Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Κριτική προσέγγιση«ΙΩΛΚΟΣ» του Κωνσταντίνου Μούσσα, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
Mέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Iδρύτρια κι διευθύντρια του λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE(ως και το 2012)




Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή ΙΩΛΚΟΣ του Κωνσταντίνου Μούσσα, που είναι και όπως μας πληροφορεί ο ίδιος στο βιογραφικό του σημείωμα που βρίσκεται στο αυτί του βιβλίου, το δεύτερο ποιητικό του βιβλίο.







88 στίχοι απαρτίζουν το βιβλίο αυτό, αριθμημένοι ανά δυάδες στις σελίδες του και στο τέλος του βιβλίου αντί για το χαρακτηριστικό κολοφώνα, υπάρχουν τοποθετημένοι δυο στίχοι του μεγάλου μας ποιητή και εμπνευστή της Δελφικής Ιδέας, Άγγελου Σικελιανού:







Ομολογώ πως έχουμε να κάνουμε με μια διαφορετική ποιητική συλλογή στη σύνθεσή της, που ο Κωνσταντίνος Μούσσας καταβάλλει τον πρόσθιο στοχασμό του να βαραίνει γνήσια και επιτονικά στα πλακόστρωτα βιολοντσέλα της ποίησης, αντιμιλώντας στην ύπαρξη με ντύματα στίχων.

« 41. Ανάβαση φως, στεριές ανέμων
   42. Μίνωας χρόνος, ο άπειρος.»
(σελ.29)


(ΣΗΜ. στις φωτογραφιες που ακολουθούν
παραθέτουμε το βιογραφικό του Κωνσταντίνου 
Μούσσα όπως το λάβαμε)


Ο Κωνσταντίνος Μούσσας συνηγορεί άπταιστα με τον αρμό των νοημάτων  της ύπαρξης και χειροκροτεί μέσα από τους στίχους του το απινιδωμένο εντεύθεν της οριστικής ζωής του ποιήματος που αυλίζεται ξάστερα γραβατωμένο στο μηνίγγι του κάθε στίχου που σαν απαρέμφατο αίσθησης μέσα στις σελίδες μαρινάρει ολόκληρο το χρόνο και τη ζωή την απτή, την καθημερινή, την τρέχουσα, στους γινωμένους καρπούς των ποιημάτων του.


« 79. Ευχή, μ’ ανάσα αβύσσου   80. Μύηση σε σάρκα, αρχαία.»(σελ.48)


Στους παραπάνω στίχους, παρακολουθούμε απνευστί  την άρτια τεχνική ποιητική κατάρτιση του Κώστα Μούσσα που ταυτόχρονα εμένα προσωπικά με εκπλήσσει με το τι μπορεί να καταφέρει στο πεπερασμένο λαγήνι των συλλαβών και των μετρικά ομόφωνα στίχων.










Τεχνικά κατέχοντας αιφνιαδιασμούς ποιητικούς σε αυτούς τους μεστούς σε νόημα και ποιητική τεχνική στίχους, δεν αφήνεται στο ασύδοτο της απλότητας που επιφυλάσσει ούτως ή άλλως σταυροκοπήματα αν δεν προσέξει ο δημιουργός, αλλά έχει τιθασεύσει τόσο καλά το εργαλείο της τέχνης του που διαμένει ανέξοδος ο φαφλατάς των λέξεων  στο στρόμπολο των αισθήσεων και ο ποιητής κατορθώνει να υψώσει πάνω από βερμπαλισμούς και σιδερωμένες κατανοήσεις την άμπωτη των στιχοποιημάτων του αυτών  διευκρινίζοντας έτσι τη σελιδοποιημένη εκδοχή των ανθρώπων και των καιρών και της ψυχής εντός μας.


«13. Κύμα τολμηρό, μ’ αγγίζει.  14. Ζωή αναρριχώμενη, στην πέτρα.»(σελ.15)


Επαναληπτικά προικοδοτείται το κεντημένο ηλιοτρόπιο των πραγμάτων στο αγιασμένο μπετό των αισθήσεων της ποιητικής αυτής συλλογής που ακροθυμεί λες η γαλήνη με το μπουρίνι των οφειλών σε μια αθωότητα ανέκφραστη που σχηματοποιείται μέσα από τις φωνές τούτων εδώ των στίχων που χορεύουν μπροστά μου τώρα δα, που διαβάζω αυτό το βιβλίο του Κωνσταντίνου Μούσσα!


«11. Τέρψη ανταύγειας, διαυγές κενό  12. Ψυχή, η φωνή αναβλύζει.»(σελ.14)


 Η αλήθεια είναι πως δονείται από κάτι πολύ καλά εντοιχισμένο στη λαγόνα των εννοιών της η ποιητική αυτή συλλογή, αραδιασμένο σε απάνεμα πριονιστήρια στοχασμών που στριφώνουν την οιστρογόνο κλίμακα των εμβαπτισμένων στο ρυθμικό πανωφόρι των στίχων, πραγμάτων. 


Ανασκουμπώνονται σαν ύπαρξη να προικίσουν το μέλλον, λιπαντικό θήλωμα ζωής που οράται ο άνθρωπος, ακλυδώνιστα με μετρημένους μεντεσέδες διάρκειας! 

Κάθε ποίημα, κάθε στίχος δουλεύει έτσι ακριβώς μέσα στο βιβλίο αυτό: σαν μεντεσές! Που πάνω του μπορεί να συρθεί και να ανοίξει η πόρτα.

Σε μας μένει να αποφασίσουμε ποια πόρτα είναι εκείνη που θέλουμε να στηριχτεί σε τούτες τους μεντεσέδες και να ανοίξει. 
Η εσωτερική μας πόρτα των αισθήσεων; των μνήμεων; των ιδεών; των εννοημάτων; Των εξευγενισμών;  Η μήπως εκείνη δα η πόρτα μιας επάρκειας ύπαρξης που δεν θα έχει τις απολήξεις της στο εφήμερο αλλά στο διαρκές;
Δεν έχουμε παρά να ακούσουμε το δημιουργό του βιβλίου να μας λέει:


“82. Στον καρπό, κύκλος ανοιχτός.»
(σελ.49)


Ας τον ακολουθήσουμε….