Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017


Δύο αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή "Ό Χρόνος κι οι Πληγές"  του Γιώργου Δ. Μπίμη, που λάβαμε



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ.

Γιώργος Δ. Μπίμης
Ο Γιώργος Δ. Μπίμης γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Βοιωτίας και ζει στη Λιβαδειά.
Είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός.
Έχει διακριθεί σε αρκετούς παγκόσμιους και πανελλαδικούς ποιητικούς διαγωνισμούς.
     
Το έτος 2015 κυκλοφόρησε ένα cd του συνθέτη και τραγουδιστή Παντελή Θαλασσινού με τίτλο "Χίλια Καραβάκια", όπου συγκαταλέγονται σε στίχους του Γιώργου Δ. Μπίμη τα τραγούδια "Καράβια πάνε κι έρχονται" και το "Σ' είδε απόψε το φεγγάρι".

    Ο Παντελής θαλασσινός μελοποίησε ακόμα δυο τραγούδια σε δικούς του στίχους με τίτλους:
΄΄ Αηδόνι μου΄΄  και  ΄΄ Προσκυνητής…΄΄ στο τελευταίο του cd (2016)
με τίτλο: ΄΄ Με δυο Ρολόγια΄΄..

Η Εύα Φάμπα έχει γράψει μουσική για τέσσερα τραγούδια σε στίχους δικούς του με τίτλους:
΄΄Στον πόλεμο΄΄,  ΄΄Ορφέας κι Ευρυδίκη΄΄  ,  ΄΄Τσε Γκεβάρα΄΄, ΄΄Ταξίδι στο χρόνο…΄΄

Για το ποίημα ''Μέντα και Βασιλικός'' έχει γράψει μουσική ο νέος συνθέτης Δημήτρης Κογιάννης.

Μία ακόμα συνεργασία με τον συνθέτη Αλέξανδρο Χατζηνικολιδάκη έχει σα στόχο τη δημιουργία κύκλου τραγουδιών (νέο cd ) σε στίχους αποκλειστικά του Γιώργου Δ. Μπίμη (ήδη έχουν μελοποιηθεί πάνω από είκοσι  τραγούδια που ζητάνε ενορχήστρωση και ερμηνεία)…

Ο Γιώργος Δ. Μπίμης έχει εκδώσει τις παρακάτω ποιητικές συλλογές:
1. "Μνήμες της πέτρας και της Σιωπής…" (Νοέμβρης 2015)…


2. Το Μάιο του 2016 εκδόθηκε η Δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο: ΄΄Τα Λυρικά΄΄

3. Το Δεκέμβρη του 2016 εκδόθηκε η Τρίτη ποιητική του συλλογή με τίτλο:   ΄΄ Ο Χρόνος κι οι Πληγές…΄΄


Στις 25–1-2017 ο Σύλλογος Συνταξιούχων του Δημοσίου Ν. Βοιωτίας απένειμε τιμητική πλακέτα στον ποιητή για την προσφορά του στα Γράμματα και στην Τέχνη…





΄΄Ο Χρόνος κι οι Πληγές…΄΄


Δυο αποσπάσματα από το εκτενές ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη ΄΄Ο Χρόνος κι οι Πληγές΄΄…

α΄
Θα γυρέψω να βρω μια ζωή στην αγάπη και στη μνήμη των συνανθρώπων μου… Σ’ αυτούς που μ’ αγαπούν γιατί τους αγάπησα, σ’ αυτούς που με τιμούν γιατί τους τίμησα…
Η ζωή που μου χάρισες μητέρα  δε μου ανήκει, ανήκει στη ζωή…
Κι απ’ τη δική μου απώλεια κι απ’ το δικό μου αίμα, ο κόσμος έχει να κερδίσει μια μικρή λευτεριά, γατί η ζωή  αποκτά νόημα και αξία στη  δύναμη των αδούλωτων και των ελεύθερων… 
Πάντα αυτό ήθελα μητέρα: να δω του ήλιου το φως να κυματίζει δίκαια πάνω απ’ την ξερολιθιά κι απ’ τη γλαυκή θάλασσα της πατρίδας μου…

Κι εκεί, στο μεταίχμιο της κόλασης και του παράδεισου, ο άνθρωπος καλείται να επιλέξει…
Η θυσία αναγεννά μια άλλη πραγματικότητα και σηματοδοτεί μιαν άλλη πορεία… Κι όταν χάνεται ένας άνθρωπος μια ιδέα κυματίζει σα σημαία στο φως για να ξαναζωντανέψει στον κόσμο τα όνειρα.…

