόσεις
1.Ποιητική Ανθολογία-127 φωνές ψυχής-Εκδόσεις Ομάδα Πρωτοβουλίας-2013
2.Ανθολόγιο Περί έρωτος-Εκδόσεις Όστρια-2014
3.Ετερότητα -Εκδόσεις μικρές Εκδόσεις (CRAFTBOOK II )-2015
4 Συν -ποιείν-2017

1.ΑΘΟΡΥΒΟΙ ΜΥΘΟΙ

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Αυτά τα κόκκινα παπούτσια
πάντα την πήγαιναν σε γιορτή.
Να έχει να χαίρεται που αγρυπνά
με τις εξαιρέσεις κάθε μέρα
όταν σιωπά με την αργοπορία
των καραβιών που φεύγουν
στην άγονη γραμμή.
Με μια σταγόνα αρμύρα
στην άκρη των χειλιών.
Χαρά και θλίψη οι αποχωρισμοί
μα πάντα δίπλα στην απορία
της μαργαρίτας
που τούτες τις μέρες
παρέα της κάνει.
Περιφέρει τα ερωτηματικά των πετάλων της
και τα ακουμπά δειλά πάνω
στα παπούτσια σαν κάτι από την καρδιά της,
πριν πετάξουν για συντροφιά των μουσικών
που περιμένουν τον ήχο στο μεταλλικό κουτί,
να ξεχυθεί η μουσική μέχρι τις ψυχές
των ερωτευμένων ποιητών.
Και κείνη πετάει πέταλα με όχι
το παιδάκι της λέει ,
κορίτσι με τα σγουριστά μαλλιά
κράτα τα κόκκινα λουστρίνια και συμφωνεί
με την υποψία του πόθου στο φιόγκο τους.
Υπάρχουν πάντα αυτοί που περιμένουν
για μια αγκαλιά φορώντας πανοπλία
καιρός πανιά καιρός κουπιά φωνάζει
και τρέχει γιατί δουλειά έχει ακόμα.
Να μάθει μαργαρίτες να χορεύουν σε
κόκκινα παπούτσια .
Γεωργαντοπούλου Ντίνα

*****

2.CARESSING MYTHS

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

Ερωτικές μαγειρικές.
Μισό βήμα τραπέζι νεροχύτης,
ανακατεύοντας κρεμμύδια
ορμόνες και σκέψεις
με τον έρωτα του Πλάτωνα.
Ο έρωτας περνάει από το στομάχι
και προχωρεί σε όλο το σώμα
μαζί με μυρωδιές μπαχαρικών.
Η λαική σοφία χωράει στη μικρή κουζίνα
και πρέπει κάτι να κάνεις,
γιατί τα κρεμμύδια
μόνο δάκρυα φέρνουν.
COOKING RECIPES
Erotic recipes
half a step betweeh table and sink,
tossing onion
hormones and thoughts
Platonic love,
lust goes through the stomach
spreads to the whole body
with the fragrance of spices,
people 's beliefs contained
in the small kitchen and you must
do something because onion
only brings tears to the eyes.
Γεωργαντοπούλου Ντίνα

******

3.ΑΠΡΟΣΠΟΙΗΤΑ

ΣΕ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΩ ΣΩΠΑΙΝΩ

Σωπαίνω,
ο τελευταίος ήχος των λέξεων
είναι κουκίδα σε πτώση.
Η αναπνοή καρφώθηκε στην κουρτίνα
που γελούσε με την ηλιαχτίδα στο στήθος,
ανησυχία που μεγαλώνουν οι ρίζες του άνθους
που βλέπει στο παρελθόν
Πως κύλησαν οι ζωές μας
σε ετικέτες προιόντων που αναγράφουν
εύγεστο;
Φοράω ένα μικρό σκουλαρίκι στο αυτί
κρύβεται πίσω από τα μαλλιά
σαν παθιασμένο φιλί στο στόμα.
Τα αναπαυτικά μαξιλάρια βουλιάζουν
στα χρώματα του καλειδοσκοπίου
βρέχονται από τις σταγόνες του ποτηριού με το νερό.
Η μέρα μικραίνει κι η ασπρόμαυρη φωτογραφία
ψάχνει το κόκκινο κάδρο
σαν έξοδος κινδύνου που δραπετεύει από την οθόνη
και χάνεται στις διασταυρώσεις,
Σωπαίνω
η αγάπη μοιάζει σαν κύμα
που δεν βυθίστηκε στη θάλασσα
τα θέλω έγιναν δίχτυα στα μπορώ.
Κάποιος μιλάει κι αλλάζει λεπτοδείχτες
λαθρεπιβάτης του χρόνου σε παρατεταμένη
αναμονή του κρύου.
Σωπαίνω
Είμαι όμορφη στα στολίδια μου
εγώ και το πανωφόρι μου,
στο δρόμο πολύχρωμα συναισθηματική
όταν τον εαυτό μου φυλακίζω.
Σε ότι αγαπάω σωπαίνω.
Γεωργαντοπούλου Ντίνα

