Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΜΙΚΑΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ : "ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΝΕΡΟΣΠΗΛΙΑ" ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016 ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ''ΟΣΤΡΙΑ''. Ο Κώστας Βαλέτας, ένας ογκόλιθος της λογοτεχνίας μας ο διευθυντής-εκδότης και ιδιοκτήτης του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ και Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων και παλαιότερος Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και τ. Διευθυντής Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ, προλόγισε το εξαιρετικά θαυμάσιο και καθηλωτικό έργο της συγγραφέα Μίκα Μαυρόγιαννη στην εξαιρετική βραδιά της παρουσίασης του βιβλίου. Ευχόμαστε στο βιβλίο και στη Μίκα Μαυρογιαννη, να είναι ούριος ο άνεμος στο μεγάλο πανί του ταξιδιού τους στη λογοτεχνία και στις καρδιές των αναγνωστών! Κάθε επιτυχία και διάκριση!


Οι φωτογραφίες του εκδότη ΟΣΤΡΙΑ





"Να μαζεύεις δάφνη και μάρμαρο, για την ασπρη αρχιτεκτονική της τύχης σου"
(Οδυσέας Ελύτης, από το ποίημα "ΑΙΘΡΙΕΣ")

Υ.Γ. στη φωτογραφία αρχείου, ο Οδυσσέας Ελύτης επάνω στο σκάφος


Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Ο Κώστας Βαλέτας, ένας ογκόλιθος της λογοτεχνίας μας ο διευθυντής-εκδότης και ιδιοκτήτης του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ο αξεπέραστος λογοτέχνης μας και βραβευμένος με μερικά από τα μεγαλύτερα βραβεία λογοτεχνίας Κώστας Βαλέτας, Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων και παλαιότερος Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και τ. Διευθυντής Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ, θα προλογίσει το εξαιρετικά θαυμάσιο και καθηλωτικό έργο της συγγραφέα Μίκα Μαυρόγιαννη, τη Δευτέρα 28 /11/2016, στις 8 το απόγευμα στον Πολυχώρο των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ.
Είμαστε υπερήφανοι στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, για όλους τους δημιουργούς μας, σαν τη συγγραφέα-ποιήτρια Μίκα Μαυρόγιαννη που έργα τους φιλοξενούμε στις σελίδες μας και είμαστε πάντα κοντά τους με όλους τους τρόπους που μπορούμε για την ανάδειξη και επιτυχία του έργου τους! Ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο μυθιστόρημα της Μίκα Μαυρόγιαννη!

Είμαστε υπερήφανοι στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, για όλους τους δημιουργούς μας, σαν τη συγγραφέα-ποιήτρια Μίκα Μαυρόγιαννη που έργα τους φιλοξενούμε στις σελίδες μας και είμαστε πάντα κοντά τους με όλους τους τρόπους που μπορούμε για την ανάδειξη και επιτυχία του έργου τους! Ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο μυθιστόρημα της Μίκα Μαυρόγιαννη!


Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

POETRY STUDIES '17 / International Conference on Poetry
Deadline for submission 2 December 2016 !

see here:
http://www.dakamconferences.org/poetry-studies

POETRY STUDIES '17 / International Conference on Poetry
Deadline for submission 2 December 2016 !
POETRY STUDIES '17 / International Conference on Poetry will be held at Nippon Meeting Halls in Istanbul. The conference is coordinated by DAKAM (Eastern Mediterranean Academic Research Center) and will be organized by BILSAS (Science, Art, Sport Productions).
Themes:
Form in Poetry
Poets
Theory of Poetry
New Tendencies
Modern Movements
Relation of Poetry to other literature forms
Poetry and Art
Form in Poetry
Writing Techniques
Prose poetry
Elements of a Poem
Rhythm
Symbols, allegories and Metaphors
Composition
Journals, Prizes and Anthologies
World Poetry
Poetry Translation
Language and poetry
Emotions
Topics
Story Telling
Music and lyrics
Digital Age and Poetry
Performance Poetry
Poetry and Politics
The event will be held on the same days with COMPARATIVE LITERATURE STUDIES '17 / International Conference on Comparative Literature and SCIENCE FICTION IN LITERATURE AND FILM '17 / International Interdisciplinary Conference on Science Fiction in Literature and Film. Participants will be able to attend any of the sessions of these conferences.
All abstracts are going to be selected according to double blind reviews and accepted papers will be published in the Conference Proceedings E-Book with an ISBN number that will be given to you in a DVD box during conference registration.
For the publication opportunities, registration conditions and presentation instructions, please visit the REGISTRATION INFO page. For accommodation opportunities and city tours, please read the ACCOMMODATION & TOURS page.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016


Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο  «ΤΟ ΠΙΟΝΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ» του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΟΥΛΑ Εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ
(ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΥΒΕΛΑΣ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΕΛ 2014)


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Το σκακί όπως όλοι γνωρίζουμε ήταν ένα ινδικό παιχνίδι και ο μύθος που το ακολουθεί για το πώς εφευρέθηκε ανήκει ασφαλώς στην παράδοση και τους μύθους της Ινδίας. Είναι καταγεγραμμένος και υπάρχει παντού (κάντε μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο αν δεν διαθέτετε βιβλία Ινδικής Μυθολογίας)
Ο μύθος είναι ο παρακάτω:
Το αίτημα του Σίσσα
Σύμφωνα με την παράδοση αυτή όταν κάποτε ο ηγεμόνας της περιοχής ο βασιλιάς Balhit   που ζούσε ο βραχμάνος Σίσσα κάλεσε αυτόν για να επιδείξει το παιχνίδι που είχε εφεύρει τόσο πολύ γοητεύτηκε απ΄ αυτό που ρώτησε τον Σίσσα τι θα ήθελε ως ανταμοιβή. Του είπε ότι θα του έδινε ότι ανταμοιβή ήθελε. Ο σοφός του απάντησε: “Το μόνο που θέλω είναι να βάλεις ένα  κόκκο σιταριού στο πρώτο κουτάκι, δύο στο δεύτερο και σε κάθε επόμενο κουτάκι να διπλασιάζεις τους κόκκους του προηγούμενου μέχρι το 64οκουτάκι…”

Ο ηγεμόνας κρίνοντας το αίτημα ασήμαντο τον ξαναρώτησε για κάτι σοβαρότερο. Στην επιμονή όμως του Σίσα ο ηγεμόνας διέταξε ν΄ αδειάσουν μια φορτωσιά καμήλας σιτάρι δίπλα του. Η έκπληξή του όμως υπήρξε μεγάλη όταν ο θησαυροφύλακάς του και προϊστάμενος των αποθηκών του ανέφερε ότι όχι μόνο το σιτάρι της ηγεμονίας, αλλά και όλων των γύρω ηγεμονιών να συγκεντρωθεί δεν φθάνει να ικανοποιήσει το αίτημα του Σίσσα.

Οι αυλικοί υπολόγισαν ότι χρειάζονταν 9.223.372.036.854.775.808 κόκκοι στο τελευταίο κουτάκι και 18.446.073.709.551.615 όλη η σκακιέρα. Ο βασιλιάς παραδέχτηκε ότι παγιδεύτηκε και ότι όλη Ινδία γεμάτη με σιτάρι δεν ήταν αρκετή για αυτό το σκοπό!!

Τώρα έχω μπροστά μου το βιβλίο του Γιώργου Κατσούλα «Το πιονι απέναντι στο βασιλιά» εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ. Το βιβλίο λοιπόν είναι η αφήγηση αυτού του μύθου που ανέφερα αυτολεξεί σχεδόν.  Με τη μόνη διαφορά ότι πουθενά μέσα στο βιβλίο δεν γίνεται λόγος ή αναφορά ότι είναι η περιγραφή του μύθου των Ινδιών. Και αυτό δεν είναι ευγενικό για έναν συγγραφέα. 

Το βιβλίο δεν λέει τίποτε άλλο παρα μόνο αφηγειται αυτό το μύθο. Δεν έχει τίποτε  σχεδόν αλλαγμένο. Τίποτε προσθετικο και  τίποτε διαφορετικό στην ιστορία του ή στην πλοκή του.

Οπότε προσωπικά δεν μπορώ να κάνω λόγο για ένα βιβλίο του Γιώργου Κατσούλα (και μάλλον και κανείς άλλος υποθέτω) αλλά για ένα βιβλίο ίσως Ινδικής μυθολογίας (ενός συγκεκριμένου μύθου) με επιμέλεια του Γιώργου Κατσούλα. 

