Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΕΝ ΥΠΝΩ…»
Της Ελένη Γκίκα
εκδόσεις ΑΩ

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)









Κρατώ στα χέρια μου το ποιητικό αυτό βιβλίο της Ελένης Γκίκα, μια υπέροχη έκδοση εκδοτικά, με ανάγλυφο εξώφυλλο, 65 και πλέον σελίδων, με ωραία γραμματοσειρά στο εσωτερικό του, με το γνωστό κολοφώνα και με αυτιά, με εξαιρετικά επιλεγμένα χρώματα και εξώφυλλο που σε βάζει από το πρώτο κοίταγμα σε μια διάθεση ποιητική και παιχνιδιού.




Ξεκινώντας το αναγνωστικό ταξίδι στις σελίδες αυτού του βιβλίου της ποιήτριας Ελένη Γκίκα, λαβαίνεις το όχημα σου, το πρώτο ποίημα με τον τίτλο «Το παιχνίδι με τις σοκολάτες».











«Τρώγε σοκολάτες μικρή μου
Τρώγε σοκολάτες!
Να θεωρείς ότι σοκολατένια είναι κάθε μεταφυσική.
Να θεωρείς ότι όλες οι θρησκείες
δεν σου μαθαίνουν τίποτε περισσότερο από
τη ζαχαροπλαστική»*
Λαθρεπιβάτης
κρατώντας σφιχτά
λαθρεπιβάτης ζωής
Ξύπνησε
και «πίσω από τις μάσκες»
ήταν
κυριολεκτικά
βουτηγμένη στις σοκολάτες
Κι ούτε νερό την καθάριζε
κι ούτε ο χρόνος

(από το ποίημα «ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ», σελ. 9 19 Ιουλίου 2006, ALS Ρόδος, σελ.9)


Και περνώντας τις διαβάσεις των σελίδων και των ποιημάτων το εσωτερικού του, αντιλαμβάνεσαι τούτο, πως δεν μπορεί δηλαδή να είναι τίποτε λιγότερο από ένα παιχνίδι στον ουρανίσκο της ψυχής μας, όλα τούτα τα ανάλαφρα, μεστά, θαυμαστικά και πλήρους νοήματος και αισθήσεων ποιήματα που βρήκαν ένα καταπληκτικό χώρο, τον ψυχισμό της ποιήτριας Ελένης Γκίκα και περάσαν στο χαρτί

Πνίγεται!
Μπουκωμένη ως συνήθως
σοκολάτα λευκή.
Ίσως εάν ήσουν απόψε;
Μπορεί και να μην
ήταν μια θάλασσα
από σοκολάτα
η ζωή.
Το προσωπείο, μονάχα, να προσέξεις
όταν θα έρθεις.
Να σε γνωρίσω.
Προτού πνιγώ
Ναί;

(«Μια θάλασσα από σοκολάτα», Σάββατο 1η Ιανουαρίου 2011, σελ.27)


Ρινίσματα σκέψεων, σαν ψηλαφημένα έμβολα πραγμάτων  στο στέρεο της άποψης των εμπνεύσεων της, η ποιήτρια Ελένη Γκίκα, μεταφράζει την ύπαρξη μέσα από πλαισιωμένα ερείσματα  μιας λαγαρής ψυχής που ακόμη μετοικεί νηφάλια στα ευρήματα μιας ηλικίας παιδικής δίχως να είναι η παιδική ηλικία όμως, και κατορθώνει κάτι φαινομενικά απροσπέλαστο: να κουμπώσει την ονομασία της παρουσίας στο διηνεκές, αναποδογυρίζοντας την  τιμολογημένη επάρκεια κάθε αφέλειας και να τη χαράξει με ακρίβεια στην πιατοθήκη του αλλόκοτου που περιέχει όλους τους χρόνους σε μια παρουσιασμένη συνοχή μνήμης, βηματίζοντας με διασκελισμούς τις αισθήσεις


