Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑ ΗΛΙΑΔΟΥ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ

 ΜΕ ΤΙΤΛΟ "ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ..." 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΣΗΜΕΡΑ

 ΣΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


ΑΝΝΑ ΗΛΙΑΔΟΥ 



Η Άννα Ηλιάδου έχει σπουδάσει  επαγγελματική-λογοτεχνική γαλλική μετάφραση.
Έχει δίπλωμα Γλωσσολογίας και δίπλωμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από τη Γαλλική Ακαδημία Αθηνών.
Εργάστηκε ως αρθρογράφος στο site: mecha.gr
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την Λογοτεχνία- ποίηση , λαμβάνει μέρος σε διαγωνισμούς, έχει τιμηθεί με βραβεία και δημοσιεύσεις καθώς και δραστηριοποιείται στο χώρο τα δυο τελευταία χρόνια.



Σκλάβοι των καιρών….


Παρατημένος μεσοπέλαγα
Μήτε βραχονησίδα
Μήτε φάρος
Όπου θωρούσες να πιαστείς

Ξύπνησα ξένος
Κι εγώ
Στη δικιά μου την Πατρίς

Πόλεμοι κι αναταραχές
Ορμήσανε από νωρίς
Σκλάβοι των καιρών
Γινήκαμε κι εμείς…….


Τολμήσαμε ένα Άλλο Μέλλον
Σε μιαν Άλλη Πατρίς

Κι ελπίσαμε
Να μην έβρουν
Τη δικιά μας θαλπωρή

Οι αδέκαστοι των Εθνών
Ωσότου σημάνουν τα Τέλη των καιρών…!


                                                                   ΑΝΝΑ ΗΛΙΑΔΟΥ

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

$2,100 Essay Contest: “I am an Immigrant”

The Fountain is currently hosing their 2016 essay contest. This year’s theme is “I Am an Immigrant.” Contest prizes total $2,100. Essays must be 1,500 to 2,500 words. Entry is free.
The deadline for entry is December 31st, 2016.
Learn more about the contest here:

http://www.fountainmagazine.com/essaycontest



Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Κριτική προσέγγιση
Στη νουβέλα «ΣΟΝΑΤΑ ΓΙΑ ΒΙΟΛΙ ΚΑΙ ΤΣΕΛΟ» του Γιώργου Κατσούλα
Εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ
 Βραβείο Νουβέλας ΠΕΛ 2016



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη

Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός- Νομικός- λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Ο συγγραφέας μας λέει ότι πρόκειται για μια ερωτική ιστορία. Το βιβλίο αυτό όμως θα μπορούσε να είναι και πολύ περισσότερα ή πολύ λιγότερα ανάλογα με το ένδυμα της ψυχής του κάθε αναγνώστη. 

Μέσα στη διήγηση δεν υπάρχει ταμπέλα συνειρμών και έτσι ο πύθωνας της ορμής των βιωμάτων του καθενός μας ορθώνει πυγμή και ξεδιπλώνει την κουβαρίστρα των νοημάτων που είναι πολλαπλά και τυλιγμένα στα κασμιρένια λακτίσματα της ανάγνωσης του παρόντος βιβλίου.


«Σε αυτήν την αψεγάδιαστη αίθουσα, την αίθουσα των θεών, οι κινήσεις  πρέπει να είναι μετρημένες Εδώ προσφέρεται άφθονη τροφή όλων των ειδών. Εδώ πρέπει να σέβεσαι αυτό που σου χαρίζουν και όλα να είναι σωστά.»

(σελ.12)


Ο Γιώργος Κούσουλας κατορθώνει και καμπυλώνει έτσι την τζαμόπορτα των φράσεων του και των εσωτερικών αμυχών της πραγμάτωσης των ηρώων της νουβέλας του που δικαιώνει επιμελημένα τη ζωή και μάλιστα την αναρτά στο πόδι μιας αντοχής που υπερβαίνει κάθε δυσκολία και γινάτι που γυρεύει να μπει τροχοπέδη στην ύπαρξη. 

Δεν θέλω να μιλήσω οριστικά λέγοντας τα νοήματα που εγώ εισέπραξα από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, γιατί όπως προείπα είναι από μη περατό υλικό και φανερώνονται στην αμμοβολή των σιωπών της ανάγνωσης, εξατομικευμένα και πολλαπλά για τον καθενα μας.

«Αυτή είναι η ζωή σου. Ένα ασανσέρ.»

(σελ.35)


Γράφει.

