Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Στην ποιητική συλλογή του Μίλτου Γήτα«Συλλέκτης Χρόνου»εκδ. ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ 
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ








Το ποιητικό του αυτό βιβλίο, ο Μίλτος Γήτας το αφιερώνει στην κόρη του Χρυσαυγή, όπως διαβάζουμε ανοίγοντας το βιβλίο αυτό. Μια πολύ καλαίσθητη και προσεγμένη έκδοση, λιτή σε λευκό και μαύρο που στις 33 περίπου σελίδες της περιέχει ποιήματα μεστά, με μονοκόμματες άγκυρες νοημάτων.   


«Απόψε ο έρωτας, ο θάνατος κι η ζωή
πιάστηκαν χέρι-χέρι σαν φίλοι και μέθυσαν
απ’ το νερό του χρόνου.
Ανέκφραστοι αγκαλιάστηκαν κι έδωσαν  όρκο μνήμης.»

(απόσπασμα από το ποίημα «Το νερό του χρόνου», σελ. 7)


Έτσι, με αυτούς τους στίχους ξεκινάει η ποιητική αφήγηση του Μίλτου Γήτα. Και θα βηματίσει με το γενναίο δίκαννο μιας ευστάθειας έμπνευσης και στίχου ποιητικού στη ζυγισμένη ηχώ των θαυμάτων αισθήσεων και συναισθημάτων που  έχουν ξαπλώσει στο οροπέδιο της ύπαρξης του και την έχουν μετρήσει με ακρίβεια καθώς κι ο ίδιος έχει αφουγκραστει αυτές τις εμπύρετες ιδέες στο νοητικό του σύμπαν τόσο που η λαγαρότητα της έκφρασης του και ο τόνος της ακριβολογίας των στοχασμών του να ρέουν αβίαστα και  ενεργά σε κάθε λέξη και πλέγμα στιχουργικό στα ποιήματα του βιβλίου αυτού.

Ένα βιβλίο πλεγμένο στα διαζώματα του έντιμου συναισθήματος που κατασκηνώνει σε ποδήλατα αλήθειας και γουβιάζει σε εναντιώσεις ψυχικές δίχως κρεσέντα κουρδισμένων συναισθημάτων και εντυπώσεων.

Ο Μίλτος Γήτας, απλώνει τα βουτηγμένα κτήματα των φράσεων του στα χερούλια της επιμονής και διευθετεί τα λήμματα της προσοχής στο στενευμένο στίχο μιας ειλικρίνειας που πηγάζει εκ των έσω. 

Εκ των έσω της ψυχής, του νου, των ιδεών και της υπαρξιακής εγγύτητας μιας κοινωνικότητας που ιππεύει ζωές οροθετικά διαφορετικές που δεν παύουν να τέμνονται στο ιγμόρειο χαράκωμα των βιωμάτων και μιας αλληλεπίδρασης εικαστικής στον δουλεμένο θώρακα των στίχων του.

«Το σκοτάδι απλώνεται αθόρυβα  πίσω από τα βουνά.
Απλώνεται και στην ψυχή μου. Νυχτώνει στη Δωδώνη.
Στις κοφτές ανάσες ανάμεσα στους στίχους να κοιτάς τους
Θεατές.
Στον επίλογο να κοιτάς εσένα. Νυχτώνει στη Δωδώνη.
Ας ακουστούν στη σκηνή τα ποιήματα της Ειμαρμένης.»

(απόσπασμα από το ποίημα «Νυχτώνει στη Δωδώνη», σελ. 24)

Δεν είναι το πουδραρισμένο χαλίκι της έκφρασης που θα διεκδικήσει ως νεοτερισμό ο ποιητής Μίλτος Γήτας με αυτό το βιβλίο του.  Είναι μονάχα αυτό το γνήσιο σκυρόδερμα της έμπνευσης και ποίησης που το αισθάνεσαι να αναβλύζει πλατύγυρα και έντονα από παντού. Είναι το εκστομισμένο πλιγούρι των προτάσεων και των απόψεων του για τα πράγματα και η εξαντλητική πιρουέτα της ματιάς του επάνω σε αυτά, που κάνει μοναδικά ισχυρό ετούτο το βιβλίο του Μίλτου Γήτα. 

Δεν είναι λυρικά εξαντλητικό σε χτενισμένες ευδιαθεσίες έκτακτου. Είναι μονάχα παναρισμένο στη μεζούρα της αυθεντικής απολογίας του κανονικού που ελοχεύει στην πόρπη μιας ικανότητας γνήσια ποιητικής. Ναι, από μια πολύ κεντρομόλα τεθλασμένη ράγα του εαυτού μας, αναγαλλιάζει η φουσκωμένη χλαμύδα της σκέψης μας ολόισια ψηλαφώντας την ψυχή μας σε ένα εκπαιδευμένο θαρρείς ένσημο παρουσίας που αχολογεί στο πρόσθιο ζωνάρι των πραγμάτων όπως τα χειμάζει στη στιγμή της δημιουργικής του απόφασης ο ποιητής αυτού του βιβλίου ο Μίλτος Γήτας δηλαδή.  

Και μας κάνει κι εμάς να αναρωτηθούμε εκείνο ακριβώς το ερώτημα που ο ίδιος θα μας θέσει κάπου στο ενδιάμεσο σε ένα του ποίημα συστήνοντας μας στην υφασμένη φτέρνα των εξωτερικευμένων σιωπών μας:


«Αθάνατος στο σημείο μηδέν
Ή, μήπως, ήδη πεθαμένος;»

(απόσπασμα από το ποίημα «Στο σημείο Μηδέν», σελ.9)

Μπορώ να πω πως βάζει υποσημειώσεις για το μέλλον μιας ποιητικής έκφρασής λαγαρής και πρωτεύουσας με αυτά τα ποιήματά του ο ποιητής Μίλτος Γήτας.