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ



Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο «ΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ- Μ. Γκόργκι, Β. Μαγιακόφσκι»
Εισαγωγή-Μετάφραση: Eλένη Κατσιώλη
Έκδοση Δίγλωσση:  Ρωσικά-Ελληνικά
Εκδόσεις EKATH

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)








«όλα φαίνονται φανταστικά
Πνευματικά και σου επιτρέπουν να διεισδύεις μέσα σου
Στην καρδιά σου τόσο καθαρά και τόσο εύκολα που δεν έχεις
Άλλη επιθυμία παρά μόνο να σκέφτεσαι»

(σελ.9, από το ποίημα του Μαξίμ Γκόρκι, «ΆΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ»)


Καμμιά επιθυμία παρά μόνο να σκέφτεσαι, να στοχάζεσαι για το υπαρκτό και τη φύση του, ποιήματα που σε παρασέρνουν στο έσω διάστημα της στιγμής, βαρουλκώντας την αίσθηση του αιώνιου.

Να γράψει κανείς για το πρωτότυπο ή για τη μετάφραση?

Για το ποίημα και τα νοήματα του ή για όσα αισθάνθηκε η μεταφράστρια να μας μεταφέρει?

Ανάμεσα στους διφυείς στίχους του Γκόργκι και του Μαγιακόφσκι, υποβόσκει η εναργής ενατένιση της ματιάς της μεταφράστριας.



Δεν γνωρίζω δυστυχώς ρωσικά, για να πω αν πρόκειται εδώ για μια συνεπής στην ακρίβεια του αισθήματος του στίχου μετάφραση, αλλά η εργασία που μας παραδίδεται, είναι σαφώς δουλεμένα προσεκτικά.


«Εμεί όλοι
Στη γη
Είμαστε ένα στράτευμα
Που δημιουργεί ζωή»

(Β.Μαγιακόφσκι, σελ.43, από το ποίημα του «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»)


Το βιβλίο αυτό περιέχει δύο ποιήματα του Γκόργκι  με τους τίτλους «ΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ» και «ΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥΛΙ Της ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ» και τέσσερα του Μαγιακόφσκι με τους τίτλους να είναι οι «ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», «ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1917-1926» και «Ο ΛΕΝΙΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ». Ασφαλώς και πρόκειται για ποίηση συγκεκριμένη, με τεντωμένο το σφυρί της αλήθειας στα γεγονότα που περιγράφουν και που λαβαίνουν χώρα εκείνη την εποχή στη Ρωσία και που δεν μπορούσαν να αφήσουν αδιάφορη τη διανόηση της εποχής.


«Υπάρχουν γεγονότα:
θα συμβούν μόνο μια φορά
και στην καρδιά
θα χαράξουν τη φράση.
Με τα χρόνια
καλύτερες φράσεις
δεν επινοήθηκαν»

(σελ.53, από το ποίημα «Ο ΛΕΝΙΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!» του Β. Μαγιακόφσκι)


Με τα φλούδια λοιπόν αυτών των γεγονότων που διαδραματίζονταν τριγύρω, έντυσαν την ποίηση τους ο Μαγιακόφσκι και ο Γκόργκι και τη σωματοποίησαν σε στίχο. Πέρα από αυτά τα αναμφισβήτητης αξίας ποιητικά κείμενα, εκείνο που πρέπει ομολογουμένως να εξάρει κανείς, είναι η πρωτοβουλία αυτή εδώ των εκδόσεων ΕΚΑΤΗ να τυπώσουν αυτά τα συγκεκριμένα ποιήματα συγκεντρωμένα σε ένα τομίδιο ποίησης παραβάλλοντας και το αυθεντικό ρώσικο κείμενο και την ελληνική του μετάφραση. Προσφέρουν έτσι μια σπάνια ευκαιρία στον αναγνώστη και στο μελετητή που θέλει να εντρυφήσει στον ώμο των αιτιών των φράσεων αντιπαραβάλλοντας τα κείμενα αυτά, αλλά και σε εκείνον που θέλει δίχως να διανύσει τον όγκο της ποιητικής εργασίας του Μαγιακόφσκι και του Γκόργκι, να σταχυολογήσει τα κείμενα αυτά που αναφέρονται στον Οκτώβρη της Ρωσίας.

