Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Ένα ποίημα του Δημήτρη Καραμβαλη με τίτλο "Το φεγγάρι και εσύ" δημοσιευμένο στο έντυπο τεύχος του περιοδικού Αιολικά Γραμματα που κυκλοφορεί Γενάρης-Φλεβαρης 2017



Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Κριτκή του Κώστα Βαλέτα για τα βιβλία του Κωνσταντίνου Μούσσα "Ιωλκός" και της Πολυξένη Βακιρλή-Γιαννακοπούλου "Μικρό Αλώνι" δημοσιευμενες στο εντυπο τρεχον τευχος του περιοδικου ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί Γενάρης-Φλεβάρης 2017


Γράφει ο Κώστας Βαλέτας
εκδότης-ιδιοκτήτης-διευθυντής
λογοτέχνης
Πρόεδρος Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ.Διευθυντής Ραδιοφωνίας ΕΡΤ
τ.Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και μέλος της


Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Άλλη μια πρωτιά για το περιοδικό μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ!


Το λογοτεχνικό περιοδικό μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ επιλέχθηκε και συμπεριλήφθηκε από εχθές στην βάση του EBSCO's (USA) που είναι η κορυφαία βάση παγκοσμίως για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τις βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο! "Πιστεύουμε ότι το περιεχόμενο του περιοδικού σας είναι ενίσχυση για εμάς" με αυτά τα λόγια υποδέχθηκε το περιοδικό μας στη βάση αυτή ο υπεύθυνος του EBSCO's, προσθέτωντας πως για κάθε άρθρο μας που δημοσιεύουμε της ηλεκτρονικής (αλλά και της έντυπης) έκδοσης θα δημιουργείται ένας σύνδεσμος και θα προβάλλεται πλέον παγκοσμίως! Το γεγονός αυτό αποτελεί την πρώτη και μοναδική ως τώρα περίπτωση λογοτεχνικού περιοδικού στην Ελλάδα που συμπεριλαμβάνεται. Είμαστε πολύ υπερήφανοι και ευχαριστούμε όλους τους αναγνώστες μας και δημιουργούς που μας προτιμούν και μας στηρίζουν με το αναγνωστικό και δημιουργικό τους ενδιαφέρον και εμπιστοσύνη. Μαζί τους θα πορευτούμε σε παγκόσμια προβολή για κάθε άρθρο και κάθε δημιουργία σας πλέον που θα δημοσιεύουμε στο περιοδικό μας για την ηλεκτρονική μας μορφή για το ξεκίνημα και την έντυπη στην πορεία που θα κοινοποιείται ταυτόχρονα σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και βιβλιοθηκες ανα τον κόσμο! Σας ευχαριστούμε πολύ και πάλι αναγνώστες και δημιουργούς !

Από το περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Κώστας Βαλέτας
εκδότης-ιδιοκτήτης-διευθυντής
λογοτέχνης
Πρόεδρος Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ.Διευθυντής Ραδιοφωνίας ΕΡΤ
τ.Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και μέλος της

Βάλη Τσιρώνη
συνεργάτης
ιατρός-νομικός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών Λογοτεχνίας
Μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
τ.μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων&Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος
Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων & ΣυγγραφέωνΤουρισμού



Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο «Ο ΚΑΜΒΑΣ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ» μυθιστόρημα
του Θοδωρή Θεοδωρόπουλου
εκδόσεις FYLATOS PUBLISHING


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)




“Αστειεύεται! Ναι, σίγουρα μου κάνει πλάκα» (σελ. 7)



Έτσι ξεκινάει «Ο Καμβάς της τρέλας», το ιδιαίτερα ευρηματικό αυτό μυθιστόρημα του Θοδωρή Θεοδωρόπουλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις FYLATOS PUBLISHING, σε μια εξαιρετική και πολύ προσεγμένη και επιμελημένη έκδοση εσωτερικά και εξωτερικά 655 σελίδων δίχως το χαρακτηριστικό κολοφώνα, με εξώφυλλο που συνάδει ευρηματικά με την πλοκή του βιβλίου.

Ένα βιβλίο που αναδιπλώνεται συνεχώς, επιμηκύνοντάς την αντοχή του αναγνώστη στο γεμάτο μεδούλι της πλοκής του που κατοικεί σε μια έμπνευση τόσο ιδιαίτερη, που ακροβολισμένη στο μεδούλι των σελίδων του αποστάζει τέτοια οικειότητα στον αναγνώστη που μοιάζει σαν να έχει αγκυροβολήσει ο ίδιος στις σελίδες του!