Είναι καταχρηστικό κατά την άποψή μου εκείνο το «ο συγγραφέας ξεκιναει να εξερευνάει σε αυτό το βιβλίο» που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο, και τα περί δεξιοτεχνικής μαεστρίας και τεχνικής του Γιώργου Κατσούλα στο παρόν βιβλίο που αναγράφονται στο οπισθόφυλλο, αφού ο Γιώργος Κατσούλας δεν έφτιαξε καμμιά πλοκή από μόνος του, δεν σκέφτηκε κανένα βιβλίο να γράψει, αντέγραψε  ανενδοίαστα το μύθο του σκακιού από τον Ινδικό μύθο και μας τον παρουσίασε ως δικό του, ως δική του έμπνευση, ως δική του πλοκή, ως δικό του εφεύρημα!

Δεν θα ήθελα να επεκταθώ, τα συμπεράσματα δικά σας!


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Δύο ποιήματα του Ελισαίου Καπαδόπουλου που λάβαμε        με τίτλους : "Ο παπα-Θόδωρος" και "Αη-Λευτερης", δημοσιευμένα σήμερα, στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο ΠΑΠΑ - ΘΟΔΩΡΟΣ

Τη χώρα μας από παλιά
όρθια την κρατήσανε 
ο δάσκαλος και ο παπάς.
Πετάξανε τα χαιμαλιά
τίποτα δε ζητήσανε :
Την Ελλάδα ν' αγαπάς.

Μέσα σε χρόνους δίσεχτους
με σκλαβιά
με τυρρανία
δεν κάναν τους παρείσακτους.
Ποθήσανε τη λευτεριά
τη γλυκιά ελυθερία. 

Τώρα η έρμη η πατρίδα
που διστάζεις 
να κακίζεις
πάει να χάσει την ελπίδα.
Την κοιτάζεις
και δακρύζεις.

Θέλει ο Θεός ψυχή
θέλει μυαλό
θέλει καρδιά.
Παπα - Θόδωρε εσύ
ότι δύνασαι, θαρρώ
να υψώσεις τη δαδιά.

ΕΛΙΣΑΙΟΣ ΚΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


*********

Ο ΑΗ ΛΕΥΤΕΡΗΣ

Ένα ταπεινό ξωκκλήσι.
Τρεις εικόνες
δυο καντήλια.
Κόντρα στου πλούτου τις προκλήσεις
των αγίων οι χιτώνες
των δακρύων τα μαντήλια.

Φτωχικός ο αη Λευτέρης.
Παλιά τα κεραμίδια
τρίζει η εξώπορτα.
Στο χωριό βγήκε τεφτέρι
νοστιμίσαν τα κρεμμύδια 
μα και τ' αγριόχορτα.

Στο πλάι ο βύθιος δράκοντας
ψυχές να καταπίνει
τις κριματισμένες.
Μα οι αγγέλοι δράττοντας
τις δίκαιες να κρίνει
ο Θεός, ψυχές ευλογημένες
φέρνουν μπροστά του αγνές
καθάριες, φωτεινές.

ΕΛΙΣΑΙΟΣ ΚΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

πηγή: http://www.poiein.gr/archives/15666 

Γιάννης Ρίτσος, “Ημερολόγιο μιας εβδομάδας” του Πολυτεχνείου (επιμέλεια-επίμετρο: Μάνος Ορφανουδάκης)Γιάννης Ρίτσος, “Ημερολόγιο μιας εβδομάδας” του Πολυτεχνείου (επιμέλεια-επίμετρο: Μάνος Ορφανουδάκης)

ΝΟΕ 17

Κατηγορία: ΑναγνώσειςΡαδιόφωνο Ποιείν, καταχώρηση από: Σπύρος Αραβανής

(μουσική: Νότης Μαυρουδής)