Στο κοντάρι των φράσεων του, ο Γιώργος Κούσουλας, χλευάζει  την πιάστρα των εκδοχών που οδηγούν στην παραίτηση από ό,τι αγαπάμε πιο πολύ και σύρει τα κράσπεδα της υπομονής που σουρώνονται στο τυχαίο, στην αποβάθρα μια επιμονής που ταγκίζει την περόνη των λογικών και απασφαλίζει το απίθανο. Έτσι, ανάμεσα στη στυπωμένη στιγμή των ανειλημμένων υποχρέωσεων της ύπαρξης και με απανθρακωμένα τα βραχιόλια της υπομονής, απιθώνει μια βεβαίωση για το απίθανο που καπνίζει σαν θαύμα δύναμης εσωτερικής στην αφήγησή του.


«Και έτσι, στην σμπαραλιασμένη αίθουσα όπου οι αντοχές και η πίστη των θνητών δοκιμάστηκαν μέχρις εσχάτων, το φως επικράτησε έναντι του τρομερού σκότους»

(σελ.44)


Γρήγορος ρυθμός, υπάρχοντα κερασμένες λέξεις και το σπαθισμένο τύμπανο καλοδουλεμένων διαλόγων, θρέφουν την ικανότητα της γραφής του. 

Η τροπή του βιβλίου, συγυρισμένη στην υφασμένη φράντζα των ειλικρινειών, λογαριάζεται με τη μανία του απαραίτητου και δεν βεβηλώνει την αντοχή του αναγνώστη με περατζάδες ρημάτων και συντελεσμένα ταμπάκο πολυλογιών, αλλά, σηκώνει τα στηλιτευμένα πανό του απρόοπτου και στη φλόγα του υπαρκτού βάζει τα τεκταινόμενα να κουνούν την πετσέτα της ανησυχίας τους.

«ότι ακολουθούσε ήταν ένα πανδαιμόνιο έκρηξης..»

(σελ.35)


Όπως γράφει και ο ίδιος.


Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Γράφει στο λογοτεχνικό περιοδικό «Φιλολογική Πρωτοχρονιά» του 1981, για τα «Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου, ο κριτικός Γιώργος Βαλέτας (ιδρυτής του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, φιλόλογος και μεγαλος Έλληνας Γραμματολόγος που συγκέντρωσε, επιμελήθηκε και πρώτος αυτός μας παρέδωσε τα άπαντα του Παπαδιαμάντη, του Πολυλά, του Σουρή, του Καρκαβίτσα, του Κολοκοτρώνη, του Κρυστάλλη και τόσων άλλων και πατέρας του σημερινου ιδιοκτήτη-διευθυντή του περιοδικού μας και μεγάλουΈλληνα λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα):

«Τα “Ψηλά Βουνά” στάθηκαν αληθινός λυτρωμός για την Ελλάδα. Αποκορύφωμα της πνευματικής ανόδου του Παπαντωνίου, που έβγαινε από την επίμονη και σχεδόν θρησκευτική λατρεία της τέχνης του λόγου όσο και της εικαστικής, στην οποία πατούσε με το ένα πόδι του ταλέντου του ως ζωγράφος και σκιτσογράφος, στάθηκαν τα “Τα Ψηλά Βουνά” με τα οποία ο Παπαντωνίου εισήγαγε στο σχολείο τη δημιουργικότερη πνοή της λογοτεχνίας κι απολύτρωσε το ελληνόπουλο από τα σχολαστικά αναγνώσματα. Αποκαλύπτει σε αυτό το βιβλίο με υπέροχες σελίδες στην ψυχή του παιδιού τις ομορφιές και τις χαρές της ελληνικής ζωής και φύσης στα βουνά και το ύπαιθρο της χώρας. Μέσα σ’ αυτή την αποκάλυψη, κινείται, αισθάνεται, ζει απολυτρωμένο το παιδί και μαθαίνει ν’ αγαπά τη ζωή και τη φύση. Να θαυμάζει την ομορφιά και την υγεία. Η φυσιολατρεία στα “Ψηλά Βουνά”, εκφρασμένη με μια κρυστάλλινη γλώσσα και με απλούς, ωραίους ρυθμούς, αισθήματα βαθιά και τρυφερά, μπαίνει βαθιά στην ψυχή του παιδιού, χωρίς να παύει να συγκινεί και τους μεγάλους, κάθε άνθρωπο. Τα “Ψηλα Βουνά” στάθηκαν μια από τις αποφασιστικότερες νίκες του δημοτικισμού στη μάχη του με τον λογιωτατισμό και την αντίδραση, γιατί με το γλωσσοπλαστικό και καλλιτεχνικό δαιμόνιο του Παπαντωνίου έδωσαν τη μάχη της ποιότητας, πραγματοποιώντας ένα σχολικό βιβλίο απρόσβλητο στην ομορφιά και την τέχνη του, που αποστόμωνε ακόμα και τον πιο τυφλωμένο από το φανατισμό εχθρό της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης» (Βαλέτας Γ., «Το έργο του Παπαντωνίου», «Φιλολογική Πρωτοχρονιά», τόμος τριακοστός όγδοος, εκδόσεις Μαυρίδη, Αθήνα 1981, σελ. 156).


Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Φωτιάδη με τίτλο "ΧΡΕΟΣ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ" , δημοσιευμένο στο τευχος του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί. Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2016


Κωνσταντίνος Φωτιάδης: Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα στις 14 Μαρτίου 1980, όπου ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευση. Υπήρξε αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης (1ος πανελληνιονίκης 1996).
Από το 1997 ζει στη Θεσσαλονίκη.Φοίτησε στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Α.Π.Θ. (1997 – 2005). Εργάστηκε βιοποριστικά ως φωτογράφος (2000- 2012). Σπούδασε υποκριτική στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης (2002- 2004). Ως ηθοποιός έχει παίξει:
Θέατρο : ‘’Το παιχνίδι της μοναξιάς’’ του Ουίλιαμ Γκίμπσον ( 2004 )
‘’Ο άρχοντας των χωματερών’’ παιδικό (2005)
‘’Παντρειά με το ζόρι’’ του Μολιέρου (2012)
Κινηματογράφο : Συμμετοχή σε διάφορες εκπαιδευτικές ταινίες φοιτητών του τμήματος κινηματογράφου Α.Π.Θ.
Έχει γράψει:
το θεατρικό έργο ''Καρέ του Άσσου'' (2004)
το σενάριο '' Ο ήχος της σιωπής'' (2011)
το σενάριο ‘’ Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία’’ (2012)
Ποιήματα και διηγήματα
Έχω σκηνοθετήσει
θέατρο : Το ‘’καρέ του Άσσου’’ (2009)
κινηματογράφος : ‘’Ο ήχος της σιωπής’’ ( 35’ / 2011 ) Realeyes Productions
Από το 2013 έως σήμερα δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο νησί του Αλ. Παπαδιαμάντη, τη Σκιάθο.
Εκδότης-διευθυντής-ιδιοκτήτης ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ:
Κώστας Βαλέτας
λογοτέχνης-νομικός-κοινωνιολόγος-πολιτικός επιστήμων
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ.
τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Διευθυνση Περιοδικού:
Kώστας Βαλέτας -διευθυντής
Γαμβέττα 6,106 78 Αθήνα(Ομόνοια)
Α όροφος, Tηλ.210 3800142
Βάλη Τσιρώνη -συνεργάτης
τηλ.6934932027





Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Eξι ποιήματα της Άννα Νικολα΄ί΄δη, δημοσιευμένα στο τευχος του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί. Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2016


Εκδότης-διευθυντής-ιδιοκτήτης ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ:
Κώστας Βαλέτας
λογοτέχνης-νομικός-κοινωνιολόγος-πολιτικός επιστήμων
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ.
τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Διευθυνση Περιοδικού:
Kώστας Βαλέτας -διευθυντής
Γαμβέττα 6,106 78 Αθήνα(Ομόνοια) 
Α όροφος, Tηλ.210 3800142 
Βάλη Τσιρώνη -συνεργάτης
τηλ.6934932027





Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Ένα κείμενο του Παναγιώτη Παρασκευαίδη, με τίτλο "Με το Γιώργο Βαλέτα" (τον ιδρυτή του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ και πατέρα του σημερινού ιδιοκτήτη-διευθυντή του περιοδικού Κώστα Βαλέτα) δημοσιευμενο στο τρέχον τεύχος του πειροδικού που κυκλοφορεί Σεπ-Οκτ 2016, σελ 21-22.


Ο Παναγιώτης Παρασκευαίδης, γεννήθηκε το 1933 στη Μυτιλήνη, όπου ζει. Σπούδασε Φιλολογία και υπηρέτησε την δημόσια εκπαίδευση από τις θέσεις του φιλολόγου, του Γυμνασιάρχη, του Προϊσταμένου Εκπαίδευσης και του Σχολικού Συμβούλου. Ασχολήθηκε με την ιστορία, τη λαογραφία, την κριτική. Διετέλεσε Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Λέσβου-Λήμνου, Υπεύθυνος Αμνηστίας Μυτιλήνης, Πρόεδρος της Εταιρίας Αιολικών Μελετών. Έγραψε άρθρα, μελέτες και διάφορα βιβλία.


Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ:
Κώστας Βαλέτας
λογοτέχνης-νομικός-κοινωνιολόγος-πολιτικός επιστήμων
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ.
τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών






Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Κριτική προσέγγιση

Στην νουβέλλα«Πάσχα στην Κύπρο και σ΄άλλες εποχές-Λανίτικο Πάσχα»
Του Γιώργου Πετούση. εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΕΚΔΟΤΙΚΗ 

ΛΕΜΕΣΟΣ – ΚΥΠΡΟΣ 2016






Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ

)Mέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών





ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΟΥΣΗΣ
Το βιβλίο αυτό του λογοτέχνη Γιώργου Πετούση, αποτελείται από εκατόν είκοσι επτά σελίδες και είναι , χωρισμένο σε δεκατρία μικρά κεφάλαια. Στις σελίδες του οστρακίζεται το απρόσμενο και το αιφνιδιαστικό στοιχείο και σταβλίζεται το τανυσμένο υπόστρωμα των εποχών και των εθίμων που συναντιώνται με τρόπο ξέχωρο και ιδιαίτερο στην Κύπρο από γενιά σε γενιά και καδράρουν με το ιδιαίτερο χρώμα τους τις ψυχές και τα πνεύματα των γενεών.







Ο Γιώργος Πετούσης, με το γνήσιο των βιωμάτων του και στοιχισμένος με τις μνήμες του, περπατάει ανάμεσα στις γενιές, στροβιλιζόμενος ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον και φτερώνει με την πένα του τον πίνακα της ζωής του και της πατρίδας του της Κύπρου στον απότομη συρράπτει των ήχων μιας εποχής τόσο κοντινής και συνάμα τόσο απόκοσμα γνήσιας που καβουρντίζει νοσταλγία ακόμη και στον αναγνώστη που δεν είναι εξοικειωμένος με τα έθιμα εκείνα τα ιδιαίτερα της Κύπρου.  



Ωστόσο κατορθώνει να μην σακατέψει την πυγολαμπίδα της διήγησης του στο μεσότοιχο μιας απλής λαογραφίας, αλλά με το ταγάρι της ψυχής του που πήζει τίμιο στον κάδο κάθε αιτιολογίας των σκηνών που λαμβάνουν χώρα, στερεώνει το βραχνιασμένο γούρνιασμα των καταστάσεων της νουβέλας του, στην καθήμενη λέξη της οικειότητας προς τον αναγνώστη και τον κοινωνά ύπαρξη βιωματική.













Ο Γιώργος Πετούσης, κατορθώνει να εξασφαλίσει τομή στο υποχρεωμένο φρένο των αξιωμάτων που φρενιάζουν με καθετί προσωπικό και μας συστήνει τη γιαγιά και τον παππού του, ανοίγοντας μας το καφάσι των προθέσεων του και των αισθήσεων του και αποκαλύπτοντας ότι πονάει και προσεύχεται συνάμα δημόσια και ανοικτά για τις μορφές των χρόνων του και του προσωπικού του σύμπαντος που πλέον εικονίζουν και την αφετηρία των βουλήσεων του των αρχών.

«Η γιαγιά Ευνίκη και ο παππούς Γεώργιος»!

Μια νουβέλα του ίδιου του εαυτού με τάματα στιγμών στην αφετηρία των βουλήσεων , σελωμένα στην κάμπια των συνηθειών ενός λαού που με συμμαζεμένη τόλμη στη δούλεψη των χρόνων ζύμωσε τους ήχους των ιδιοτήτων του Κύπριου Πάσχα, που με τις τελετουργίες του και τις παραδόσεις του στο ιδιαίτερο προσεγμένο βιβλίο αυτό που κρατούμε ανα χείρας, γινόμαστε μύστες και εμείς και ορθρίζουμε παρελθόν και παρόν απαράλλακτα στο έντομο των στιγμών, διαβαίνοντας στο κατόπι των παιδικών χρόνων του συγγραφέα, στο βασιλεμένο γόνατο των διοράσεων του, στο τσίγκο των παθών της μεγάλης εβδομάδας του παλιού καιρού που οι χειράμαξες είχαν τον πρώτο λόγο και στη δεκτικότητα συνάμα του θυμιάματος του παρόντος χρόνου που τινάζει υπεύθυνο την κουνημένη λάντζα της μαρτυρίας στο σουγιά της ανάμνησης…


