Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Μια επιστολή του Κωνσταντίνου Μούσσα, ιατρού-λογοτέχνη, που λάβαμε πριν λιγες ημέρες και την παραθέτουμε, για να τον ευχαριστήσουμε μαζί και εμείς δημόσια για τα καλά του λόγια και την προτίμησή του στο περιοδικό μας ως αναγνώστη και ως δημιουργός! Για εμάς είναι πραγματικά πολύ σημαντική η στήριξη η αναγνωστική και η συμμετοχική στο περιοδικό μας των αναγνωστών μας και όλων των δημιουργών με το έργο τους που μας στέλνουν προς δημοσιευση ή προς κριτική προσέγγιση τόσο για την ηλεκτρονική μορφή του περιοδικού μας, όσο και για την έντυπη στα τεύχη που κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία.


Μαζί λοιπόν με τον Κωνσταντίνο Μούσσα και εξ αφορμής της επιστολής του αυτής, θελουμε να αποτείνουμε και ένα μεγάλο ευχαριστώ στοους ανανώστες μας, όλους εσάς που μας διαβάζετε, μας αγαπάτε τη μακρά πορεία του περιοδικού μας εδώ και 46 ολόκληρα χρόνια από την εποχή που ο μεγάλος Έλληνας Γραμματολόγος μας Γιώργος Βαλέτας έβαλε τον ακρογωνιαίο λίθο της ίδρυσης του πνευματικά και υλικά!


Ευχαριστούμε λοιπόν θερμά και όλους τους αναγνώστες μας που μας στέλνουν ενθαρρυντικά e-mail και μηνύματα και επιστολές και έχουν κυριολεκτικά "πλημμυρίσει" το γραφείο μας και είναι για εμάς ο κινητήριος μοχλός να παίρνουμε δύναμη και κουράγιο στους χαλεπούς καιρούς που διάγουμε και να συνεχίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις την ιστορική πορεία ετούτου του περιοδικού.


Κοντά σας για ότι έχει σχέση με τη λογοτεχνία και τον εκδοτικό χώρο και πάντοτε διαθέσιμοι για την επικοινωνία μαζί σας.


Με ιδιαίτερη τιμή και εκτίμηση
εκ του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΛΕΤΑΣ
Εκδότης-Διευθυντής περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Λογοτέχνης Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ.
τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ιατρός-λογοτέχνης
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
Ιδρύτρια και διευθυντρια του λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE (με έδρα το Παρίσι εως και το 2012)




Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Κριτική προσέγγιση«ΙΩΛΚΟΣ» του Κωνσταντίνου Μούσσα, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
Mέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Iδρύτρια κι διευθύντρια του λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE(ως και το 2012)




Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή ΙΩΛΚΟΣ του Κωνσταντίνου Μούσσα, που είναι και όπως μας πληροφορεί ο ίδιος στο βιογραφικό του σημείωμα που βρίσκεται στο αυτί του βιβλίου, το δεύτερο ποιητικό του βιβλίο.







88 στίχοι απαρτίζουν το βιβλίο αυτό, αριθμημένοι ανά δυάδες στις σελίδες του και στο τέλος του βιβλίου αντί για το χαρακτηριστικό κολοφώνα, υπάρχουν τοποθετημένοι δυο στίχοι του μεγάλου μας ποιητή και εμπνευστή της Δελφικής Ιδέας, Άγγελου Σικελιανού:







Ομολογώ πως έχουμε να κάνουμε με μια διαφορετική ποιητική συλλογή στη σύνθεσή της, που ο Κωνσταντίνος Μούσσας καταβάλλει τον πρόσθιο στοχασμό του να βαραίνει γνήσια και επιτονικά στα πλακόστρωτα βιολοντσέλα της ποίησης, αντιμιλώντας στην ύπαρξη με ντύματα στίχων.