Εγχείρημα δύσκολο και σπάνιο. Για ετούτο και υπολογίσιμο φιλολογικά και αναγνωστικά

Και μάλιστα στο βιβλίο συμπεριλαμβάνεται και η εύστοχη και ευθύβολη εισαγωγή της Eλένη Κατσιώλη που έχει επιχειρήσει τη μετάφραση, αλλά συμπεριλαμβάνονται επίσης και τα σχόλια της στα κείμενα του βιβλίου που εξυπηρετούν την ανάγκη του αναγνώστη για διευκρινήσεις επάνω στα ποιήματα.



«Αυτή είναι η ομορφιά της πτήσης στον ουρανό!»

(σελ.17, από το ποίημα του Μαξίμ Γκόρκι, «ΆΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ»)


«των στίχων
Η ειλικρινής οργή»

(σελ.47, από το ποίημα «ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1917-1926» ΤΟΥ Β. Μαγιακόφσκι).




Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018


“Εδώ μπαμπάς, εκεί μπαμπάς... Πού είναι ο μπαμπάς?”

 ένα διήγημα της Βάλη Τσιρώνη

Η Βάλη Τσιρώνη(Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη)ιατρός-νομικός-λογοτέχνης, είναι μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας κι Υπεύθυνη Ύλης του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Έχει βραβευτεί με το Διεθνές Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRISE FOR LITERATURE 2016 κι έχει εκδώσει 13 βιβλία εκ των οποίων 9 ποιητικές συλλογές 


