Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΠΟΙΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ»
του Θανάση Αργυρίου
εκδόσεις ΔΡΟΜΕΥΣ



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)








 Πριν λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου αυτό το ποιητικό βιβλίο του Θανάση Αργυρίου, με τίτλο «ΠΟΙΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ» από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΕΥΣ.

«Φίλοι μου
ας αρχίσουμε, απόψε
του παρελθόντος την ομίχλη
νοσταλγία
να κυλήσει απ’ της μνήμης μας την Κρήνη….»

(σελ.9, απόσπασμα από το ποίημα «ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΟΥ»)

Έτσι ξεκινάει το πρώτο πρώτο ποίημα του βιβλίου.

Ας αρχίσουμε λοιπόν αυτό το τεντωμένο στην ύπαρξη ταξίδι που μας προτείνει ο Θανάσης Αργυρίου στο ποιητικό του αυτό βιβλίο, που μόλις ανοίξαμε.

Τα ποιήματα της συλλογής αυτής οραματίζονται στη χαλκωμένη συντομία της ζωής ένα οδοιπορικό περηφάνιας ψυχής και στολισμένα με δυνατές εικόνες γειτνιάζουν στο αλλιώτικο, σε εκείνον το παραστάτη μιας χαραγμένης αψάδας οράσεως προς το διαφορετικό που τυλίγει τον εαυτό του μέσα στους στίχους των ποιημάτων του Θανάση Αργυρίου.

«Πώς να φτάσω την ψευδαίσθηση
που τρέχει στον ορίζοντα
και χάνεται στη σμίξη των ρυτίδων μου;»

(σελ. 14, απόσπασμα από το ποίημα «ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ»)

Ακούμε τον ποιητή να μας ψιθυρίζει.

Ποίηση με ρυθμό εσωτερικό δικό της, απλωμένη στο μανουάλι των στίχων της, που κομπιάζει αυτόκλητο και υδρεύει τη βεβαιότητα της διάρκειας στο ξεσκεπασμένο οβίδι κάθε πιθανότητας, μεταφράζοντας τα εναντιώματα της ζωής όχι σε πακεταρισμένες προφάσεις, αλλά σε στιλπνή έμπνευση που πήζει μέσα στην ποίηση του Θανάση Αργυρίου και φτάνει σε εμάς στο κουμπί της ραφής του απρόοπτου, σαν από μηχανής θεός .

Μέσα στα ποιήματα της συλλογής αυτής φουσκώνει ο ήχος της ζωής και οι λαγάνες της ζωής είναι πάντα επίκαιρες στα τσιγαρόχαρτα των σκέψεων και αρθρώνουν τη δική τους αλήθεια στους λεπτοδείκτες του αύριο.

Αντλώντας από βιώματα, ο Θανάσης Αργυρίου κατορθώνει να συνασπίσει την πένα του, να την υποτάξει θα έλεγε κανείς και στη φράντζα των νοημάτων, με ευπείθεια ικανή να μεταδοθεί, δίχως προκατασκευασμένες  φράσεις,  μεταδίδει στον αναγνώστη τον μυημένο και τον αμύητο στην ποίηση, έναν κόσμο ξεκάθαρο και αποκαθαρμένο από το ζελέ της εκφραστικής εκζήτησης και των κατσαρωμένων επιφανειών.

 Κι όμως, η πολλαπλότητα δεν λείπει από τους στίχους του.

Κάθε ποιήματα της συλλογής αυτής, έχει πολλά επίπεδα αναγνωστικά και κωπηλατεί στο νεύρο πληθυντικών θεάσεων.

«Επίτρεψε μου, απόψε, μνήμη μου
-μονάχα μια φορά-
να σεργιανίσω στα στενά σου
τις αναμνήσεις μου να ιδώ…
Να κολυμπήσω στο ποτάμι
που ποτίζει
τις ιτιές και το μοσχάτο αμπέλι μου…
Νερό να βγάλω από το πηγάδι
τον κήπο μου ν’ αρδέψω…
Να σκαρφαλώσω
στα κλαριά της πρώιμης συκιάς μου
κι αποσταμένος
στη σκιά της φιρικιας να κοιμηθώ…
Μνήμη μου, σε γέλασα!
Χάραξα σημάδια στα στενά σου…»

(σελ.16, «ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΦΙΡΙΚΙΑΣ»)


Έχει ικανά τα λάφυρα της σκέψης ο Θανάσης Αργυρίου και μια ευκρίνεια στους συλλογισμούς του ακατέργαστα σπάνια που κατορθώνει να την περνάει ατόφια στο μεδούλι του κάθε στίχου του. Ταυτόχρονα, προικοδοτεί κάθε ποίημα με μια διατεταγμένη επάλειψη πιθανοτήτων στο αειθαλές, που καθετί περαστικό τρεμουλιάζει σε αυτή την δυνατότητα που γνέθεται.

Έχει βρει ασφαλώς την προσωπική του φωνή και έκφραση και τη γραμμώνει στην εντέλεια στο οριζόντιο φύσημα του βιβλίου του αυτού ο Θανάσης Αργυρίου και ακονίζει το θυμικό με μια διακονία επισημότητας στην ύπαρξη απαράμιλλη!

«Ρίξε του σαϊτιά
απ’ τη φαρέτρα της ζωής
και ΖΗΣΕ!»

(σελ.25, απόσπασμα από το ποίημα «ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΟ»)

Nα του ευχηθούμε να είναι γενναιόδωρες μαζί του οι Μούσες!