« 41. Ανάβαση φως, στεριές ανέμων
   42. Μίνωας χρόνος, ο άπειρος.»
(σελ.29)


(ΣΗΜ. στις φωτογραφιες που ακολουθούν
παραθέτουμε το βιογραφικό του Κωνσταντίνου 
Μούσσα όπως το λάβαμε)


Ο Κωνσταντίνος Μούσσας συνηγορεί άπταιστα με τον αρμό των νοημάτων  της ύπαρξης και χειροκροτεί μέσα από τους στίχους του το απινιδωμένο εντεύθεν της οριστικής ζωής του ποιήματος που αυλίζεται ξάστερα γραβατωμένο στο μηνίγγι του κάθε στίχου που σαν απαρέμφατο αίσθησης μέσα στις σελίδες μαρινάρει ολόκληρο το χρόνο και τη ζωή την απτή, την καθημερινή, την τρέχουσα, στους γινωμένους καρπούς των ποιημάτων του.


« 79. Ευχή, μ’ ανάσα αβύσσου   80. Μύηση σε σάρκα, αρχαία.»(σελ.48)


Στους παραπάνω στίχους, παρακολουθούμε απνευστί  την άρτια τεχνική ποιητική κατάρτιση του Κώστα Μούσσα που ταυτόχρονα εμένα προσωπικά με εκπλήσσει με το τι μπορεί να καταφέρει στο πεπερασμένο λαγήνι των συλλαβών και των μετρικά ομόφωνα στίχων.










Τεχνικά κατέχοντας αιφνιαδιασμούς ποιητικούς σε αυτούς τους μεστούς σε νόημα και ποιητική τεχνική στίχους, δεν αφήνεται στο ασύδοτο της απλότητας που επιφυλάσσει ούτως ή άλλως σταυροκοπήματα αν δεν προσέξει ο δημιουργός, αλλά έχει τιθασεύσει τόσο καλά το εργαλείο της τέχνης του που διαμένει ανέξοδος ο φαφλατάς των λέξεων  στο στρόμπολο των αισθήσεων και ο ποιητής κατορθώνει να υψώσει πάνω από βερμπαλισμούς και σιδερωμένες κατανοήσεις την άμπωτη των στιχοποιημάτων του αυτών  διευκρινίζοντας έτσι τη σελιδοποιημένη εκδοχή των ανθρώπων και των καιρών και της ψυχής εντός μας.


«13. Κύμα τολμηρό, μ’ αγγίζει.  14. Ζωή αναρριχώμενη, στην πέτρα.»(σελ.15)


Επαναληπτικά προικοδοτείται το κεντημένο ηλιοτρόπιο των πραγμάτων στο αγιασμένο μπετό των αισθήσεων της ποιητικής αυτής συλλογής που ακροθυμεί λες η γαλήνη με το μπουρίνι των οφειλών σε μια αθωότητα ανέκφραστη που σχηματοποιείται μέσα από τις φωνές τούτων εδώ των στίχων που χορεύουν μπροστά μου τώρα δα, που διαβάζω αυτό το βιβλίο του Κωνσταντίνου Μούσσα!


«11. Τέρψη ανταύγειας, διαυγές κενό  12. Ψυχή, η φωνή αναβλύζει.»(σελ.14)


 Η αλήθεια είναι πως δονείται από κάτι πολύ καλά εντοιχισμένο στη λαγόνα των εννοιών της η ποιητική αυτή συλλογή, αραδιασμένο σε απάνεμα πριονιστήρια στοχασμών που στριφώνουν την οιστρογόνο κλίμακα των εμβαπτισμένων στο ρυθμικό πανωφόρι των στίχων, πραγμάτων. 


Ανασκουμπώνονται σαν ύπαρξη να προικίσουν το μέλλον, λιπαντικό θήλωμα ζωής που οράται ο άνθρωπος, ακλυδώνιστα με μετρημένους μεντεσέδες διάρκειας! 

Κάθε ποίημα, κάθε στίχος δουλεύει έτσι ακριβώς μέσα στο βιβλίο αυτό: σαν μεντεσές! Που πάνω του μπορεί να συρθεί και να ανοίξει η πόρτα.

Σε μας μένει να αποφασίσουμε ποια πόρτα είναι εκείνη που θέλουμε να στηριχτεί σε τούτες τους μεντεσέδες και να ανοίξει. 
Η εσωτερική μας πόρτα των αισθήσεων; των μνήμεων; των ιδεών; των εννοημάτων; Των εξευγενισμών;  Η μήπως εκείνη δα η πόρτα μιας επάρκειας ύπαρξης που δεν θα έχει τις απολήξεις της στο εφήμερο αλλά στο διαρκές;
Δεν έχουμε παρά να ακούσουμε το δημιουργό του βιβλίου να μας λέει:


“82. Στον καρπό, κύκλος ανοιχτός.»
(σελ.49)


Ας τον ακολουθήσουμε….