«Έχω να ζήσω τρεις δρόμους»
τον πρίγκηπα Μίσκιν
 ποτέ δεν τον ξέχασε
 έφηβη όταν τον πρωτοδιάβασε
 και τον θυμάται ακόμα
τον θανατοποινίτη
 το τελευταίο πεντάλεπτο
 τη σκέψη και ύστερα τι;
 που; υπήρξα ποτέ και αν
 υπήρξα τώρα τι απόγινα;
 «γιατί μέσα στους 10.000
 Αυτό να συμβαίνει σε μένα;»
 Τρεις δρόμους έχει
 ακόμα να ζήσει
  η Λουκία, κανένα
 της έτυχε απόψε
 για ένα τηλέφωνο ψάχνει
 στο ξεχασμένο συρτάρι
 ένα μικρό βιβλιαράκι
 μοβ
 «σ΄ αγαπώ γιατί σ΄ αγαπώ»
« σ΄ αγαπώ γιατί η
Θύμησή σου με βοήθησε
 να διασχίσω τη θάλασσα»
 έγραψε και εικοσιπέντε χρόνια
 μετά, πριν δυο μήνες
 δηλαδή έφυγε
άραγε τόσο να είναι τρεις δρόμοι;

(«ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ», Σα. 11 Φεβρ..2012, Της Λουκίας ξαναδιαβάζοντας τον  «Ηλίθιο»)


Στο βιβλίο αυτό έχουμε να κάνουμε με στίχους τονισμένους στα φλασκιά των φράσεων, με επαλείψεις ζωής που φωνασκούν αγιοσύνη  στην αντίρρηση των αιτιών, λειτουργημένοι όχι στο μανουάλι της  νοσταλγίας, αλλά εκείνης της μνήμης που πλέκει τη μυθωδια της εξακολούθησης στο στρωμένο τρίξιμο του υποφερτού, καταπίνοντας το λειρί κάθε έξωθεν επιβολής.

Η ποιήτρια Ελένη Γκίκα διαθέτει στο οπλοστάσιο της μια έκφραση ποιητική πρωτότυπη, εμφανώς καταδική της, που βαλσαμώνει τη διαύγεια της ποίησης στο ανοιγμένο ντουλάπι της καρδιάς της και προτάσσει εύκρατο στη νοητή ξαπλώστρα της όρασης μας.

Με στραγγισμένα ταβάνια στιγμών, απαρέμφατα στο βοσκοτόπι των ποιημάτων της σε αυτή τη συλλογή, η ποιήτρια κατορθώνει να διευκρινίσει τον επιδομένο ζήλο της συναναστροφής της με τους ανθρώπους και τα πράγματα που την περιβάλλουν και να μεστώσει το θεωρείο των ξαφνιασμάτων με το όρθιο περιθώριο των στίχων της στο απρόσιτο φωνήεν μιας χειραψίας νοητής που κάνει με τον αναγνώστη.

«Εσύ θα ακούσεις μόνο
Ότι είσαι έτοιμος να ακούσεις
Αλλά και θα διαβάσεις
 ότι είσαι ικανός»

(από το ποίημα «ΤΑ ΣΑ ΕΚ ΤΩΝ ΣΩ», ΣΕΛ 56)

Οντας το 12ο ποιητικό της βιβλίο και το 35ο στη σειρά, η Ελένη Γκίκα έχει σαφώς υποτάξει τα όργανα της τέχνης της.

Εμείς να της ευχηθούμε η ξαστεριά του λόγου της να συνοδεύει πάντα τη γραφή της, στυπώνοντας αλήθεια  στη δεικτική πινακίδα της αντοχής και ο ποθητός λουτήρας των εμπνεύσεων της να τη φέρει σε ύψη δυσθεώρητα
Ποιητικά.






Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Κριτικές προσεγγίσεις για το βιβλίο της Άννα Μετσάνη ¨Φανταζόμαστε με τα χέρια" και της Ελένης Βασιλοπούλου "Αποχαιρετισμός στη Βούλα Δαμιανάκου" και το τρέχον τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού "ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ", από τον ιδιοκτήτη-εκδότη-διευθυντή του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα, δημοσιευμένες στο τρέχον τεύχος του περιοδικού που κυκλοφορεί.