Είναι ορισμένα βιβλιοπωλεία, σφιγγοφωλιές.
Άμα σου τύχει και μπλεκτείς πιο προσωπικά πέρα από το να πας να πάρεις ένα βιβλίο, να πληρώσεις και να φύγεις δίχως να πεις περισσότερα πέρα από το «τί σας οφείλω?» στο ταμείο, διαπιστώνεις διάφορα πράγματα ευπώληπτα ψυχής που πάνε να σε μπουρδουκλώσουν αρκούντως επιεικώς, αν τύχει και δεν έχεις πάρει μυρωδιά τη φύση τους.
Βιβλιοπωλεία που ξεφυτρώνουν κατά περίεργο τρόπο συνήθως μόλις εσύ ενδιαφερθείς για κάποιο συγγραφέα πιο προσωπικά, ή βιβλιοπωλεία και ίσως κάποτε και εκδοτικοί οίκοι που παρόλο που ασχολείσαι πχ για πάνω από 25 χρόνια με τη λογοτεχνία του τόπου μας τους αγνοείς διότι δεν υπήρχαν ποτέ πριν αλλά ξεφυτρώνουν δια μαγείας με τις καλύτερες συστάσεις (αλήθεια από πού ποιους? Μήπως από τον συγγραφέα-ποιητή ή τέλος πάντων τεχνίτη της τέχνης που εσύ μόλις συναναστρέφεσαι και τους παρατρεχάμενους του?)
Κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Κοντά στο μεγαλύτερο εμπορικό δρόμο του κέντρου, (δίπλα λέμε) να σου ένα τέτοιο.
Κρυμμένο σιγά μη το δεις (έτσι είναι αυτά! Τσιζ κακά ή κοινή θέα! Μη μας πάρει κανένας ξώφαλτσος χαμπάρι και τρέχουμε!)
Λοιπόν, εκεί συχνάζουν κομπάρσοι ζωής. Από εκείνους που ανάλογα τι μας λείπει, παίζουν και τον αντίστοιχο ρόλο. Του πατέρα του ενός «λογοτέχνη» λέμε τώρα, τον επίδοξο σύντροφο νεαράς φιλολόγου, εκείνον που θα σου κολλήσει επίμονα προσπαθώντας με το ζόρι να σε κεράσει εκείνο το τσίπουρο που δεν θες να πιείς. Εκείνος που θα συναντήσεις σε όλα τα βίντεο στην πρώτη θέση παίζοντας το ρόλο του συγγενή του συγγραφέα ή όποιου παρουσιάζει το βιβλίο του και κάνοντας μπούγιο στις εκδηλώσεις.
Μόνο που καμμιά φορά τυχαίνει και χάνουν το μέτρημα και τις ιδιότητες (ερασιτέχνες τι να λέμε τώρα!) Έτσι λοιπόν. Πάω κι εγώ συνάμενη κουνάμενη σε ένα τέτοιο βιβλοπωλείο (λέμε τώρα!) και παραγγέλνω (α, ναι έιναι και μπαρ, πολλαπλών χρήσεων μη τύχει και μπει κανεις ξώφαλτσος να έχουμε εναλλακτική λέμε!) Να σου στο τραπέζι μου ο εν λόγω κυριούλης. Που όμως είχα τύχει να συναντήσω καναδυο χρόνια πριν σε άλλη εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου από το ίδιο βιβλιοπωλείο βλέπε θέλω να λέγομαι εκδότης περιωπής αλλά μην το πείτε παντού, δεν βλέπετε που δεν έχω ταμπέλα απέξω? Περνάς και δεν με βρίσκεις που είναι το βιβλιοπωλείο –εκδοτικός (λέμε τώρα) Τι δεν καταλαβαίνετε ε?.
«Μπορούμε να κάτσουμε στο τραπέζι σας?» με ρωτάει βραχνά, συνοδεία νεαράς σγουραμάλλας που πριν απαντήσω έχει στρογγυλοκαθήσει ήδη απέναντί μου.
«Παρακαλώ» τους λέω και συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου
«Πώς σας λένε, γράφετε? Εγω ξέρετε είμαι συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας και από εδώ η γυναίκα μου, η νεαρά τάδε, 35 χρόνια μικρότερή μου αλλά είμαστε σφόδρα ερωτευμένοι εδώ και πολλά έτη. Και που λέτε εδώ μας καλεί σε κάθε εκδήλωση ο εκδότης να τα παρακολουθούμε όλα και να έχουν κόσμο οι εκδηλώσεις και έτσι υποχρεωτικά ερχόμαστε όλοι συνεχώς σε κάθε εκδήλωση. Εσείς είστε του οίκου?»
«Κι εγώ ναι … άλλου οίκου εκδιδόμενη ….» του λέω… Καλέ όλα αυτά μόνος του τα είπε? και απορώ, διότι μου τον έχουν ξανασυστήσει αλλά τότε ήταν ελεύθερος και με Αλτσχάιμερ και πατέρας 55 χρόνου τουλάχιστον επίδοξου λογοτέχνη, που μου τον σύστησαν στην εκδήλωση του που εμ είχε ο ίδιος καλέσει καθήμενο στην πρώτη σειρά και ανήμπορου να μιλήσει από το Αλτσχάιμερ που τον είχαν κουβαλήσει να καμαρώσει τον υιό του (τουλάχιστον στα χέρια) Εντάξει εγώ έτυχε να πληροφορηθώ το τι και πως (σιγά μην δεν το μαθαινα ) αλλά καθόμουν να δω την παράσταση της εκδήλωσης (τα παιδάκια παίζουν καλύτερα λέμε! Οεο!) Καλέ κι εσύ τι ερώτηση είναι αυτή τώρα? Ποιος μου τον συστησε? Καλέ ο κολλητός του ο Μητσάρας (βλέπε χρόνια και ζαμάνια κάθε καρυδιάς καρύδι) Καλέ ναι, ετούτος που έπειτα τα κακάρωσε από το φόβο του μη και παρευρεθώ εκ νέου πουθενά και ομολογήσω τα ανομολόγητα. Άσε χρυσή μου!