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016


Book Smugglers Publishing Pays Up to $500 Per Short Story!

Book Smugglers Publishing is currently seeking submissions for their upcoming anthology Gods and Monsters.They are looking for original short stories from all around the world as long as they are written in English.

 According to their submission guidelines “As usual, we encourage authors to subvert these sample themes, to expand upon what “gods and/or monsters” means, and adapt the prompt to other possible connotations and genres under the Speculative Fiction umbrella.”

According to their website:They are particularly interested in romance stories for this anthology.

They pay 6 cents per word up to $500. They also plan to pay 50% net royalty on ebook sales. Stories should be between 1,500 and 17,500 words.
To learn more, read their submission guidelines.

http://thebooksmugglers.com/2016/08/book-smugglers-publishing-open-call-for-short-stories-submissions-summer-2017.html





Νέες αφίξεις σε εμάς, για το περιοδικό μας, από κυκλοφορίες ποιητικών συλλογών από το εξωτερικό και εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού: "Number Poems" by Matthew Welton, ένα εξαιρετικά εμπνευσμένο βιβλίο με πρωτότυπη γραφή και "The Met Office Advises Caution" by Rebecca Watts.



Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016


Δύο ποιήματα με τίτλους "Η σύγχρονη πραγματικότητα" και "Σε μια φλεγόμενη άμμο" της Μίνα Μπουλέκου που λάβαμε, δημοσιευμένα σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ:
Kώστας Βαλέτας
λογοτέχνης
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ.
τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών



















Η Σύγχρονη Πραγματικότητα


Παλαιά χνάρια, θολά αποτυπώματα
μοιάζουν οι ιστορίες των ανθρώπων
γραμμένες σε πάπυρο, σκληρές οι λέξεις
δεν αντέχουν τον πόνο.
Γεμάτες θλίψη και απόγνωση
για το Αύριο που δεν έρχεται.

Δεν προσδοκά κανείς Μας το Όνειρο!
Σαν σε σκηνή ΑΕΝΑΗ 
πρωταγωνιστής, στο έργο του ανθρωπάκου.
Κυλώντας το μανδύα , φορεμένος κατάσαρκα
αλλάζει τον ρόλο του γενναία – Ο Ανθρωπάκος.

Σαν ακροβάτης, απάνω σε τεντωμένο σχοινί
ανιχνεύοντας, τα σύνορα της τέλειας ανυπαρξίας.
Ελεύθερος , Πολιορκημένος τον θέλει η Αποστολή του.

Βουβές Νότες στο έργο που αρχίζει.
Το ακροατήριο μοιάζει με καταπέλτη,
χειροκροτούν με νεύματα επιδεικτικά.
Φαλκιδεμένα, αχόρταγα χέρια
μαζεύουν τον Φόρο του Τελώνη.
Η Αμαρτία δεν Τελειώνει.
Η Εξιλέωση δεν Έρχεται.
Δεν Δύναμαι άλλο να αμαυρωθώ.
Πρόγονοι μου μη σκιάζεστε..

Ένα δάκρυ κύλησε,
νοερά στο πέρασμα σου.
Σκιά μου Εσύ, αλώβητη στέκεις
οργή πλημμυρισμένη, στα σωθικά μου
βόγκηξε γοερά
στην δική μου Μεθυσμένη Πολιτεία.
  
Μίνα Μπουλέκου

Το ανωτέρω ποίημα όπως μας ενημερώσει η ποιήτρια, έχει βραβευθεί στον 1ο Ποιητικό Διαγωνισμό της Unesco Κεφαλλονιάς 2012 με Α’ Έπαινο.
Εμπεριέχεται και στην 1η ποιητική της συλλογή «Με τη Ροή του Ανέμου» Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ 2014



Σε μια φλεγόμενη Άμμο


Σε μια φλεγόμενη άμμο
κύλησαν τα βήματα μου νηφάλια.
Χαλύβδωσα την θέληση μου
ενάντια στην φαιδρότητά σου,
σαν χείμαρρος που κατέρρεε
στο χάρτινο βασίλειο σου.