Εκθαμβωτικά ορθός στο πιεστικό καλούπι των χρόνων, Ο Γιώργος Πετούσης μας παραδίνει το ξεσκεπασμένο οβολό της ζωής στο καλάθι της παράδοσης σε ένα άρτιο και δουλεμένο ευρηματικά βιβλίο. Ας κουρνιάσουμε στις σελίδες του.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Το νέο τεύχος του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2016μόλις κυκλοφόρησε με πλούσια ύλη ποίηση, κριτική βιβλίου, κείμενα και δοκίμια 






Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016


Ένα ποίημα με τίτλο "Ο ΡΑΒΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΣΙΤΗ" του Τάσου Μάντζιου, που λάβαμε, δημοσιευμένο σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών Του χρόνων.


Ο ΡΑΒΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΣΙΤΗ
Την ράχη του Θερσίτη,με ραβδί, χτύπησε,μανιασμένος, ο Οδυσσέας. Για την μεγάλη του αναίδεια, φωνή να υψώσει, στων βασιλέων την σύναξη μπροστά, (αυτός,ένας απλός στρατιώτης) και να μιλήσει,ενάντια στον πόλεμο και του Αγαμέμνονα την εξουσία,να χλευάσει!... Κι όλο ,των Αχαιών,το στράτευμα, που ήταν τριγύρω,συναγμένο, από τον ραβδισμό αυτόν, διόλου,δεν ενοχλήθηκε... Ολοι τους, του Θερσίτη οι σύντροφοι, σ΄επευφημίες ξέσπασαν και σε ζητωκραυγές, του Οδυσσέα τις αρετές,παινεύοντας!... Σ΄επευφημίες ξέσπασαν,οι άφρονες και σε ζητωκραυγές,οι αφελείς του όχλου... Αντάξιά τους,είν΄η μοίρα,όλων αυτών, που έτσι στην ζωή,ανάξια,πορεύονται... Οταν τους δείχνουν το σκληρό τους πρόσωπο οι άρχοντες, αντί ν΄αντισταθούν, θαρρούνε προτιμότερο, τους άρχοντες,αισχρά,να κολακεύουν!...
Τάσος Σ. Μάντζιος

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Κριτική προσέγγιση«Επαφή» του Μίλτου Γήτα, ΠΟΙΗΜΑΤΑΕκδόσεις ΣΟΚΟΛΗ-ΚΟΥΛΕΔΑΚΗ.





Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
Mέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών






Το ποιητικό βιβλίο «ΕΠΑΦΗ» του Μίλτου Γήτα είναι γραμμένο σε εντελώς διαφορετικό ύφος ποιητικό από ότι μας έχει δώσει σε μεταγενέστερες ποιητικές του συλλογές ο ποιητής. Και αναρωτιέμαι: πώς κρίνει κανείς έναν ποιητή όταν έχει διαβάσει και τα επόμενα στο χρόνο ποιήματά του και μετά κάνει άλμα προς τα πίσω να πει για τα προηγούμενα? Πώς κρίνει κανείς έναν ποιητή που φανερά έχει ωριμάσει τεχνικά και στιχουργικά?

Η απάντηση είναι αυτό που λέει ο ίδιος στο ποίημά του «Μεταμόρφωση»:


«Είμαι εγώ
ως το τέλος του σκοτεινού δρόμου.
Είμαι εγώ
και μετά κάποιος άλλος.
Aνοίγω τις πόρτες της αμφισβήτησης
αναζητώντας κάποια ίχνη ζωής.
Όλα τα κελιά του μυαλού μου
ξεκλείδωτα
και οι κρατούμενοι αγνοούνται.
Είμαι εγώ
μέχρι τη στιγμή εκείνη
που οι παλμοί μου
αρχίζουν να χορεύουν ατίθασα.
Και τότε εκείνος
ο άλλος
μου γελά ξανά ειρωνικά.
Ως το τέλος του σκοτεινού δρόμου
ως τα σύνορα της θλίψης
ο ένας ήτανε ο άλλος
και οι δυο μαζί, το άυλο.