Ένας ζωγραφικός πίνακας, μια ανθρώπινη ζωή του ζωγράφου του, πολλές ζωές, τα επιρρήματα των γεγονότων, τα ιστία της φαντασίας του συγγραφέα που γλασάρουν διαρκώς εκδοχές και ανατροπές, τα δάκτυλα των επιθυμιών και των προσδοκιών των ηρώων του, τα φοδραρισμένα ματόχανδρα των παράλληλων ιστοριών που εκτυλίσσονται μέσα στο κείμενο για να οδηγήσουν τελικά σε μια και μόνη ιστορία, ο ρέοντας και αψεγάδιαστος λόγος του Θοδωρή Θεοδωρόπουλου που στυπώνει εύφλεκτα το ενδιαφέρον του αναγνώστη, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που αναφλέγουν το βιβλίο αυτό.

«Η Τέχνη και η πραγματικότητα, η καθημερινότητα, θα πρέπει να είναι συνδεδεμένες για να μπορεί για να μπορεί η πρώτη να γίνει κατανοητή και αποδεκτή από το κοινό. Από την άλλη, όμως, αυτό που εγώ θέλω να κάνω, είναι να φιλτράρω την πραγματικότητα μέσα από τη δική μου θεώρηση και να την αποδώσω διαφορετικά. Ούτως ή άλλως, η πραγματική τέχνη είναι ο μόνος και πιο αξιόπιστος τρόπος να μεταβληθεί η καθημερινή πραγματικότητα, ώστε να επηρεαστεί ο κόσμος και να δει όλα αυτά που κρύβονται πολλές φορές και που λειτουργούν στο παρασκήνιο. Αυτό  που κάνω, λοιπόν, είναι να παντρεύω το πραγματικό με το υποθετικό και το επιθυμητό, ώστε να δημιουργώ μια εναλλακτική πραγματικότητα, μια άλλη διάσταση την οποία ο θεατής καλείται να αξιολογήσει»

(σελ.285-286)

Λέει η Άννα, μια από της ηρωίδες του βιβλίου.

Και πραγματικά, το βιβλίο αυτό ακουμπά με όλους τους ώμους του τα μπαούλα της τέχνης και της ζωής που κλειδωμένα καμμιά φορά μες τα ρουθούνια της μνήμης και των γεγονότων της καθημερινής ζωής, αναδασώνουν τον κορμό γεγονότων και περιστατικών  σε μια τέτοια ένρινη ευκρίνεια πλοκής και δράσης, όπως ετούτη που μας παραδίνει ο Θοδωρής Θεοδωρόπουλος στο παρόν βιβλίο του.

Η τροχαλία του βροντερού στροφέα της πένας του γυρίζει διαρκώς μέσα από τα στρωμένα ρήματα της γραφής του και κατακαθίζει σε φορτισμένα περιγράμματα χαρακτήρων και γεγονότων που ποτίζουν ολομέτωπα τις οράσεις μας.

Διότι δεν είναι μόνο ανάμεσα στο γόνατο της σκέψης και της λογικής που εκτυλίσσονται τα δαρμένα στην εξιστόρηση του βιβλίου γεγονότα. Είναι πάνω από όλα εκείνοι οι άνεμοι του λυρικού στρωσίματος της τέχνης του που έχει τόσο καλά δαμάσει ο συγγραφέας και που κατορθώνει το μέγιστο: να αντιφεγγίσει τους διεσταλμένους βρόγχους των τύψεων, της αγωνίας, της απορίας,, της ελπίδας, του αναστηλωμένου πηγουνιού της κάθε βεβαιότητας, του συνταγμένου βραχίονα των αντιφάσεων  μας…

Και μαζί με αυτά, να μας δείξει με τρόπο εύσχημο αλλά ορατό, την εγγαστρίμυθη οδοιπορία μας στις βομβισμένες στέρνες της σκέψης και της ζωής του καθενός μας ξεχωριστά αλλά και όλων ταυτόχρονα.