«Και έχετε παιδάκια ?»συνεχίζω εγώ, με έκδηλη την απορία αν η νεαρά 30 χρονη μπορούσε να είναι η θανούσα μητέρα του 55 χρονου επίδοξου συγγραφέα που μου είχαν συστήσει ως γιο του εν λόγω κυριούλη ή αν αυτή την πληροφορία ο 55χρονος επίδοξος συγγραφέας μου την είχε αποκρύψει όταν μου περιέγραφε την κατάσταση του με Αλτσχάιμερ προχωρημένο πατέρα του στο σπίτι εκείνη την Κυριακή (όχι δεν ήταν των Απόκρεω) που πίναμε καφέ. Καλά μπορεί να ήταν και Σαββατο μην κολλάτε τώρα.
«Μπα, δεν έδωσε ο Κύριος να νυμφευθώ ενωρίτερα, τώρα μόλις με την δεσποινίς από εδώ, κατάφερα να συνεννοηθώ διότι ποιος να μας καταλάβει εμάς του συγγραφείς…»
«Και τι γράφετε?» ρωτάω με αφέλεια (επίτηδες)
«Τα πάντα! Ποίηση, θέατρο…Α, αυτό κυρίως.. έχω γράψει το σενάριο όλο σε σήριαλ του Μανούσου Μανουσάκη που παίχτηκε στην τηλεόραση ξέρετε… Μα, είμεθα συνεργάτες και φίλοι στενοί!» μου ξεφουρνίζει.
«Αλήθεια? Σε ποιο?» του λέω…
«Ε…δεν θυμάμαι τώρα…» απαντάει
«Το Αλτσχάιμερ θα φταίει που δεν έχετε…» του λέω
«Παρακαλώ?
«Τίποτε, τίποτε, δεν ξέρετε εσείς…» συνεχίζω
«Α, μάλιστα! Καλό παιδί ο Μανούσος!» λέει (μαζώχτε τον θα τον πνίξω!)
«Ένα λεπτό να τον πάρουμε τηλέφωνο μια που τα λέμε! ΤΟΥ ΛΈΩ. Κι ανοίγω την αντζέντα μου. Ξέρετε είμαι πολύ ορμώμενη από ενθουσιασμό ξέρετε, ο Μανούσος Μανουσάκης είναι γιος (καλά ήταν) της κολλητής μου φίλης Δέσποινας Λελέκου Τατάκη (συζυγο του Τατάκη του δοκιμιογράφου? Και αδερφή της Ειρήνης Παππά…Α,ναι, μεγάλη θεατρίνα μας και φίλη προσωπική μου εκ της αδερφής της ΑΜΕ!) και έχουμε κάνει με το Μανούσο εκπομπές λογοτεχνίας στην τηλεόραση με την μητέρα του από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και το διευθυντή Του και με ηθοποιούς. Αφού είστε φίλος του, θα χαρεί να σας μιλήσει, και γιατί όχι να έρθει εδώ απόψε και να σας συναντήσει, Θα ενθουσιαστεί!» του λέω κι εγώ και ξεκινώ να παίρνω τηλέφωνο.
Ο κυριούλης, μάζεψε επιτόπου το ούζο του, τη νεαρά περιστερά και τον εαυτό του και εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση και διεύθυνση πριν προλάβεις να σκεφτείς «κύμινο!».
Όχι ότι δεν μου είχε ξανασυμβεί. Α, βεβαια! Σε εκείνο το βιβλιοπωλείο-τρύπα στη Στοά της Οπερας. ΑΜΕ! Κάτι αιώνες πριν. Και σε εκείνο το καφενείο-βλέπε εκδοτικος- στο πατάρι της Σταδίου.. Και πόσα ακόμη.
Αλλά ρε παιδιά… ήταν πιο καλά οργανωμένα! Δεν έκαναν αυτά τα πασαλείμματα βλέπε ότι να ναι που εν ριπή οφθαλμού το έμπειρο μάτι αναλύεται σε γέλια κρατώντας την κοιλία του. Είχαν ένα κάτι που σε έκανε τουλάχιστον να τα θυμάσαι με νοσταλγία για το χρόνο που σπατάλησαν να σε μπουρδουκλώσουν (σιγά) Όχι ότι κατάφεραν τίποτε, αλλά να, και μόνο που εκείνοι προσπάθησαν να το κάνουν τόσο καλά τους άξιζαν εύσημα. Αυτά τα αφισοκολλήσατε-βλέπε πασαλείμματα τι να σου πούν? Κρίμα κρίμα η φαιά ουσία!
Α, καλέ, δεν σας είπα: εξαφανιζόλ-αεροζόλ- άσπρος σίφουνας άζαξ!
Καλέ όχι εσείς. Οι άλλοι.
Μην αναμένετε να τους ξαναδείτε.
Μόλις γίνει γνωστό πως πήρατε είδηση τι συμβαίνει και δεν ξαναπάτε εντός ευλόγου διαστήματος κατεδαφιζόμεθα! (που λέει και η Διδώ Σωτηρίου.)
Αλλά αυτό είναι για άλλο ευαγγέλιο.
ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Τέσσερα ποιήματα του Ντόντη Βασίλειου, που λάβαμε, με τίτλους "ΕΙΜΑΙ", "TΡΑΓΟΥΔΙ", "ΧΟΡΕΥΤΗΣ" και "ΚΟΠΕΛΑ", δημοσιευμένα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Ντόντης Βασίλειος
Ο Ντόντης Βασίλειος του Ζήση γεννήθηκε στα Πωγώνια Ιωαννίνων στις 28 Απριλίου του1966. Σπούδασε στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία στα Γιάννενα. Έζησε στην Αθήνα για μια εικοσαετία, όπου και δίδαξε ως δάσκαλος σε αρκετά σχολεία της Αττικής. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Πάτρα για επιμόρφωση (τρία χρόνια) επέστρεψε στα Ιωάννινα όπου ζει και ασκεί το επάγγελμά του. 
Είμαι 
(για τον Γιάννη Σκαρίμπα)