Μέσα σε λέξεις
ωχρές , ασφυκτικές
μεγαλώνοντας την απόσταση
ανάμεσά μας,
σ’ ένα ακατάληπτο οδυρμό.
Βαθαίνοντας
στις πιο μικρές σου αμυχές.
σε μια συγκαλυμμένη χειρονομία
καθηλωμένη σε ένα ρήγμα
κλυδωνισμένο
ηγεμονεύοντας το Απόλυτο Μηδέν.

Χαμήλωσα
τα σφραγισμένα μου βλέφαρα
στο πέρασμα σου, όπως ο Αττίλας
 στην πληγωμένη μου σάρκα.

Συνέχισα τον δρόμο μου,
αφήνοντας πίσω
μια έρημη και κατακερματισμένη γη
να καίει στα συντρίμμια σου.

Μίνα Μπουλέκου

Από την Ποιητική της Συλλογή
«Πέρα απ’ τον ορίζοντα»
Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ 2015







Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Στην ποιητική συλλογή του Δημήτρη Μ. Γαλάνη«Υποτελείς και Ανυπότακτοι»εκδ. FYLATOS
PUBLISHING


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)

μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 

ιδρύτρια κι διευθύντρια του λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE(ως και το 2012)









Αυτό το βιβλίο είναι ένα ανοιγμένο κουτί βεβαιότητας στα ιδιόμορφα κρατήματα των λέξεων και των ιδεών στοιχισμένο σε μνήμες και οράματα που οδηγούν πάντοτε εκείνο το παράκτιο σαμιαμίδι της γραφής. Στην κολυμπήθρα των λόγων του ο Δημήτρης Γαλάνης μετουσιώνει  την ύπαρξη στα χαρτιά μιας διαφανής εσωτερικής κραυγής για τα πράγματα και τα γεγονότα της ζωής με κλειδωμένο το σβησμένο φινιστρίνι της αναμονής.
(σελ.15)


Ο ποιητής εδώ συναρμολογεί μια ευθύτητα στις δυνατότητες των χειρονομιών που ανοιγοκλείνει στα ποιήματά του, καταθέτοντας τον άμβωνα των αγωνιών του ακόμπιαστα στο ευθυτενές λεξιλόγιο των στίχων του, που δεν έχει προτεταμένη τη χλαμύδα της εκζήτησης, αλλά αρπίζεται πάντοτε θεατρικά στις σελίδες της ποιητικής αυτής συλλογής.





Όταν την έλαβα, προσπερνώντας τα προλογικά σημειώματα για να μείνω όσο το δυνατόν πιο ανεπηρέαστη γινόταν στην άποψή μου, βυθίστηκα στους στίχους που είχα μπροστά μου κυριολεκτικά! Και εύκαμπτα αναλύθηκα σε μια αναζήτηση του έσω μου σύμπαντος, έτσι ακριβώς όπως το περιγράφει ο Δημήτρης Γαλάνης στο ποίημά του στη σελίδα 18 του βιβλίου αυτού:



Στα 32 ποιήματα της ποιητικής συλλογής «Υποτελείς και Ανυπότακτοι», σε αυτά τα εύκαμπτα στη στοιχειώδη ουσία τους δημιουργήματα του Δημήτρη Γαλάνη, ο άνεμος της σκέψης αραδιάζεται ταυτισμένος με εκείνον τον άνεμο της βαθύτερης εσωτερικής παρατήρησης και δυναμιτίζονται έτσι τα ενδεχόμενα των προθέσεων και των παρορμήσεων σε μια πεπλατυσμένη φινέτσα αξεκίνητου στο ψιμύθι των φράσεων που κρεμάει κάθε δύναμη των βεβαιώσεων πως στο τέλος είμαστε εμείς που τα σκεφτήκαμε, τα ζήσαμε, τα αφουγκραστήκαμε όλα αυτά κρημνισμένοι στο φωνήεν του κάθε ποιήματος, που έτσι τελικά είναι δικά μας, πολύ δικά μας όλα αυτά τα κεντήματα των διαθλάσεων μέσα στις σελίδες του!