«Βλέπεις Άννα, πέρα από μια όμορφη εικόνα, ένα εκπληκτικό, πανέμορφο τοπίο, που ο θεατής θα θαυμάσει, υπάρχει και κάτι άλλο που αναζήτα, κάτι που θα τον καθηλώσει. Αυτό δεν είναι άλλο από το να αναγνωρίσει, να βιώσει και να ταυτιστεί με τα συναισθήματα του καλλιτέχνη. Μόνο τότε θα δημιουργήσεις το πνευματικό και ψυχικό δέσιμο που απαιτείται ώστε ο άνθρωπος αυτός να σε ακολουθεί πάντοτε πιστά. Να γίνει ο πραγματικός κοινωνός του έργου σου.»

(σελ. 525)

Όπως γράφει ο συγγραφέας στο βιβλίο σε ένα διαλόγο του. Το βιβλίο λοιπόν : Ένας πίνακας λοιπόν που έχει σχεδιάσει ένας ζωγράφος και που γύρω από ετούτον βρίσκουν αφορμή να αυτονομηθούν όλα τα γεγονότα του βιβλίου σε τρέμουλα  μισά και ολόκληρα ζωών και υπάρξεων που κουβαλούν ταυτόχρονα το δικό τους φορτίο στο θολωμένο στολισμό της ύπαρξης. Άνθρωποι που επιβουλεύονται το αρθρωτό στρίφωμα της αξίας του φανερά ή λιγότερο προσχηματικά, οι μπούκλες φρενιασμένων σκοπών που καταλήγουν να πυργώνουν αινιγματικούς θιάσους που εποφθαλμιούν μια μασημένη πρόσκτηση του, η εκταμίευση των φλεβών κάθε ντομπροσύνης, η κρεουργημένες συναισθήσεις, τα ζουληγμένα σωληνάρια της κάθε κατανόησης που τελικά ασπάζεται το προικοδοτημένο συμφέρον κάποιων ατόμων εμπλεκομένων στην πλοκή της ιστορίας , ανεβάζουν το δείκτη των λευκαντικών θυμιαμάτων της αντοχής του αναγνώστη διαρκώς. Δεν τον κλιμακώνουν, αλλά τον σκαμπανεβάζουν, ώστε δεν αφήνεται σε λήθαργο το νόημα της αγωνίας, αλλά κατατρέχεται διαρκώς από την επιδέξια γραφίδα του συγγραφέα.

Δεν θα αποκαλύψω το τέλος του βιβλίου. Όχι γιατί δεν μου επιτρέπεται αναγνωστικά να το κάνω, αλλά διότι ο αναγνώστης θα θέλει από μόνος του να βρει αυτήν την ακτογραμμή της ηλιοθεραπείας της γαλήνης που δεν θα τον ξεβράσει απλά η ανάγνωση αυτού του βιβλίου, αλλά που θα τον ωθήσει να την ψαύσει από μόνος του, σε εκείνο το μονόκλινο θεμιτό θρόισμα της αντοχής της δικής του ύπαρξης πρώτα που αφού τον έχει κάνει ένοικο όλων των καταστάσεων του βιβλίου, θα τον οδηγήσει να βαδίσει εκεί που κατοικεί με συντομία η έκπληξη!

«Σκέφτηκα να περπατήσουμε λιγάκι αν θέλεις κι εσύ!»

(σελ. 398)


Να ευχηθούμε στο Θοδωρή Θεοδωρόπουλου, το μπατζάκι του μέλλοντα να τον οδηγήσει σε κορυφές συγγραφικές θησαυρίζοντας ξανά μέσα στους θησαυρούς.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017


Δύο ποιήματα της Πώλα Βακιρλή-Γιαννακοπούλου, που λάβαμε,  με τίτλους "ΑΔΡΑΝΕΙΑ  ΤΩΝ  ΗΜΕΡΩΝ" και "ΚΡΑΥΓΕΣ",  δημοσιευμένα σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Η Πόλα Βακιρλή- Γιαννακοπούλου, γεννήθηκε στο Σύδνεϋ αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα. Τελείωσε τη φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του ΕΚΠΑ. Δίδαξε σαν φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Έχει εκδώσει  τρεις ποιητικές συλλογές: την ποιητική συλλογή “Φως στην άκρη της καταχνιάς” εκδ. BOOKSTARS  που κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2014, ΤΟ ΜΙΚΡΟ  ΑΛΩΝΙ εκδ. Γαβριηλίδης, Νοέμβρης 2015. Αυτή είναι η τρίτη της συλλογή από τις εκδ. Βεργίνα με τίτλο: ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΑ.
Είναι παντρεμένη κι έχει δυο γιους.