ΑΘΗΝΑ 16 Νοεμβρίου 1973
Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια
ωραία παιδιά δικά μας με τη μεγάλη θλίψη των ανδρείων
αψήφιστοι, όρθιοι στα Προπύλαια στον πέτρινο αέρα, έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι
πως μεγαλώνει το μπόι, το βήμα κι η παλάμη του ανθρώπου
17 Νοεμβρίου
Βαριά σιωπή διάτρητη απ΄τους πυροβολισμούς, πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι,
ποιός θα πει περιμένω μέσα απ το μέσα μαύρο.
Μικροί σχοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια μ΄έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο,
 κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί και το μοναχικό σκυλί στ΄ αποκλεισμένα προάστια
 ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω απ΄τα καπνισμένα αγάλματα
κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη στις λεωφόρους
 πάνω απ΄τα τανκς  μέσα στους σκόρπιους  πυροβολισμούς..
Πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε; πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;
ΚΑΛΑΜΟΣ  18 Νοεμβρίου
Ηλιόλουστη μέρα. Κάλαμος.
Η θάλασσα, σπουργίτια στον ελαιώνα
Κάλεσμα. Πρόκληση. Κάλλος. Μακρινή προδομένη μακαριότητα
α εσύ δραπέτη λιποτάκτη κρυμμένε ανάμεσα στ΄ αγάλματα, πίσω απ΄τ΄ αγάλματα
μέσα στ΄αγάλματα, αγάλματα κούφια χωρίς χέρια, χωρίς πέος, χωρίς αμπελόφυλλα
αρνήσου, αρνήσου, όχι να ξεχαστείς και να ξεχάσεις το δένδρο το πουλί το γαλάζιο
αμαρτία, αμαρτία, πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε εσείς, ο ίδιος ο έρωτας
κι ο έρωτας αμαρτία, Ελένη, Μάρω, Ηλέκτρα, Δήμητρα, παιδιά μας, τα παιδιά μας
πόσες γενιές παιδιά μας σε αδιαίρετο χρόνο χωρίς χρόνο
στα στάχυα και στα σύρματα στη γραφομηχανή, στον τηλεβόα
έρωτές μας, παιδιά μας,σκοτωμένα παιδιά μας, έρωτές μας
Για τίποτε άλλο να μην έχουμε μάτια παρά μόνο για σας.  Τιποτ΄άλλο.
Ω! ανήμπορο ποίημα, ανήμπορο, ανήμπορο, ατελέσφορο
επάνω από δύο στίχους σταυρωμένους σταυρώνω τα χέρια και σωπαίνω
βράχος, το μέγα κόκκινο, δεύτερη πόρτα, πέμπτη πόρτα κι η δωδέκατη κλεισμένη
χτύπημα της γροθιάς στον τοίχο χτύπημα της πέτρας στην πέτρα
-μ΄ακούς;  άκουσέ με, εγώ σ΄ακούω,
δύο σιωπές κάνουν μια φωνή κι ένα μεγάλο τεντωμένο χέρι.
ΑΘΗΝΑ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Με τους αγκώνες στηριγμένους στην ποίηση, με τα μάτια κλεισμένα στις παλάμες
ακούω τη φωτιά. Ανεβαίνει. Σκοτωμένοι επί τόπου μπροστά στο παράνομο μικρόφωνο
κι η φωνή τους ακόμα.. - Αδέρφια, αδέρφια, πάνω απ΄το αίμα τους, με το αίμα τους
πάνω από την  αγρυπνισμένη Αθήνα
Πως μπορείτε λοιπόν; Πως μπορείτε;
20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Μάζεψαν τα οδοφράγματα, πλύναν τα αίματα, τα μισά παιδιά πήγαν σχολείο
οι γυναίκες βγήκαν για ψώνια, στη γωνιά ένα καμένο αυτοκίνητο
πλύναν τα ρούχα τ΄απλώσαν στις ταράτσες μυστικά-μυστικά μη φανούνε σαν άλλες σημαίες
κλειστά νοικοκυριά, το κρεμμύδι, η πατάτα, το λάδι
το αλάτι χυμένο στο δρόμο το ίδιο και τ΄αλεύρι,
μες στο ψυγείο το κόκκινο πουλί μ΄όλα του τα φτερά
Απ΄το θάνατο αρχίζουμε - έτσι έλεγε- απ΄το θάνατο αρχίζουμε πάλι
επάνω από τη μεγάλη γκρεμισμένη σκάλα
“τι να κάνουμε -είπε- να ξεχαστούμε; θα ξεχάσουμε πάλι;
Σκεπασμένοι στην τρύπια κουβέρτα ως πάνω στα μάτια
λίγο λίγο θα βγάλεις το ΄να πόδι δοκιμάζοντας τον αέρα τη σιωπή το σκοτάδι
αργότερα τα χέρια, τελευταίο το κεφάλι.
 Απέναντι η καρέκλα, τα τσιγάρα τα σπίρτα και το φως κολλημένο στον τοίχο
 μια τεράστια κίτρινη αφίσα
Ώρα μεγάλη! ώρα σκληρή! ώρα αδειασμένη απ΄την δειλή μακροθυμία των στίχων
εδώ ό,τι πια θα πει θα ΄ναι το αίμα
Ω! κακόφημη ζωή ληστεμένη
22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Αργά που μεγαλώνει το μαχαίρι, αυτός που σιωπεί
δεν είναι που δεν έχει τίποτα να πει
δεν είναι τα δώδεκα καρφιά στον τοίχο,  η ακρίδα στο ποτήρι
είναι που περιμένει να ξεσφίξουν τα σαγόνια του