(ΣΕΛ.91)

Με σοβαρότητα ξεπλένει το λήθαργο της σκέψης και με ευφράδεια εισχωρεί στις εισδοχές της πορείας της ανθρώπινης ύπαρξης, εμπνέοντας θητεύσεις ικανότητας επάνω στις λέξεις. Με έμφαση αρθρώνει οτιδήποτε απρόσιτο μέσα από τους στίχους του και το κάνει προσιτό, μανουβράροντας την αίσθηση στη θράκα των στοχασμών απλόχωρα, με γενναιότητα που υπόσχεται άπειρο στη φθαρτότητα εντός μας που μας καταναλώνει στο εφήμερο των εαυτών μας.

 Μέσα στις 127 περίπου σελίδες της ποιητικής αυτής συλλογής  του, ο Μίλτος Γήτας συγυρίζει τουμπαρισμένα παρόν στη λογική, με τη βέρα του παρουσιαστικού της ζωής να πατινάρει ειλικρίνεια ανεμπόδιστα και γάργαρα στο ηλιοκαμένο μέτωπο των ποιημάτων του. Συντακτικά συμμορφωμένα σε μια τεχνική άρτια τα ποιήματα του βιβλίου αυτού, καταγγέλλουν κάθε απόφαση της ύπαρξης στην τριγωνομετρία των αποφάσεων εκείνων που πάρθηκαν αλλά και εκείνων που θα μπορούσαν να παρθούν ενδόμυχα ετούτη τη φορά σε καθέναν από εμάς.


«Ένας θαμπός καθρέφτης μου
απ’ το ξεψύχισμα της ύλης μου
απέμεινε να με κοιτά κατάματα»

(απόσπασμα από το ποίημα «Ένας θαμπός καθρέφτης», σελ. 105)


Τα ποιήματα αυτής της ποιητικής συλλογής του Μίλτου Γήτα, πατάνε συχνότητα τα λαμπιόνια των φράσεων στη χορδή των συμφωνημένων τεχνασμάτων της λογικής, σπρώχνοντας μπόρεση στη σιωπή να αρθρωθεί ευέξαπτη στο αντέρεισμα της διάθεσης και να παρευρεθεί φωνητικά  στη φούρλα της ζωής και της ύπαρξης και των φαινομένων.

Φοδράροντας με τη σπαθισμένη ταινία του απίθανου το στίχο, ο ποιητής σε αυτό του το βιβλίο δεν δασκαλεύει μονόχνωτα των αναγνώστη, δεν αφήνει τις τραμπάλες της κυνικότητας να τραγανίσουν την επιφάνεια των ποιημάτων, ούτε και αναλίσκεται σε εξημερωμένες νόρμες ιδεών. Σε αυτό το βιβλίο, ο ποιητής αντλεί από τον προσωπικό του σύμπαν αφειδώλευτα και σταμπώνει το πατρόν των σκέψεων του με τα μπαχαρισμένα φρεάτια των αισθήσεων του που όμως κατορθώνει να υπερκεράσει το προσωπικό και να αφουγκραστεί  το φουλάρι του εαυτού του καθενός μας, ισορροπώντας σε μια γκριμάτσα συνέχειας εντοιχισμένη στο ταβάνι κάθε παρόντος που μπορεί να είναι δυνατό.


«Έγραψα στίχους -αν και ήθελα να μιλήσω-
περιμένοντας νέες τομές
ε/πιζητώντας καινούργιους φαύλους κύκλους»

(απόσπασμα από το ποίημα «7+1», σελ. 120)



Το σίγουρο είναι ότι ο κάθε ένας που θα πάρει στα χέρια του αυτήν την ποιητική συλλογή και θα καταδυθεί στο δειγματισμένο ορίζοντα των φράσεων της, δεν πρέπει να το κάνει με λιποψυχία και να δραπετεύσει με συντομία, αλλά να αφοσιωθεί στη γαστέρα των θυμικών των ποιημάτων  και με τη ναυλωμένη πυξίδα χρήσης που διαθέτει εντός του ο καθενας, να τεντώσει το σάμαλι των δοκιμών της ψυχής του στο βατήρα των στίχων και να περιτροχίσει το φαινομενικό στην πεταμένη κόμπρα των αληθειών της ποιήσης.

Εδώ μέσα, σε αυτό το βιβλίο, οι στοχασμοί κουνούν τα αποσιωπητικά των βουρκωμένων γινατιών όσων δεν παραδεχθήκαμε ποτέ φωναχτά κι αντιγυρίζουν κανονικό θωπεύοντας οικειότητα στα ταλανισμένα μηνίγγια της ψυχής και του πνευμάτος μας.