 Έτσι πετυχαίνει κάτι το πολύ σπουδαίο ο Δημήτρης Γαλάνης: την ταύτιση του αναγνώστη με τον ποιητή και το ποίημα! Καταφέρνει να σαρκώσει αυτήν την ανοιχτωσιά της συνομιλίας της ψυχής του γράφοντα με τα γραφόμενα που ειδικά στην ποίηση είναι από τα πιο ασεργιάνιστα τολμήματα!

Ποιήματα άρτια, με τη θρασεμένη μανία της έμπνευσης να κατοικεί ετοιμόλογα στα σώματα των στίχων του βιβλίου. Μια συνασπισμένη δημιουργία ευκταίου και επιθυμητού στο ρείθρο των στίχων.
(σελ.13)


Ο ποιητής οδεύει ασφαλώς ακόμη ανάμεσα στις Συμπληγάδες της προσωπικής του ποιητικής φωνής που ακόμη εκθέτεται σε σχήματα και σε εκείνες της εποχής του, αλλά γνωρίζει πολύ καλά την ευθύνη του όπως φαίνεται και από την ποιητική του θεματολογία, στο λυκόστομα των καιρών μας και περιστρέφεται έγκαιρα στις μπουκαπόρτες της εσωτερικής του αναζήτησης.

Νομίζω πως οι μυθωδίες των καιρών και του μέλλοντος, θα είναι ανοιχτές σε αυτήν την ατομικότητα των συνειρμών του Δημήτρη Γαλάνη και πως η ποίησή του, αν επιμείνει στην αδυσώπητη περιπέτεια των στίχων, θα σκαλιστεί επάξια στο μαρμάρινο κιονόκρανο της ελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής.

«Σε θέση μάχης…»

‘όπως γράφει κι ο ίδιος στη σελίδα 28 του βιβλίου του, στο ποίημα του «Δρόμος Φλεγόμενος».




Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Δύο ποίηματα με τίτλους "ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ" και "ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ ΙΔΕΩΝ" της Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή που λάβαμε, δημοσιευμένα σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ: Kώστας Βαλέτας λογοτέχνης Πρόεδρος Pen Ελλάδας Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών









ΓΟΡΔΙΟΣ  ΔΕΣΜΟΣ

Κι αν η άκρη της κλωστής
κρυμμένη είναι στο στρογγυλό κουβάρι
θα τη βρεις.
Διόλου μην απελπίζεσαι!
Καθώς τα πράγματα περιπλέκονται,
η αρχή του ενός
το τέλος κάποιου άλλου προμηνύει.
Μόνο που τα όρια είναι ασαφή
καμμιά φορά
και τότε το καθάριο βλέμμα σου
θα τηνε βρει τη λύση
ή αλλιώς  με κοφτερό σπαθί
το γόρδιο δεσμό
που σε συσφίγγει
σαν άλλος στρατηλάτης
θε να κόψεις
κι από το πλήθος το πυκνόρροο
νικητής θα ονομάζεσαι
εις το διηνεκές.

Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή



********************

ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ  ΙΔΕΩΝ


Το απολύτως τίποτα βαθιά
τό'χεις θαμμένο στην ψυχή σου.
Δεν είσαι ο μόνος νεκροθάφτης ιδεών
πολλοί τέτοιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Μόνο που λογοκοπούν στο ξύλο
τσακίζοντας  τη γλώσσα
και κουφαίνουν με τη βουβαμάρα τους
τ' αυτιά μας
αφού τα χαϊδέψουν πρώτα πατρικά.

Τα ώτα τα ευήκοα
εύκολα μετατρέπονται
σε χειροκροτητές υποκρισίας.

Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Ένα ποίημα με τίτλο "Ο ΔΡΟΜΟΣ" της Ελένη Ζυγούλη-Τσαρούχα που λάβαμε, δημοσιευμένο σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ: Kώστας Βαλέτας λογοτέχνης Πρόεδρος Pen Ελλάδας Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών



H Ελένη Ζυγούλη-Τσαρούχα, έχει γεννηθεί στην Αγρελιά Τρικάλων στις 29-10-1963. Ασχολείται με τα οικιακά και γράφει. Το ποίημα που παραθέτουμε, μας το έστειλε η κόρη της Τσαρούχα Λαμπρινή που είναι εικαστικός.






Ελένη Ζυγούλη-Τσαρούχα

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

 "ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΕΣ"
ένα διήγημα που λάβαμε
του Φώτη Μπίμπιζα
δημοσιευμένο σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ: Kώστας Βαλέτας λογοτέχνης Πρόεδρος Pen Ελλάδας Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.