ΕΠΙΜΕΤΡΟ



Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.
Η 15 Νοέμβρη θα βρει τον Ρίτσο στις πρώτες γραμμές της μεγάλης διαδήλωσης που ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο και έφτασε ως την πλατεία Κλαυθμώνος. Η διαδήλωση θα διαλυθεί από την αστυνομία με βία με τον Ποιητή να μπλοκάρεται ανάμεσα στους φράχτες που έχει στήσει η αστυνομία αλλά δεν θα χτυπηθεί. Ίσως τον αναγνώρισαν και τον σεβάστηκαν. Διαφεύγει και βρίσκει καταφύγιο στα τότε γραφεία του εκδοτικού οίκου Κέδρος σε μια στοά (Πανεπιστημίου και Χαριλάου Τρικούπη). Το ίδιο βράδυ κλείνει η Πατησίων από διαδηλωτές.
Στις 16 Νοεμβρίου επισκέπτεται το σπίτι της Νανάς Καλιανέση όπου ακούν τον παράνομο ερασιτεχνικό σταθμό που έχει στηθεί στον ΕΜΠ των «Ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων.» Με ρίγη συγκίνησης συνεχίζει την ακρόαση στο σπίτι του, έχει ξεκινήσει η επίθεση στους συγκεντρωμένους με δακρυγόνα και έπειτα με σφαίρες.. κατεβαίνουν τα τανκς.. ένα από αυτά γκρεμίζει την πύλη.. παντού νεκροί και τραυματίες..
Ο Ποιητής με δάκρυα στα μάτια φεύγει για τον Κάλαμο.. εν θερμώ έχει ήδη ξεκινήσει το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας»..
Πηγές:
Γιάννης Ρίτσος, Ένα σχεδίασμα βιογραφίας' της Αγγελικής Κώττη, Ελληνικά γράμματα (2009)
http://many-books.blogspot.com/ της Αγγελικής Κώττη

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016



Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ένα ποίημα της Αννα Κυριτσιοπουλου,με τίτλο "ΡΟΥΧΑ ΠΑΛΙΑ", δημοσιευμένο στο τεύχος του περιοδικού Αιολικά Γραμματα που κυκλοφορεί, Νοεμβρης-Δεκεμβρης 2016, σελ.60 





Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΠΟΙΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ»
του Θανάση Αργυρίου
εκδόσεις ΔΡΟΜΕΥΣ



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)








 Πριν λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου αυτό το ποιητικό βιβλίο του Θανάση Αργυρίου, με τίτλο «ΠΟΙΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ» από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΕΥΣ.

«Φίλοι μου
ας αρχίσουμε, απόψε
του παρελθόντος την ομίχλη
νοσταλγία
να κυλήσει απ’ της μνήμης μας την Κρήνη….»

(σελ.9, απόσπασμα από το ποίημα «ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΟΥ»)

Έτσι ξεκινάει το πρώτο πρώτο ποίημα του βιβλίου.

Ας αρχίσουμε λοιπόν αυτό το τεντωμένο στην ύπαρξη ταξίδι που μας προτείνει ο Θανάσης Αργυρίου στο ποιητικό του αυτό βιβλίο, που μόλις ανοίξαμε.

Τα ποιήματα της συλλογής αυτής οραματίζονται στη χαλκωμένη συντομία της ζωής ένα οδοιπορικό περηφάνιας ψυχής και στολισμένα με δυνατές εικόνες γειτνιάζουν στο αλλιώτικο, σε εκείνον το παραστάτη μιας χαραγμένης αψάδας οράσεως προς το διαφορετικό που τυλίγει τον εαυτό του μέσα στους στίχους των ποιημάτων του Θανάση Αργυρίου.