Αυτούς τους μικρούς καιρούς να ‘μαι θέλω
τα τυλιγμένα Χριστούγεννα στον κόρφο ενός έλατου ορφανού,
ένα φτωχό επίτηδες που ξύνει τα πλευρά μιας καμπανίτσας
μην κυλιστεί στο χιόνι και μας ξυπνήσει πρόωρα.

 Θέλω να είμαι η φωνή του λευκού καλικάντζαρου
που ξαναβρήκε τη μιλιά του,
ο αδόκιμος όρος εν υψίστοις,
η φωτοευαισθησία μιας κουκουβάγιας παγίδα στο νυχτερινό στιγμιότυπο
που το σκάει  αγκαλιά με τα λαμπιόνια,
το ρίσκο του ιστού ν’ αντέξει στο δάκρυ του πιασμένου παραμυθιού,
μια  πρόκα που λείπει από την ξύλινη σκεπή του αγίου,
 η έντιμη οξεία που παράτησε δυο ξύλινα λόγια,
 να είμαι τα τρίμματα που πέσαν απ’ το τραπέζι στο γεύμα των ονείρων,
το στοίχημα της λοταρίας να καθίσει ο κόκκινος έρωτας στο μαύρο.

Ο καταδότης της πρόστυχης αλήθειας να ‘μαι 
που εκδίδεται με γιορτινά ρούχα,
η απροσδιόριστη τρυφερότητα παντού,
ένα  σπουργίτι καθιστό να ψάλλει στον γυμνό ώμο μιας γυναίκας,
η μέρα που γελά σαν βλέπει τον άνθρωπο όρθιο, θέλω να ’μαι.
Μια και σ’ όλους τους καιρούς είμαι το συναξάρι
κι η συνάθροιση των τύψεων πάνω στο είμαι
που θα ήθελα να είμαι.

****

 Τραγούδι
Περιφρονώντας την αρχή και τα συμβάντα
οργίλους άνεμους θέλω να σπείρω
και των καημών ειδώλια
να  χτίσει η μπάντα
για να πληρώσω στα τραγούδια ό,τι οφείλω
Πόσα κελεύσματα χορών
και δισκοβόλους των ονείρων
να μετρήσω
μην με προλάβουν των ρυθμών μου
τα πειράγματα
παράφωνος στο μέτρο
ν’ ασελγήσω

Ω επιλήσμονα των ήχων που χαθήκανε
μια σκευωρία με λυγμούς
θέλω να στήσω
Θα αδημονούν η μουσική και τα οράματα
τις νότες με κλάματα
να οδηγήσω

****

Χορευτής
Ε  χορευτή του όλου,
μια γυροβολιά της νύχτας σε καλεί.
Σε σκιτσάρισαν σε απιστία με τους παλμούς
ενός περιοδεύοντος ψιθυρίσματος,
μιας μετέωρης έκστασης ενός όπα.

Δες,
επιτάχυναν οι αέρηδες την απογείωσή σου,
συγχρονίστηκες με το άπειρο που σε ξέρει καλά.
Σε νομίζει δικό του,
άπειρα δικό του,
μα ξεγλιστράς ανέμελος στην κρυμμένη έπαρση της θνητότητάς σου
και αφόβιστος στη συνθήκη  που σε γεννάει και σε καταπίνει,
 αμέτρητες φορές στο κενό,
μετέωρος στις έφηβες ηδονές που σε ζητάνε επί πινάκι.

****

Κοπέλα
Μια κοπέλα περπατάει σ΄ έναν κύκλο.
Μια ακτίνα φωτίζει την κοπέλα.
Ένα τόξο σημαδεύει  την κοπέλα
Μια χορδή της τραγουδάει.
Ένας κύκλος χορεύει την κοπέλα στο κέντρο.
Ένα φεγγάρι συναγωνίζεται τον κύκλο.
Ένας ήλιος τους κυκλώνει όλους.
Το μάτι της κοπέλας κυκλώνει τον ήλιο.
Ένας κύκλωπας τους καταβροχθίζει όλους.