«με το χρόνο να λύνει
όλες τις απορίες  των αναμνήσεων»

(απόσπασμα από το ποίημα «Χειμώνας», σελ.83)

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Κριτική του Κώστα Βαλέτα, εκδότη-διευθυντή του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, στο περιοδικό "Ραδιοτηλεόραση" 7 Οκτωβρίου 1996, για το βιβλίο του ΜΠΙΡΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ , "ΤΟ ΜΕΔΟΥΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ"


Γράφει ο Κώστας Βαλέτας
Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ:
λογοτέχνης-νομικός-κοινωνιολόγος-πολιτικός επιστήμων
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ.
τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών




Ο,τι δεν έχει αποφασίσει η ιστορία, το αποφασίζει η λογοτεχνία για πάρτη της. Ή οι μικρές ιστορίες που καλύπτουν αυθαίρετα τα κενά και που έχουμε κάθε δικαίωμα να μην τις πιστέψουμε. 

Ο Αμβρόσιος Μπιρς από το Οχάιο, στρατιώτης στον Αμερικανικό Εμφύλιο, δεν νοιάστηκε πολύ για την πειθώ των λόγων του. Εκεί έξω έτρεχαν πολύ αγριότερα πράγματα για να κάνουν τις πλούσιες οικογένειες του Νότου να βουλιάζουν νωχελικά στην πολυτέλεια του βαμβακιού και την πένα του Μπιρς να παίρνει φωτιά πάνω στο χαρτί γράφοντας ιστορίες από τον Πόλεμο Βορείων και Νοτίων. 

Πώς να παίζετε ένα κανόνι χωρίς παρτιτούρα, πώς οι κρότοι μάχονται τους ίσκιους, και άλλα πολεμικά επει-σόδια από τον Αμβρόσιο Μπιρς, στρατιώτη και δημο-σιογράφο στο «Μεδούλι της ζωής». Ένα ταξίδι προς τα πίσω, στη μανία της εποχής. Τα Νέα 15 Οκτωβρίου 1994 Δεν είναι βέβαια «ο αναγνωρισμένος πρόδρομος του αμερικανικού διηγήματος», όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο του βιβλίου.

 Ο πρόεδρος και πατέρας του διηγήματος στις ΗΠΑ είναι εκείνος που έγραψε την «’ναμπελ Λι, σ’ ένα θαλασσινό βασίλειο», είναι ο δάσκαλος Έντγκαρ 'Αλαν Πόου, Ο Μπιρς (1842-1913) — που και τον Τζακ Λόντον επηρέασε ακόμα—έχει μια ζωή ταραγμένη. Νέος πολεμά στην εμφύλιο πόλεμο (η γυναίκα του Αθραάμ Λίνκολν είχε τέσσερα αδέλφια και τρεις γαμπρούς στο στρατό των Νοτίων - οι Βόρειοι προτείνουν στο στρατηγό Λι την αρχηγία του στρατού τους, αλλά ο στρατηγός προτιμάει το Nότο— για να σκοτωθεί τελικά στην μεξικανική επανάσταση. Ο Μπιρς είναι ο συγγραφέας του εμφυλίου πολέμου. 

Τα διηγήματα του έχουν ένα έντονο ανθρωπισμό. Γραμμένα μετά το τέλος του εμφυλίου σπαραγμού έχουν συμφιλιωτικό χαρακτήρα. Η ανδρεία, ο πόνος, η προσωπική τραγωδία του κάθε στρατιώτη τον ενδιαφέρουν περισσότερο από τα οποιαδήποτε συμφέροντα των εμπλεκομένων. Γιατί τον συγκινεί η ανδρεία; Τη βάζει σε πρώτο πλάνο. Την τόλμη ανάμειχτη μ' ένα ιδιόρρυθμο αγγλοσαξωνικό αθλητικών επιδόσεων χιούμορ. 

Ο Μπιρς είναι μάστορας. Δεν ανοίγει βέβαια καινούργιους δρόμους, δεν πρωτοτυπεί, δεν αναδείχνεται δάσκαλος του δυσκολότερου είδους της λογοτεχνίας. Απέχει παρασάγγας από τους μεγάλους μύστες του είδους. Πόου - Τσέχοφ - Μσπασάν, Τη θεία τριανδρία του διηγήματος. 

Αλλά μόνο ότι τολμώ να τον συγκρίνω μ' αυτούς τους τρεις, δίνει το μέτρο της αξίας του. 