«Πώς να φτάσω την ψευδαίσθηση
που τρέχει στον ορίζοντα
και χάνεται στη σμίξη των ρυτίδων μου;»

(σελ. 14, απόσπασμα από το ποίημα «ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ»)

Ακούμε τον ποιητή να μας ψιθυρίζει.

Ποίηση με ρυθμό εσωτερικό δικό της, απλωμένη στο μανουάλι των στίχων της, που κομπιάζει αυτόκλητο και υδρεύει τη βεβαιότητα της διάρκειας στο ξεσκεπασμένο οβίδι κάθε πιθανότητας, μεταφράζοντας τα εναντιώματα της ζωής όχι σε πακεταρισμένες προφάσεις, αλλά σε στιλπνή έμπνευση που πήζει μέσα στην ποίηση του Θανάση Αργυρίου και φτάνει σε εμάς στο κουμπί της ραφής του απρόοπτου, σαν από μηχανής θεός .

Μέσα στα ποιήματα της συλλογής αυτής φουσκώνει ο ήχος της ζωής και οι λαγάνες της ζωής είναι πάντα επίκαιρες στα τσιγαρόχαρτα των σκέψεων και αρθρώνουν τη δική τους αλήθεια στους λεπτοδείκτες του αύριο.

Αντλώντας από βιώματα, ο Θανάσης Αργυρίου κατορθώνει να συνασπίσει την πένα του, να την υποτάξει θα έλεγε κανείς και στη φράντζα των νοημάτων, με ευπείθεια ικανή να μεταδοθεί, δίχως προκατασκευασμένες  φράσεις,  μεταδίδει στον αναγνώστη τον μυημένο και τον αμύητο στην ποίηση, έναν κόσμο ξεκάθαρο και αποκαθαρμένο από το ζελέ της εκφραστικής εκζήτησης και των κατσαρωμένων επιφανειών.

 Κι όμως, η πολλαπλότητα δεν λείπει από τους στίχους του.

Κάθε ποιήματα της συλλογής αυτής, έχει πολλά επίπεδα αναγνωστικά και κωπηλατεί στο νεύρο πληθυντικών θεάσεων.

«Επίτρεψε μου, απόψε, μνήμη μου
-μονάχα μια φορά-
να σεργιανίσω στα στενά σου
τις αναμνήσεις μου να ιδώ…
Να κολυμπήσω στο ποτάμι
που ποτίζει
τις ιτιές και το μοσχάτο αμπέλι μου…
Νερό να βγάλω από το πηγάδι
τον κήπο μου ν’ αρδέψω…
Να σκαρφαλώσω
στα κλαριά της πρώιμης συκιάς μου
κι αποσταμένος
στη σκιά της φιρικιας να κοιμηθώ…
Μνήμη μου, σε γέλασα!
Χάραξα σημάδια στα στενά σου…»

(σελ.16, «ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΦΙΡΙΚΙΑΣ»)


Έχει ικανά τα λάφυρα της σκέψης ο Θανάσης Αργυρίου και μια ευκρίνεια στους συλλογισμούς του ακατέργαστα σπάνια που κατορθώνει να την περνάει ατόφια στο μεδούλι του κάθε στίχου του. Ταυτόχρονα, προικοδοτεί κάθε ποίημα με μια διατεταγμένη επάλειψη πιθανοτήτων στο αειθαλές, που καθετί περαστικό τρεμουλιάζει σε αυτή την δυνατότητα που γνέθεται.

Έχει βρει ασφαλώς την προσωπική του φωνή και έκφραση και τη γραμμώνει στην εντέλεια στο οριζόντιο φύσημα του βιβλίου του αυτού ο Θανάσης Αργυρίου και ακονίζει το θυμικό με μια διακονία επισημότητας στην ύπαρξη απαράμιλλη!

«Ρίξε του σαϊτιά
απ’ τη φαρέτρα της ζωής
και ΖΗΣΕ!»

(σελ.25, απόσπασμα από το ποίημα «ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΟ»)

Nα του ευχηθούμε να είναι γενναιόδωρες μαζί του οι Μούσες!