Ο Φώτης Μπίμπιζας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2-8-1988. Σήμερα κατοικεί στο Περιστέρι Αττικής. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου ‘’Σπασμωδικές Κινήσεις’’. Μίας συλλογής διηγημάτων που γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 2016 διηγήματα κοινωνικοπολιτικού-φανταστικού χαρακτήρα. Οι ‘’Σπασμωδικές Κινήσεις’’ αποτελούνται από 14 διηγήματα κοινωνικοπολιτικού-φανταστικού χαρακτήρα.




ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΕΣ

 Ήξερα πως είναι το σπίτι που ποτέ δε θα μπορέσω να ζήσω. Μη με ρωτήσεις πως, το ήξερα. Άκουσα κλάματα και γρήγορα βήματα να πλησιάζουν στο διάδρομο, τα κλειδιά έτρεμαν μέσα στα χέρια της. Άνοιξε την πόρτα. Το χλωμό πρόσωπό της κοίταξε το δωμάτιο, βουτηγμένο στην τρέλα. Πλησίασε το γυάλινο τραπέζι κι έφτυσε το εισιτήριο του λεωφορείου που μασούσε πάνω του. Τα σάλια κύλησαν στην κρύα του επιφάνεια, περνώντας δίπλα από τη μισοτελειωμένη κούπα καφέ της χθεσινής νύχτας. Άρχισε να ουρλιάζει, φωνάζοντας ξανά και ξανά, ρωτούσε το Θεό αν έκανε καλά, τραβώντας τα μαλλιά της. Σηκώθηκε απότομα και έτρεξε να κλείσει όλα τα παράθυρα. Την κοίταξα επίμονα, μπαίνοντας μπροστά της. Δε μου έδωσε καμία σημασία, προχώρησε προς το μπάνιο. Η πόρτα έκλεισε δυνατά πίσω της. 
                Ξάπλωσα στον καναπέ σε εμβρυακή στάση. Το δωμάτιο σκοτείνιασε απότομα στον πρώτο κρότο που έφτασε στ’ αυτιά μου. Έσπαγε τα πάντα μέσα, κάνοντας εμετό. Ο νιπτήρας γέμισε τρίχες και αίμα. Την έβλεπα, έβλεπα τα πάντα κι ας μην ήμουν μαζί της. Το κεφάλι μου άρχισε να πονάει και το στήθος μου φούσκωσε, στην ιδέα πως μπορεί να πάθει κάτι. Έκλεισα τα μάτια να βρω λίγη γαλήνη, αλλά μάταια. Περίεργες εικόνες περνούσαν από μπροστά μου και αλλόκοτοι ήχοι με τράβηξαν βαθιά μέσα στ’ όνειρο της μισής αλήθειας. 
               Χάιδευα το σώμα μου συνέχεια, βάζοντας για μαξιλάρι το δεξί μου χέρι κάθε φορά που βράδιαζε μπροστά της. Άκουγα την καρδιά της μαζί με τη δικιά μου ν’ αγκαλιάζονται στους χτύπους δυνατά. Ένα υγρό, χρώματος πορτοκαλί, μου κρατούσε συντροφιά όταν τα πόδια μου παραδίδονταν σε χορούς. Κολυμπούσα ήρεμα με μοναδικό σκοπό να της δώσω, να της χαρίσω το πρώτο μου κλάμα, με πυξίδα το σκοινί της ζωής που μας ένωνε. Μέχρι που ένα σίδερο με πλησίασε, σπάζοντάς μου το λαιμό σε δύο κομμάτια. Τα χείλη μου μάλωσαν το Θεό, όταν με είδα πεταμένο μέσα στα αίματα, τεμαχισμένο χωρίς αυτιά στο βάθος της μαύρης σακούλας. Ταράχτηκα, άνοιξα τα μάτια απότομα για να σιγουρευτώ αν έχω χέρια. Όλα καλά Θεέ μου, όλα καλά και λαιμό έχω. Όνειρο ήταν, σκέφτηκα.