ΑΔΡΑΝΕΙΑ  ΤΩΝ  ΗΜΕΡΩΝ

Τα γραφτά μου στο συρτάρι
μισοτελειωμένα στέκουν
ήρθε νωρίς κι ο χειμώνας φέτος
πλάκωσε βαρύ το χιόνι
στης στέγης το σώμα
κοκκαλώσαν κι εκείνα
στην αδράνεια των ημερών
ενσωματωμένα.
Μόνο ένα μικρό σπουργίτι
φτεροκοπάει ρυθμικά
στην άκρη του δρόμου...

Ακούει κανείς;

**********


ΚΡΑΥΓΕΣ

Όποια ταμπέλα
στην πλάτη σου κρεμάσεις
αυτό είσαι.
Εύκολα το προΊόν πουλιέται
όταν κραυγάζει.
Συνηθίσαμε άλλωστε όλοι
τις κραυγές
εντός κι εκτός μας.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Μαρία Α. Μίτλεττον & Χρίστια Α. ΜίτλεττονΑπόσπασμα από το υπό έκδοση θεατρικό έργο « το Σωκράτους Δίκη ν θεάτρ» που λάβαμε. Αυτοέκδοση, κυκλοφορεί αρχές Φεβρουαρίου.




Σωκράτης: σος και κράτος. Ο Σωκράτης απέδειξε το 399 π.Χ. ότι το κράτος δεν ήταν σώο (διερχόταν μια κρίση) και αποδέχτηκε την καταδίκη του, για να το σώσει. Η φιλοσοφία, ο ελεύθερος στοχασμός, πάντα σώζει τον άνθρωπο και δι’ αυτού το κράτος. Ή μήπως το κράτος είναι μόνο μια φιλοσοφία και η φιλοσοφία είναι το αληθινό κράτος; Η πραγματική δίκη του Σωκράτη υπήρξε ένα δράμα με κεντρικό υποκριτή τον ίδιο και περιβάλλοντα πρόσωπα τον κόσμο των κατηγόρων του και τον κόσμο των οπαδών του. Ένα δράμα χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις (όπως τουλάχιστον αποδόθηκε). Με ψυχραιμία, απλότητα και βάθος σκέψης, ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο και απήλθε από τις ζωές μας, πέθανε γνωρίζοντας ότι το φιλοσοφεν και η ψυχή είναι μεγέθη απέραντα και, επομένως, αθάνατα. Σήμερα ο Σωκράτης, ο δικαιότερος των ανθρώπων, όπως τον αποκαλεί ο Πλάτων με την τελευταία λέξη του διαλόγου του Φαίδων, ξαναδικάζεται. Γιατί το ερώτημα που έθεσε με την ύπαρξη και τον θάνατό του παρέμεινε αναπάντητο και επανέρχεται σε κάθε εποχή: Πόσο εφικτή και εφαρμόσιμη είναι η δικαιοσύνη; Πόσο δημοκρατία είναι η δημοκρατία; Πόσο σον είναι το κράτος; Και ποια θέση έχει το πνεύμα σε αυτό; Το « το Σωκράτους Δίκη ν θεάτρ» δεν είναι κανονικό δράμα. Είναι λίγο τραγωδία και λίγο κωμωδία, είναι λίγο δίκη και λίγο φιλοσοφία, είναι λίγο θεσθαι και λίγο πράττειν. Το Κοινό αποφασίζει σε ένα πάντρεμα του Δικαίου με την Τέχνη. Αποφασίζει χωρίς όρκο, με το χέρι στην καρδιά και με εμπιστοσύνη στο μέγιστο δώρο της φιλοσοφίας και της δημοκρατίας. Αποφασίζετε κι εσείς γράφοντας μια σελίδα αυτού του βιβλίου και ψηφίζοντας σε σελίδα που θα ανακοινωθεί, στο Facebook.