Ο Κώστας Βαλέτας είναι πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων. Έχει γράψει 80 περίπου βιβλία (δοκίμιο, θέατρο, μυθιστόρημα, διήγημα, μεταφράσεις) και μεταφράστηκε ευρύτατα στο εξωτερικό σε 20 γλώσσες. Βραβεύτηκε με το βραβείο "Μπλεζ Σαντράρ-2003", (το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο της Ελβετίας) και παλαιότερα με κρατικό βραβείο διηγήματος (1973). Σπούδασε νομικά και οικονομικά, πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και κοινωνιολογία στο Παρίσι. Εργάστηκε ως δικηγόρος και διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. Γεννήθηκε στη Λέσβο και έζησε εφτά χρόνια στη Γαλλία και Ελβετία την περίοδο 1967-1973. Είναι διευθυντής του περιοδικού "Αιολικά γράμματα"


Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή της Ευαγγελίας Τυμπαλέξη
«ΣΤΙΣ ΑΚΡΩΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ»
εκδόσεις ΩΡΙΩΝΑΣ

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)






Σε αυτήν την ποιητική συλλογή, που αποτελεί και το δεύτερο ποιητικό βιβλίο της Ευαγγελίας Τυμπαλέξη,  λάμνουν την εμβέλεια τους, ηχηροί  οι κωδωνοστάτες των λέξεων, ενσκήπτοντας στον ήχο των καιρών θαυμαστικά, ελπιδοφόρα, αυτόφωτα, με μια υπεροχή συνείδησης που ελλιμενίζει το αυτοφυές τάλαντο της ποιητικής γραφής της Ευαγγελίας Τυμπαλέξη , σε ευκρινείς στίχους, που λαμποκοπούν από την καθαρότητα της έκφρασης.

«Αφού έκρυψα πως ήμουν ΘΑΛΑΣΣΑ90--=
Κι εσύ επαλήθευσες πως ήσουν ΒΡΑΧΟΣ
Μα ο ΚΟΣΜΟΣ προφανώς ήταν επίορκος!
Κι έτσι αγεωμέτρητη και αγεώργητη
Κι απ’ τους νεκρούς μου απαλλαγμένη
Τα σύνορα του ΧΑΟΥΣ έψαυσα στην άμμο να διαχαράξω
Κι ύστερα άφεση έδωσα Ελευθερίας, σ΄ όλα…»

(σελ. 65, ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ, απόσπασμα από το ενιαίο ποίημα του μέρους αυτού στο βιβλίο)

Ανόθευτα τα βουτήματα της διαύγειας της έμπνευσης της , επικεντρώνονται σε όλο το βιβλίο  στο ηχείο εκείνο της ύπαρξης που βηματίζει πλατιά στις συντομογραφίες των ανθρώπινων ζωών, φουρνίζοντας τα τεμάχια της ψυχής της, αλλά, και του αναγνώστη σε ολοένα και αυξανόμενης έντασης στίχους, με μια απροσπάθεια θαρρείς αξιοζήλευτη και πηγαία.

«Δεν εξηγώ
Παρεξηγώ
Τις αναζωπυρώσεις!»

(σελ.80)

Θα γράψει.

Το βιβλίο, χωρίζεται εσωτερικά σε δύο μέρη, ένα προοίμιο, έναν επίλογο και ένα επίμετρο ξέχωρα από κάποια στοιχεία βιβλιογραφίας, κατατοπιστικά σε σχέση με ορισμένους στίχους. 

Νομίζω ,όμως, πως η ποιήτρια Ευαγγελία Τυμπαλέξη, έχει συμπυκνώσει στο προοίμιο που αποτελείται από ένα μεγάλο ποίημα, εκείνο που θέλει ουσιαστικά να μας κορνάρει διαρκώς η αναγνωστική μας επιθυμία όταν καταδυόμαστε στους στίχους της:

«Μη  μ΄ αναλύεις τους ανθρώπους!»

(σελ.23)

Για να συνεχίσει παρακάτω:

«Άφησέ με να τους φανταστώ!
Σαν κοσμογονίες δραπέτες
Σαν αφηρημένες διάβρωσης διασταυρώσεις
Για να  ΄χω  ένα μετερίζι να ονειρευτώ.»

(σελ. 23)

Και απλώνει όλα εκείνα που θέλει να μας πει, στην αβίαστη εκφορά των στίχων της. Ακλόνητα βεβαιωμένη, η γραφίδα της Ευαγγελίας Τυμπαλέξη,  στην ευπρέπεια της ξαστεριάς της ποιητικής της έκφρασής, ετοιμάζει το ζεμπίλι της σκέψης της με λειτουργημένα παντζούρια λυρικότητας στους στίχους της , ξεβγάζοντας το όνειρο στη  φουσκωμένη φελούκα της ύπαρξης, μέσω των αισθήσεων που συρράπτουν στον αναγνώστη οι λέξεις και οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί, που δείχνουν ότι διαθέτει συνάμα και ένα πλούσιο λεκτικό κόσμο εντός της που πλευρίζει τον αναγνώστη πλανόδια, με ευπρόσιτα δοκίμια ιδεών, για να τον κάνει μύστη στο μιξαρισμένο  νεύμα της εξακολούθησης, που μαντεύει την ετυμηγορία του ο καιρός.