Κώστας Βαλέτας Ραδιοτηλεόραση 7 Οκτωβρίου 1996

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016



Κριτική προσέγγιση«BAD DREAM INNIT» της Lia Mylona (Λία Μυλωνά)
Art & Cover: Lia Mylona (Θλίψη: La tristesse d’ un rêve perdu)
Genre: Fiction, Literature, Short stories 2016



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
Mέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Iδρύτρια κι διευθύντρια του λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE(ως και το 2012)





"Stories are engrams.
Tiny little etchings that morph reality, perceptions, fears, hopes, desires into preset trajectories. The following stories commence a spiralling journey into the abyss of everyday existence, an existence where all is not what it seems.
Enjoy the journey”

Θα γράψει ξεκινώντας το βιβλίο της αυτό η Λία Μυλωνά. Ένα ευρηματικό βιβλίο γραμμένο στην Αγγλική γλώσσα, με ιδιάζουσα υποτροπική ράστα
Διήγησης, που βαδίζει πρωτότυπα σε όλα όσα είμαστε αλλά και σε ΄όλα εκείνα που υποβόσκουν ανάμεσα μας και μέσα μας με τη θαλπωρή της οικειότητας μιας ψυχής και μιας σκέψης γνώριμης που εκτινάσσεται σε επισκοπήσεις ζωών ανάμεσα στο εμείς και στο αυτόν ανάμεσα σε σταμπώματα πραγμάτων που ορίζουν την ύπαρξη ή ακόμη και διανυσατικά την επιορκούν σαν έκτιση ποινών στην εκθετική επιορκία των λογικών:

«Καθρέφτη πάψε
Να µου χτίζεις µακριά του
Πάθη και πόθους»
(Mirror pray cease
Away from him flaring
Passions and desires)
Σελ. 90

Η Λία Μυλωνά είναι αναμφισβήτητα συγγραφέας! Που γνωρίζει πολύ καλά το οριακό καντράν της τεκμαρτής πόρπης των κελευσμάτων του καθενός από εμάς, διότι η ευφράδεια του οστρακίζοντα λόγου της αποκαλύπτει μια πένα θρεμμένη με το αυθεντικό της ύπαρξης και το αστραγάλι της σκέψης δεμένο στο ινίο του ποδηγέτη λόγου της . Έχει αναμφίβολα υποτάξει το εργαλείο της γραφής της και έτσι χειρονομεί κυλινδρικά στο οιδιπόδειο κλαβιέ του ουρανίσκου των ιδεών.

«Thanatos...
Nihil sanctum est, in saecula saeculorum.
 La petite mort, le grand mort and the in between landscapes.
Where the soul thrives for all the unattainable.
A cry.
The final cry, before despair.
Purgatory for all the unbrave seekers.
Follow me.»
(σελ. 96)

Το βιβλίο αυτό είναι πρωτότυπο. Πολύ πρωτότυπο! Προσωπικά με συνεπήρε και το διάβασα απνευστί. Για την ακρίβεια το ξαναδιάβασα πολλές φορές, αφού είναι πολύς ο καιρός που μου το έχει στείλει η συγγραφέας του και δεν αποπειρούμαι να γράψω κάτι όχι από αμέλεια, αλλά από αμηχανία μπροστά στο αδοκίμαστο των αισθήσεων που διευθύνουν σαν κραγιόνα την αψιθιά την ανάγνωσης του. Εκτοπίζεται κάθε γνωστό που δυναμιτίζει συνήθεια και αδήριτα σταμπώνεται το καινοφανές στην αυλαία της γραφής της.

Αδιαβροχοποιώντας τη μεσημβρινή οκτάνα του τι αποτελεί ένα μυθιστόρημα ή μια διήγηση όταν αυτή μπαίνει στο χαρτί και οδηγείται κάτω από τους οφθαλμούς των αναγνωστών και των κριτικών, η Λία Μυλωνά δεν διστάζει να παραθέσει ολόκληρο κεφάλαιο με ποιήση χαικού δική της, μέσα στο βιβλίο της, αλλάζοντας σημείο όρασης και τεντώνοντας τα νοήματα και τον ειρμό της σκέψης και της αφήγησης στην ίδρυση μιας νέας θράκας αφήγησης που μοιάζει περισσότερο με μια εν εαυτώ συνομιλία ενώπιος ενωπίω…

Θα ακούσουμε πολλάκις το όνομα της στο μέλλον της γραφής.

«Who is that woman that stares me in the eyes reflecting on your dark mirror?
Who is that shell of a person with the haunted harrowing eyes?
Who is that banshee that foretells grieving desolate solemn days and empty nights?
I know not that impish creature.
 I know not that beggar.
 It is time to leave you my love.
Time to become another being.»
(σελ. 104)