Χορός

Θεά μητέρα μας,
κόρη της Γαίας και τ’ Ουρανού,
εσύ που στεφανώνεις
τη βούληση των αθανάτων μα και των θνητών,
τυφλή κι εσύ μητέρα,
που δεν ρίχνεις βλέμμα περίσσιο
σε κανένα βροτό,
μα όλους το ίδιο τους θωρείς,
αναθρεμμένους με το ίδιο γάλα,
έλα να προεδρεύσεις και σε τούτη τη μεγάλη κρίση
όπως στου Όλυμπου τις τελετές.

Κι όπως κατέβηκες μητέρα
τότε μέσα στου Μίνωα το κεφάλι
για να μπορέσει να γεννήσει τους μεγάλους νόμους,
έτσι και τώρα έλα
στην πολιτεία τούτη.

Στάσου σε ίση απόσταση απ’ τον κατήγορο,
τον Μέλητο, τον γιο του Μελήτου
και απ’ τον κατηγορούμενο,
τον γιο του Σωφρονίσκου, τον Σωκράτη,
για να κριθεί σωστά μητέρα
αν πράγματι προσβλήθηκαν ή όχι
οι αθάνατοι Θεοί.

Μητέρα, θύμισέ τους,
εκείνους που θα πάρουν ύστερα στα χέρια τους τη ζυγαριά σου,
ότι εμείς είμαστε οι κόρες σου,
που τους γεννήσαμε,
τους αναθρέψαμε,
τους εκπαιδεύσαμε

κι ότι σ’ εμάς χρωστούν την πρέπουσα θυσία και τιμή.


Μαρία Α. Μίτλεττον

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Τόπος γέννησης: Πάφος, Κύπρος
Μόρφωση: Αποφοίτηση από το Λύκειο Α΄ Εθνάρχη Μακαρίου Γ΄ Πάφου 
                     Πήρε πτυχίο Κλασικών Σπουδών με ειδίκευση στη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Κύπρου.
                     Έκανε μεταπτυχιακό με θέμα τις Κλασικές Σπουδές (Αρχαίο Δράμα) στο Πανεπιστήμιο του NottinghamUK.
Εργασία: Από το 2007 εργάζεται ως Φιλόλογος σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης στην Κύπρο.
Εκδόσεις: Ποιητική συλλογή «Γυναικών Λόγος, Το παράπονο της σφαγμένης ιέρειας», Κύπρος 2016

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017



Δημοσιεύουμε σήμερα ολόκληρη μια συλλογή με 16 μεταφρασμένα διηγήματα  του Οκτάβιου Μιρμπό, τα οποία συγκέντρωσε και επιμελήθηκε η Αντιγόνη Σαμίου και την οποία μας έστειλε στο περιοδικό μας και τα οποία εντόπισε στην ψηφιακή συλλογή της Βιβλιοθήκης και του Κέντρου Πληροφόρησης του Πανεπιστημίου Πατρών (ΒΚΠ). Πρόκειται για διηγήματα του Οκτάβιου Μιρμπό που δημοσιεύτηκαν αρχικά στο Μπουκέτο και την Κλειώ, παλιά έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά και ψηφιοποιήθηκαν από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.Το βιβλίο περιέχει και μια εισαγωγή της ίδιας της Αντιγόνης Σαμίου που επιμελήθηκε και συγκέντρωσε τα κείμενα.

Η Αντιγόνη Σαμίου εκπροσωπεί  στην Ελλάδα το γαλλικό επιστημονικό σύλλογο για το Μιρμπό  που έχει έδρα στην Αngers και στόχο τη διάδοση του έργου του συγγραφέα κι ειδικά το 2017, όπου συμπληρώνονται 100 χρόνια από το θάνατό του.




















Προσθήκη λεζάντας




































Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017


Κυκλοφορεί: 

Το βιβλίο της Μίκα Μαυρογιάννη, "ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΝΕΡΟΣΠΗΛΙΑ" εκδ. ΟΣΤΡΙΑ, σε μια εξαιρετικά προσεγμένη και καλαίσθητη έκδοση, με πρόλογο της Βάλη Τσιρώνη συνεργάτη του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.













Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


"Οi ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ  ΤΟΥ  ΝΟΓΚΑΣΙΚΑ ΣΑΝ"το νέο βιβλίοτης Εύα Πετροπούλου-Λιανού





ενας ιαπωνας σαμουραι ξεπηδησε.....
και θα σας καταπληξει ...