«Απαρατήρητη να διαβαίνω της αμέριστης υποστήριξής σου…

Το χέρι βίαια σου γράπωσα ανακαλώντας ξέσκεπα
Κοινωνικές δεν είχα θεωρίες
Τα ξύσματα μου ανεπαίσθητα ανάγερναν
Μόνο στην αίθουσα ανυπομονούσα να εισβάλλουμε μαζί του θρόνου
Του ιδρώτα μην και ζυγίσουμε το βάρος!
Κι αν τον οβολό, είπε θα καταβάλλει, τ΄ αντάμωμα από κοινού
Στο θώκο καθένας στεφόταν χωριστά
Κι η ανάρρηση μ‘ έκπαγλο σκεπτικό παλινόρθωσε τις μοναρχίες
Το Φωτόδεντρο εκπληρώνοντας του Ελύτη
Αφού αλήθεια ελάχιστη είχαμε θελήσει»

(σελ.59)

Το βιδωμένο γεράνι των προφάσεων, δεν είναι κάτι που θα συναντήσει κανείς σε τούτο εδώ το βιβλίο.  Η ποιήτρια, ζυγίζει  το ξύσμα της όρασης της  με τη συντομευμένη τυραννία των λέξεων  στο κουτάλι του εαυτού της και μουλιάζει τα πράγματα στο χωνευτήρι της ψυχής της, πριν τα καταθέσει σε στίχους. Η αλήθεια είναι, πως το βιβλίο αφήνει να φανεί ένας πλούσιος εσωτερικός κόσμος της Ευαγγελίας Τυμπαλέξη, που μεστωμένος εύκαρπα, πουδράρεται με αυτάρκεια και καταναλώνει τη λογική σε ένα διαπιστευτήριο αισιοδοξίας που υφέρπει αναμεταξύ των γραμμών, δίχως να δηλώνεται απερίφραστα, μόνο ζυγίζεται άκλιτα, σαν χειρονομία…

Νομιζω, προσωπικά, πως η Ευαγγελία Τυμπαλέξη κατορθώνει να εκκολάψει  το κειμήλιο των λογισμών της, ενορχηστρώνοντας απέραντο στα διαστήματα του λόγου της και της έκφρασής της και κλωσσώντας την  ορισμένη πινακίδα  της πρόκλησης, στο κουτάλι των λέξεων που χειρίζεται γλαφυρά, με δεξιοτεχνία.

Με μανίκια άπληστα επίγνωσης, σε αυτή τη μονοκοντυλιά των αισθήσεων που είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή, είναι σίγουρο πως η λεωφόρος της ποίησης, στέκει κατάφωτη και με ταπετσαρίες επαίνων εμπρός στον περιστρεφόμενο ροοστάτη της σκέψης της και της ποιητικής της έκφρασης, για να τη διαβεί!

«Πεινασμένη πάντα…»

(σελ.64)

Όπως γράφει και η ίδια, για το υψηλό, το αυθεντικό, το απάτητο!






Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο διηγημάτων του ιδιοκτήτη-διευθυντή-εκδότη του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα, "Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ Π.Κ." εκδόσεις ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.

Ο Κώστας Βαλέτας έχει γράψει 80 περίπου βιβλία (δοκίμιο, θέατρο, μυθιστόρημα, διήγημα, μεταφράσεις) και μεταφράστηκε ευρύτατα στο εξωτερικό σε 20 γλώσσες. Βραβεύτηκε με το βραβείο "Μπλεζ Σαντράρ-2003", (το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο της Ελβετίας) και παλαιότερα με κρατικό βραβείο διηγήματος (1973). Σπούδασε νομικά και οικονομικά, πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και κοινωνιολογία στο Παρίσι. Εργάστηκε ως δικηγόρος και διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. Είναι αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων. Γεννήθηκε στη Λέσβο και έζησε εφτά χρόνια στη Γαλλία και Ελβετία την περίοδο 1967-1973. Είναι διευθυντής του περιοδικού "Αιολικά γράμματα"


Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Κριτική προσέγγισηΣτην ποιητική συλλογή 

«ΤΑ ΠΕΡΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ»

του Γιάννη Τσαμαντάκη, από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ  

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





«Δεν έχω τίποτα να γράψω
Έχει στερέψει το μυαλό
Εσάς θ΄ ακούσω ν΄ απολαύσω
Να εξαπατήσω το εγώ
Εθελοντής στη λησμονιά μου
Μ’ ένα παιδί συγκατοικώ
Εισβάλατε στα όνειρά μου
Με οικοδεσπότη έναν τυφλό
Εσύ με τάισες με θλίψη
Και αυτή μου φούμαρε καπνό
Όχλος μου επέβαλε τη λήξη
Και οι λοιποί σταυρό λειψό
Εγώ, ο καλός ο Σαμαρείτης
Δεν βλέπω, μ΄ ακούω και τολμώ
Τρείς συνιστώσες για να πλάσω
Σε ανήθικο κεραμικό
Αγάπη, πόθος και λαγνεία
Στη χούφτα μου καλά κρατώ
Αγάπη… πάθος…ειρωνεία?
Στοιβάζω λέξεις στο σωρό

(«Στοιβάζω λέξεις» )


Με αυτό το ποίημα και αυτούς τους στίχους ξεκινά το ταξίδι στο βιβλίο του Γιάννη Σταματάκη «Τα πέρα πλάσματα» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ το Δεκέμβρη το 2016 σε μια προσεγμένη τυπογραφικά έκδοση με 5 μελάνια και τον γνωστό κολοφώνα στο τέλος του βιβλίου, σε ωραίο σχήμα έκδοσης, με οικείες γραμματοσειρές στο εσωτερικό του που δεν κουράζουν το βλέμμα και προτρέπουν σε ξενάγηση αναγνωστική στις σελίδες του.

Και παρόλο που ο Γιάννης Τσαμαντάκης ξεκινάει το βιβλίο του με το δηλωτικό στίχο «Δεν έχω τίποτε να γράψω», ωστόσο γράφει και γράφει πολύ, παραδίδοντάς μας ένα βιβλίο πλέον των 75 σελίδων.

Στους στίχους του, ο ποιητής Γιάννης Τσαμαντάκης, ενσκήπτει επάνω στις κατασκευασμένες υπερωρίες των όντων με νοήσεις που εδράζουν την όρασή τους στους κοιτώνες των λέξεων, δουλεύοντας το συνειδητό στην πρίζα της νόησης , έτσι ώστε οι στίχοι του να έχουν εκείνον τον κόμπο της διάρκειας που αποστομώνει.

«Ψυχή που σαλεύει σε μέγγενη και δυόσμο
Αναμνήσεις που θέλεις να πεις μα πρέπει να θάψεις
Και χαμένος στη χώρα των αγγέλων
Να απαγγείλεις και να σταυρωθείς

Μου μίλησες για τις ώρες που οι ανάσες ήταν βαθειές
Και οι ουλές γεννιούνταν

Κάθε λέξη μοναδική στον πειρασμό του χρόνου

Και μια φωτιά που πρέπει να τραφεί
Να θεριέψει, να σμιλέψει
Τελικά ν΄ απατηθεί

Και άλλος ένας θησαυρός που εγκαταλείφθηκε

Εγώ»

(  «Εκεί που οι φωτιές πρέπει να  τραφούν», σελ.32)


Θαρρεί κανείς πως τα δαρμένα υπάρχοντα της σιωπής του καθενός μας, εκείνα εκεί ακριβώς που αποτραβιούνται στη μοιρασμένη ψωμιέρα της κάθε εχεμύθειας, εδώ, στους στίχους και τα ποιήματα αυτής της συλλογής, αποκαλύπτονται δημόσια, αλλάζοντας όραση για τις επιφάνειες της ζωής, αλλά, εκείνης κυρίως της ζωής που βιώνει η έσω ύπαρξη στην παγόδα των αντοχών του καθενός μας. 

Κάθε στίχος πλευρίζει κανονικό, φουντάρωντας, όμως, το γκρεμισμένο συρτάρι του θεμιτού σχετικά με τους επιβαλλόμενους κανόνες ποιητικής δημιουργίας και κρατώντας μονάχα το λυρισμό των συναισθημάτων που φιγουράρουν στον εξωτερικό αρμό του εαυτού του ποιητή, ανακατεύοντας τα κρατήματα των υπονοιών με ντομπροσύνη αψεγάδιαστη.

