Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Δύο ποιήματα που λάβαμε της Άννα Γκασνάκη με τίτλους "ΡΩΓΜΕΣ" και "ΕΜΠΡΟΣ ΟΛΟΤΑΧΩΣ" και ένα μικρής έκτασης διήγημά της με τίτλο "ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ" δημοσιευμένα σήμερα στις σελίδες του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Ονομάζεται Άννα Γκασνάκη. Ζει στην όμορφη Βέροια. Είναι απόφοιτη
Νομικής, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος Διεθνών Σπουδών και
νέα μαμά. 22/02/2013 έως 12/01/2016: Δικηγόρος στο Πρωτοδικείο
Βέροιας. Κάνει μαθήματα αγγλικών σε παιδιά και γράφει κείμενα-
άρθρα-ποιήματα-παιδικά παραμύθια. Από μικρή λάτρευε τη συγγραφή.
Έχει πάρει μέρος στη Βουλή των Εφήβων. Κείμενο της έχει
συμπεριληφθει στον τόμο τον καλύτερων κειμένων του ομώνυμου
διαγωνισμού εκθέσεων “Imagine Europe in 2030”.
Έχει δημοσιεύσει κείμενα σε τοπική εφημερίδα και διαδικτυακά.
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ
  • Αύγουστος 2015 έως Ιούνιος 2016:
  • Αρθρογραφία στο site: Freeminds.gr
  • Ιούνιος 2015 έως Σεπτέμβριος 2015:
  • Αρθρογραφία στη διαδικτυακή
  • πύλη πολιτισμού του νομού Ημαθίας arive.gr
  • Νοέμβριος 2014- Δεκέμβριος 2014,
  • εκδόθηκε μια σειρά από άρθρα της στην εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΑ
  • της Βέροιας.
  • Ενδεικτικά αναφέρονται:
  • «Παγκόσμια ημέρα δικαιωμάτων παιδιού» (22/11/2014),
  • «Μεγαλεπήβολες αδιαλλαξίες» (02/12/2014),
  • «Ο καλύτερος φίλος», (06/12/2014),
  • «Γη και Ουρανός» (09/12/2014),
  • « Διεθνής απαγωγή παιδιών» (12/12/2014),
  • «Ο θαυμαστός κόσμος των βιβλίων» (20/12/2014),
  • « Τέλεια.. καμία», (29/12/2014),
  • « Περί εκλογών σκέψεις»(31/12/2014)
  • Αύγουστο του 2005 εκδόθηκε στην εφημερίδα ΛΑΟΣ της Βέροιας
  • άρθρο της με τίτλο «Η φαντασία στην εξουσία» σχετικά με
  • την εμπειρία της στη Βουλή των εφήβων (Πρόγραμμα Βουλής Εφήβων,
  • Σύνοδος Ι’)


Ρωγμές

Κοίτα στο τζάμι που θολώνει
τις πρόωρα εμφανισμένες ρυτίδες
τα ζαρωμένα δάχτυλα
τα μαλλιά που άσπρισαν…
… σε μια νύχτα.
Παραπάτησε σε ένα δρόμο
στολισμένο βουκαμβίλιες
κι όσο προχωρούσε
οι εποχές εναλλάσσονταν.
Είδε τον ήλιο.
Τη συντροφιά όσων ένοιωσε
και ξέχασε όσα ήθελε να νοιώσει.
Γλίστρησε στις λάσπες
και μετά τη λυτρωτική βροχή..
Χαμογέλασε..
Ανέπαφη τελικά..
Κοίτα πάλι..
Αλώβητη.
Η νεράιδα του παραμυθιού.
Έσβησε τα σημάδια..
Κι έσπασε τον καθρέφτη..
Κομμάτια.

(09.09.2007)
Εμπρός ολοταχώς

Αδιάκοπη ανησυχία.
Σαν να ξεπρόβαλλε από κατάσταση ανάγκης
με το πρέπει της εγρήγορσης.
Βιαστικό τρένο που παραλείπει σταθμούς.
Σε έναν αγώνα δρόμου χωρίς σημαίες.
Φανάρια πράσινα, πάντα.
Προορισμός … ποιος;
Ζαλισμένες παραισθήσεις
μάτια θολά
κόκκινα από την αϋπνία.
Ορισμός  … χωροχρόνου.
Εικοσιτετράωρο ολάκερο
στην πόλη των ονείρων σου
των ονείρων μου..
Κάπου αόριστα.
Τρέχω, λοιπόν..
Όχι να σε προλάβω.
Να προλάβω το τώρα
να μη μου ξεφύγει ούτε δευτερόλεπτο πνοής.
Φύγαμε..

(10.09.2007)




Γη και ουρανός

  Ο χρωματιστές κορδέλες του δράματος πέφτουν μία- μία στη γη. Τις δέχεται αδιάφορα μα όχι απρόθυμα. Δε τις καρτερεί μα παρ’ όλ’ αυτά δε τις διώχνει.
  Είναι παθητικός θεατής όσων διατελούνται στην επιφάνεια της. Αυτή που αγαπήθηκε σαν μάνα, που λατρεύτηκε σαν θεά .. που γνώρισε την αμέλεια, τον πόνο που τρύπησε τα σωθικά της και ξεχύθηκε ως τα έγκατα της γης.
  Ο ουρανός, ο ενθουσιώδης εραστής της. Σταμάτησε τα χάδια, και τα ιαματικά φιλιά. Έγινε δειλός υπήκοος του παράξενου παιχνιδιού που ισοπέδωσε την όμορφη εναλλαγή…
  Κάπου- κάπου μοναχά την αγκάλιαζε τρυφερά και παραδίνονταν και οι δυο στο αιώνιο πάθος τους. Γιατί καταβάθος την αγαπούσε.. Δεν είχε όμως τη δύναμη να υπερνικήσει το φόβο της δικής του απώλειας. Και στο σημείο αυτό του διέφευγε κάτι καίριο. Ήταν αλληλοσυμπληρούμενες υπάρξεις. Το τέλος του σηματοδοτούσε και το δικό της φινάλε και αντίστροφα..
  Το ήξεραν κι οι δυο ότι το αμοιβαίο της σχέσης τους ήταν το μυστικό της αθανασίας τους.. γι’ αυτό όφειλαν να το υπερασπιστούν..


                                                                                                         (26.02.2007)