κειμενο: Eύα Πετροπούλου-Λιανού
σχεδια: Παρης Χαραλαμπιδης
εκδοσεις : Οσελοτος


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Why Poetry? Well, yes!

(Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ! Από τους "The Νew York Times")


A Few Questions for Poetry




Photo

CreditStrick & Williams

Why Poetry? Well, yes. Most books of poetry sell a couple of thousand copies, at best. So in a quantitative sense, what’s the point of supporting it? With dollars or sense? Would we make the same argument for investing in an endangered species? Like the great Indian bustard, one of the heaviest flying birds, down to a couple of hundred of its kind.
The issue is larger than the number of collections of poetry sold each year. It’s about the language — our language. Is it, too, endangered? If the depleted language of emails and texts and Twitter is any indication, then there’s a case to be made that it might be.
Still, a question I often ask myself is why so many people (and we’re now talking about millions of people) turn to poetry for all important rites of passage — weddings, funerals, toasts, tragedies, eulogies, birthdays. . . . Why? Because the language of poetry avoids the quotidian — but the best poetry simultaneously celebrates the quotidian. Language that’s focused in such a way that true meaning and emotion is redolent in the air. The poet W.S. Merwin once said: “Poetry addresses individuals in their most intimate, private, frightened and elated moments . . . because it comes closer than any other art form to addressing what cannot be said. In expressing the inexpressible, poetry remains close to the origins of language.”
Why poetry? I sent out a few emails to see what various people had to say. The poet Louise Glück, on the subject of book sales, wrote back, “The books may not sell, but neither are they given away or thrown away. They tend, more than other books, to fall apart in their owners’ hands. Not I suppose good news in a culture and economy built on obsolescence. But for a book to be loved this way and turned to this way for consolation and intense renewable excitement seems to me a marvel.”
Continue reading the main story
The Greek poet Yiannis Ritsos, jailed for political reasons, wrote his poems on cigarette papers while in prison, stuffed them into the lining of his jacket and, when he was released, walked out wearing his collected poems. They were mostly short.
The Ukrainian poet Irina Ratushinskaya, while in prison, wrote her poems on bars of soap. When she had them memorized, she washed them away.
The novelist Richard Ford differed from the poets in his take: “The question ‘Why poetry?’ isn’t asking what makes poetry unique among art forms; poetry may indeed share its origins with other forms of privileged utterance. A somewhat more interesting question would be: “What is the nature of experience, and especially the experience of using language, that calls poetic utterance into existence? What is there about experience that’s unutterable?” You can’t generalize very usefully about poetry; you can’t reduce its nature down to a kernel that underlies all its various incarnations. I guess my internal conversation suggests that if you can’t successfully answer the question of “Why poetry?,” can’t reduce it in the way I think you can’t, then maybe that’s the strongest evidence that poetry’s doing its job; it’s creating an essential need and then satisfying it.”

Book Review

When you’re looking for a poem to read at a memorial service, what is it you’re looking for? And why are you looking for a poem? Do you imagine that it is in poetry that you’ll find something you could not have said yourself? And when you find the right poem, what have you discovered? What do you hear? What’s been said? And what do you imagine the mourners are going to hear?
Why read poetry? Emily Dickinson wrote: “If I read a book and it makes my whole body so cold no fire ever can warm me, I know that is poetry. If I feel physically as if the top of my head were taken off, I know that is poetry. These are the only way I know it. Is there any other way?”
Again, why poetry? I wrote the poet Robert Hass. His response: “ ‘Paradise Lost’ was printed in an edition of no more than 1,500 copies and transformed the English language. Took a while. Wordsworth had new ideas about nature: Thoreau read Wordsworth, Muir read Thoreau, Teddy Roosevelt read Muir, and we got a lot of national parks. Took a century. What poetry gives us is an archive, the fullest existent archive of what human beings have thought and felt by the kind of artists who loved language in a way that allowed them to labor over how you make a music of words to render experience exactly and fully.”
So to the question at hand: Why support poetry? Those of us who engage in the publication and sustenance of the written word do so to insure that language for our future generations remains intact, powerful and ultimately renewed, capable of its role during times of crisis and celebration.
Wallace Stevens wrote that the poet’s function was “to help people live their lives.” And because he was a financial guy as well as a poet, he wrote, “Money is a kind of poetry.” I’d reverse that and say poetry is a kind of currency. As Stevens himself put it, “The imagination is man’s power over nature.”