«η ευχή που έστειλα  δυο αιώνες πριν
Βρέθηκε στη χώρα που οι φωτιές δεν μπορούν να τραφούν»

(σελ.33, «Εκεί που οι φωτιές δεν μπορούν να τραφούν»)

Η ένταση των σκέψεων, των αισθήσεων, των απόψεων, των οδυρμών της ψυχής, μοιάζει σε τούτο το βιβλίο, σαν εντυπωμένη ειλικρίνεια, ανεβαίνει διαδοχικά και με διακλαδώσεις, στο ρότορα της ομολογίας του κάθε ποιήματος (αλήθεια σε τούτο το βιβλίο, κάθε ποίημα είναι ένα ξαφνιασμένο ρολόι ψυχικής κατάθεσης) και επισυνάπτει τελικά το πείσμα της σιγουριάς του εαυτού, που με φτιασιδωμένο το χωράφι της λογικής, αφού ταξιδέψει στη λογομαχία όλου το φάσματος της αίσθησης, κρατάει ωστόσο καλά το μαντέμι της ελπίδας της.

Είναι, ειλικρινά, δύσκολο κατόρθωμα να μπορέσει ένας γράφοντας να διαχειριστεί το λυρικό υπόβαθρό των συναισθηματικών πτώσεων σε ενική και πληθυντική μορφή, στο στενό περιθώριο του βιβλίου που καλείται να μας δώσει, αλλά, αυτή ακριβώς η μπερδεμένη στάμπα, είναι που ξεχωρίζει τον αληθινό τεχνίτη του λόγου και τον στέφει ποιητή. Και ο Γιάννης Τσαμαντάκης είναι ποιητής γνήσιος με τάλαντο που κροταλίζει φανερά  στο πετραχήλι της τέχνης του.

«Τα Πέρα Πλάσματα», είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή, αλλά κατορθώνει να βουτάει ολόσωμος μέσα της και να αλέθει τους στοχασμούς του διασπαθίζοντας τον εγχάρακτο ζητιάνο της κανονικότητας, με τα επιδαπέδια εναύσματα της ευθύνης που φέρει να μεταλαμπαδεύσει τα λαίμαργα μανίκια της νόησης του που οδύρεται πλούσια στα κλαδιά των στίχων του.

«Εκεί θα σταθώ
Εκεί ανήκω»

(σελ. 75, «ΛΕΠΤΕΣ ΚΟΡΝΙΖΕΣ»)


Εμείς, να του ευχηθούμε να χαράζει με ακρίβεια, πάντοτε, το ακονισμένο βρεγματικό του ποιητικού του σύμπαντος και οι Μούσες, να του φυλάξουν ανοιχτό το δρόμο του προς το θεωρείο της δόξης, που σίγουρα τον περιμένει ολόφωτο και λαμπρό στο μέλλον.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τάδε έφη Μάριο Βάργκας Λιόσα 
(Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010)
Ιούνης του 2012 στην ελληνική εφημερίδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ


Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Οι υπάλληλοι ενός βιβλιοπωλείου στη Γαλλία, βρήκαν ένα νέο τρόπο να διασκεδάσουν με τα εξώφυλλα των βιβλίων


πηγή: http://www.euronews.com
With noise at a premium in libraries and bookshops, much of any fun to be had there
needs to be visual.
Workers at a bookstore in France have found a way to amuse themselves in silence,
 by adding themselves to images from actual book covers and putting their resulting
photos on Instagram. Well done them, all the followers love it. Here is a selection:
If you have your own ideas, send them to witness@euronews.com and we’ll integrate
 them into our page.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017


 «ΡΩΜΑΙΚΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ-το παρακλαυσίθυρο στην ελεγεία»
του Βασίλειου Παππα από τις εκδόσεις ΓΡΑΦΗΜΑ



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Ένα σημαντικό βιβλίο τόσο για τους απλούς αναγνώστες και λάτρεις της ποιήσης όσο και για τους μελετητές.

