Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016


Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο  «ΤΟ ΠΙΟΝΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ» του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΟΥΛΑ Εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ
(ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΥΒΕΛΑΣ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΕΛ 2014)


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Το σκακί όπως όλοι γνωρίζουμε ήταν ένα ινδικό παιχνίδι και ο μύθος που το ακολουθεί για το πώς εφευρέθηκε ανήκει ασφαλώς στην παράδοση και τους μύθους της Ινδίας. Είναι καταγεγραμμένος και υπάρχει παντού (κάντε μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο αν δεν διαθέτετε βιβλία Ινδικής Μυθολογίας)
Ο μύθος είναι ο παρακάτω:
Το αίτημα του Σίσσα
Σύμφωνα με την παράδοση αυτή όταν κάποτε ο ηγεμόνας της περιοχής ο βασιλιάς Balhit   που ζούσε ο βραχμάνος Σίσσα κάλεσε αυτόν για να επιδείξει το παιχνίδι που είχε εφεύρει τόσο πολύ γοητεύτηκε απ΄ αυτό που ρώτησε τον Σίσσα τι θα ήθελε ως ανταμοιβή. Του είπε ότι θα του έδινε ότι ανταμοιβή ήθελε. Ο σοφός του απάντησε: “Το μόνο που θέλω είναι να βάλεις ένα  κόκκο σιταριού στο πρώτο κουτάκι, δύο στο δεύτερο και σε κάθε επόμενο κουτάκι να διπλασιάζεις τους κόκκους του προηγούμενου μέχρι το 64οκουτάκι…”

Ο ηγεμόνας κρίνοντας το αίτημα ασήμαντο τον ξαναρώτησε για κάτι σοβαρότερο. Στην επιμονή όμως του Σίσα ο ηγεμόνας διέταξε ν΄ αδειάσουν μια φορτωσιά καμήλας σιτάρι δίπλα του. Η έκπληξή του όμως υπήρξε μεγάλη όταν ο θησαυροφύλακάς του και προϊστάμενος των αποθηκών του ανέφερε ότι όχι μόνο το σιτάρι της ηγεμονίας, αλλά και όλων των γύρω ηγεμονιών να συγκεντρωθεί δεν φθάνει να ικανοποιήσει το αίτημα του Σίσσα.

Οι αυλικοί υπολόγισαν ότι χρειάζονταν 9.223.372.036.854.775.808 κόκκοι στο τελευταίο κουτάκι και 18.446.073.709.551.615 όλη η σκακιέρα. Ο βασιλιάς παραδέχτηκε ότι παγιδεύτηκε και ότι όλη Ινδία γεμάτη με σιτάρι δεν ήταν αρκετή για αυτό το σκοπό!!

Τώρα έχω μπροστά μου το βιβλίο του Γιώργου Κατσούλα «Το πιονι απέναντι στο βασιλιά» εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ. Το βιβλίο λοιπόν είναι η αφήγηση αυτού του μύθου που ανέφερα αυτολεξεί σχεδόν.  Με τη μόνη διαφορά ότι πουθενά μέσα στο βιβλίο δεν γίνεται λόγος ή αναφορά ότι είναι η περιγραφή του μύθου των Ινδιών. Και αυτό δεν είναι ευγενικό για έναν συγγραφέα. 

Το βιβλίο δεν λέει τίποτε άλλο παρα μόνο αφηγειται αυτό το μύθο. Δεν έχει τίποτε  σχεδόν αλλαγμένο. Τίποτε προσθετικο και  τίποτε διαφορετικό στην ιστορία του ή στην πλοκή του.

Οπότε προσωπικά δεν μπορώ να κάνω λόγο για ένα βιβλίο του Γιώργου Κατσούλα (και μάλλον και κανείς άλλος υποθέτω) αλλά για ένα βιβλίο ίσως Ινδικής μυθολογίας (ενός συγκεκριμένου μύθου) με επιμέλεια του Γιώργου Κατσούλα. 

Είναι καταχρηστικό κατά την άποψή μου εκείνο το «ο συγγραφέας ξεκιναει να εξερευνάει σε αυτό το βιβλίο» που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο, και τα περί δεξιοτεχνικής μαεστρίας και τεχνικής του Γιώργου Κατσούλα στο παρόν βιβλίο που αναγράφονται στο οπισθόφυλλο, αφού ο Γιώργος Κατσούλας δεν έφτιαξε καμμιά πλοκή από μόνος του, δεν σκέφτηκε κανένα βιβλίο να γράψει, αντέγραψε  ανενδοίαστα το μύθο του σκακιού από τον Ινδικό μύθο και μας τον παρουσίασε ως δικό του, ως δική του έμπνευση, ως δική του πλοκή, ως δικό του εφεύρημα!

Δεν θα ήθελα να επεκταθώ, τα συμπεράσματα δικά σας!