                 Η πόρτα του μπάνιου άνοιξε, ο ήχος από το καζανάκι δυνάμωσε. Προσπέρασε γυμνή μπροστά μου, χωρίς να μου δώσει ούτε ένα βλέμμα. Προσπάθησα να της μιλήσω αλλά η φωνή μου δεν έβγαινε. Έβαλα τα κλάματα. Έτρεξα αντίθετα από τον ξύλινο δαίμονα με τα σάπια μάτια, που κορόιδευε τη μοίρα μου χαρούμενος. Το τηλέφωνο χτύπησε, τα χέρια της γεμάτα νερά κατάφεραν με τη δεύτερη προσπάθεια να βάλουν το ακουστικό στο αυτί της. 
             «Εμπρός;»
            «Όλγα, είσαι καλά;»
             «Ντίνα μου το έκανα, το σκότωσα».
             «Ηρέμησε αγάπη μου, ο μαλάκας φταίει. Τι να έκανες;»
             «Θα τρελαθώ! Πονάει η ψυχή μου». 
             «Όλγα μου, μωρό μου, ηρέμησε». 
             «Έλα από εδώ σε παρακαλώ, έλα τώρα». Έκλεισε το ακουστικό και χάθηκε στο δωμάτιό της. Μια ξαφνική θλίψη με βούτηξε από το λαιμό, βάζοντάς με μπροστά από το βρώμικο καθρέφτη του σαλονιού. Το είδωλό μου έκλαψε μπροστά στην αντανάκλαση της πραγματικότητας, σαν παιδί που δεν το άφησαν να ζήσει. Ήμουν κομμάτια, ακριβώς όπως στ’ όνειρο με τη μαύρη σακούλα. Τεμαχισμένος χωρίς καρδιά. Έκλαψα με λυγμούς, μια βδομάδα έκλαιγα, μια βδομάδα έζησα κοντά της. Γνώρισα τη Ντίνα, την Ιωάννα, το Λουκά. Τους παρατήρησα, προσπάθησα να τους γνωρίσω, να μιλήσω και να τους αγκαλιάσω. Κάθε μου προσπάθεια φώλιαζε στο κενό. Όταν έπεφτε η νύχτα, οι φίλοι και οι γνωστοί έφευγαν από το σπίτι. Τότε κουλουριαζόμουν κάτω από το τραπέζι της κουζίνας, περιμένοντας για ένα της χάδι. Αυτή έκλεινε το φως και με άφηνε πίσω, συνέχεια κοιμόταν χωρίς να μου δίνει σημασία. Ξάπλωνα μαζί της και προσπαθούσα να τη μυρίσω, να την αγγίξω αλλά πάντα κάτι με σταμάταγε. 
              Το έβδομο ξημέρωμα με βρήκε ξαπλωμένο να βλέπω κινούμενα σχέδια στο σαλόνι. Η Όλγα είχε βγει έξω για ψώνια από το πρωί. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε διάπλατα, αφαιρώντας την προσοχή μου από τον άνθρωπο-ρομπότ που χάζευα. Ένα αδύνατο αγόρι με μεγάλα μελαγχολικά μάτια μου χαμογέλασε και πλησίασε προς το μέρος μου. 
             «Έλα πάμε, μας περιμένουν». Αστραπιαία σκέφτηκα πως είναι ο πρώτος άνθρωπος στη ζωή μου που μπορεί να με δει και να μου μιλήσει.
             «Ποιος είσαι;» ρώτησα τινάζοντας την ψυχή μου.
            «Με λένε Δημήτρη, θα σου εξηγήσω. Προλαβαίνουμε δεν προλαβαίνουμε το δρομολόγιο για το ουράνιο τόξο». Πριν προλάβω ν’ αντιδράσω, τον ακολούθησα χωρίς δεύτερη σκέψη. 


 Σαράντα χρόνια πέρασαν από εκείνο το ξημέρωμα που γνώρισα το Δημήτρη και το περίεργο είναι πως δεν ψήλωσα καθόλου από τότε. Κράτησε το λόγο του και μου είπε όλη την αλήθεια. Πλέον δεν πονάω, έχω μεγάλη παρέα εδώ. Μόνο για εσένα πονάω, που τα βράδια κοιμάσαι ακόμα μόνη. Μη στεναχωρηθείς στιγμή για εμένα μανούλα. Εδώ έχει πολλά παγωτά.

ΦΩΤΗΣ ΜΠΙΜΠΙΖΑΣ