«Το παρόν βιβλίο αποτελεί την πρώτη ελληνόγλωσση μελέτη για το παρακλαυσίθυρο στη ρωμαϊκή ελεγεία, δηλαδή του άσματος του αποκλεισμένου εραστή (exclusus amator) μπροστά από την κλειστή θύρα της αγαπημένης του. Στόχος του είναι να δοθεί μια πλήρης εικόνα του λογοτεχνικού αυτού θέματος, καθώς και να διαφανεί ο τρόπος επεξεργασίας του από τους τρεις Ρωμαίους ελεγειακούς, Τίβουλλο, Προπέρτιο και Οβίδιο. Προσφέρονται πλούσιες πληροφορίες για το είδος της ρωμαϊκής ελεγείας και τη φύση του παρακλαυσίθυρου, καθώς και «αναγνώσεις» (κοινωνικές, πολιτικές, ποιητολογικές κ.ά.) των παρακλαυσιθυρικών ποιημάτων των τριών ελεγειακών. Στο τέλος του βιβλίου, εν είδει επιμέτρου, εμπεριέχονται οι ελληνικές μεταφράσεις των συγκεκριμένων ελεγειών προκειμένου και ο μη ειδικός αναγνώστης να έχει τη δυνατότητα να τις απολαύσει.»

Διαβάζουμε στη σελίδα των εκδόσεων ΓΡΑΦΗΜΑ οι οποίες εκδίδουν σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη και προσεκτικά φροντισμένη έκδοση το βιβλίο αυτό του Βασίλειου Παππά,  που αποτελεί αδιάψευστα μια σημαντική προσθήκη στη νοτισμένη ξύστρα της ποίησης και των ποιητικών μορφών τόσο από πλευρά περιεχομένου και κειμένου όσο και από πλευράς εκδοτικής.

Μιλώντας για επιτυχημένες λογοτεχνικές γραφές που αναβλύζουν από κάποια μυστική εσωτερική πηγή και διαχέουν το νεύρο της ενοραματικότητας τους στον και απ΄ τον κόσμο της πραγματικότητας μας ώστε να μπορούν να βρίσκουν ανταπόκριση στην ίδια την έμβια ύπαρξη, το βιβλίο «ΡωμαΪκή Ερωτική Ποίηση» του Βασίλη Παππά είναι ένα πλαγιασμένο ράμφος αισθήσεων στην κορδωμένη μασέλα της σιωπής της κλειστής θύρας που συναντά ο εραστής .

Οπως διαβάζουμε και στον πρόλογο του βιβλίου που μας παραδίδει ο ίδιος ο συγγραφέας και μελετητής:

« αρχικός σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εξέταση του παρακλαυσίθυρου στη ρωμαϊκή λογοτεχνία γενικότερα. Το εγχείρημα, όμως, αυτό θα απαιτούσε αρκετό χρόνο και μόχθο, θα κούραζε τον αναγνώστη και πιθανώς θα τον οδηγούσε σε σύγχυση, καθώς ο όγκος των έργων που θα έπρεπε να εξεταστούν είναι πραγματικά τεράστιος. Γι’ αυτόν τον λόγο αποφασίσαμε να συγκεκριμενοποιήσουμε την έρευνά μας στο παρακλαυσίθυρο της ρωμαϊκής ελεγείας. Στόχος της μελέτης είναι να δοθεί μια πλήρης εικόνα του λογοτεχνικού αυτού θέματος, καθώς και να διαφανεί ο τρόπος επεξεργασίας του από τους τρεις Ρωμαίους ελεγειακούς, Τίβουλλο, Προπέρτιο και Οβίδιο.»

(σελ.11)

Το βιβλίο είναι περίπου 187 σελίδες ποιητικών κειμένων που αναφέρονται στην ένταση της εσωτερικής ψυχής,, στην εναγώνια πάλη του συναισθήματος εκείνου του ερωτικού που δεν βρίσκεται πάντα στη μία και μόνη του μορφή αλλά κυρίως σε εκείνη τη μορφή του εραστή που ανοιγοκλείνει με πρησμένα μειδιάματα φωτός το ενοικιοστάσιο της ψυχής του για να περιδέσει στιγμές που του αρνείται πεισματικά το βιδωμένο γλάσο της κλειστής πόρτας του αντικείμενού του έρωτά του.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε μέσα από τις σελίδες των εκδόσεων ΔΙΑΝΥΣΜΑ στον ακόλουθο σύνδεσμο


και να διαβάσετε το συνοδευτικό υλικό που το συνοδεύει.