Υποτάχτηκα στο θέλημα τούτης της ιδέας γιατί το άφθαρτο κάλλος της μου έθελξε την ψυχή…
Κι όταν η αγάπη είναι για όλους και προς όλους, χωρίς εξαίρεση, τότε μετουσιώνεται σε θυσία κι αρχίζει μια καινούρια διαδικασία ζωής…

Μη μετράτε τις νίκες ή τις ήττες, αλλά τον αγώνα…
Γιατί αυτός ο τόπος διαθέτει πίστη, μνήμη, αρχές κι ιστορία, κι οι ήρωες πάντα συντάσσονται με τους λίγους, με τους δυνατούς και με τους αποφασισμένους…

Κάθε αληθινός επαναστάτης μπορεί ακόμα και να ξεχαστεί  και να πέσει στη λήθη….

Όμως κάποτε θα πέσουν οι μάσκες και θ’ αποκαλυφτούν τα πρόσωπα… 
Και τότε, στην άσκοπη περιπλάνηση, στον αυταρχισμό και στην αδικία, πάνω από την τυραννία της ζωής, θα βηματίσει το δικό μας δίκιο, η δική μας λευτεριά κι η αληθινή δικαιοσύνη που με τόσο πάθος γυρέψαμε…

Να ζητάς πάντα αυτό που σου ανήκει, αλλά να ξέρεις πώς να το ζητάς…

Να μην ευτελίζεις το ιδεώδες και το ακμαίο για να βολευτείς πρόσκαιρα στο εφήμερο και στο ασήμαντο …

Δεν άκουσες τη φωνή μου μητέρα, γιατί η φωνή μου εξαντλήθηκε μέσα σε εκείνη την καταιγίδα των άλλων φωνών…

Κι όταν έπεσε η νύχτα και σώπασαν οι κραυγές, μέσα σε κείνο το αιμάτινο ποτάμι, ήμουν και εγώ νεκρός…
Όμως μη λυπάσαι, πρέπει επιτέλους να αντιληφτείς κι εσύ κι οι άλλοι πως η δική μου ζωή δεν είναι σημαντικότερη από τη ζωή εκείνου του τυφλού που ζητιανεύει στη γωνία ψωμί και φως!…>>

                                              
                                                      β΄

Για ν’ αγγίξω τους ήχους και τα χρώματα της αυγής, μου είπες, πρέπει να επιστρέψω απ’ τα σκοτάδια κι απ’ τους έρημους δρόμους…
Κι εγώ είμαι πάντα εδώ στα σταυροδρόμια του καιρού και σε καρτερώ αγόγγυστα…
Άγγελε γλαυκέ, γιε του πεζολάτη ήλιου, στάσου μονάχα για μια στιγμή  κάτω από τη δεντροστοιχία του μεσημεριού, άνοιξε την  άτρητη πύλη του παραδείσου και πρόβαλε ξανά στον κόσμο πρώτος…
Ο συντελεσμένος χρόνος καμπυλώνει,  σπαρμένα λιβάδια της φωτιάς ανάβουν στη μενεξεδένια  δύση, χρόνια βουνά συνωστίζονται γύρω μου έτσι καθώς μετεωρίζομαι στα θραύσματα του ανέμου…
Αίνιγμα ζωντανό κι ατίμητο,  άπλωσε το βιολετί των χεριών σου να λευτερώσεις το ανθισμένο όραμα της περασμένης νιότης μου, τη γήινη φορά του πεπρωμένου μου!...

Τώρα πια δε βρίσκω άλλη όχθη ν’ ακουμπήσω. Αλάτι και φώσφορο στάζει ο χρόνος κι εγώ τραγουδώ στη σιωπή σαν το μοναχό αηδόνι, για τη μέρα που απλώνει τη σημαία της στο ψήλωμα του ήλιου, για τη ζωντανή φλέβα που ηχεί σαν κύμβαλο,
για το ζεστό χέρι και τα κρυφά νοήματα των αστεριών…
Προλετάρισσα των πλατειών οριζόντων γυρεύω εναγώνια τη γαλήνη των ήμερων ουρανών, μελωδώντας και μοιρολογώντας για τα πάθη μιας αυγής, για το βαθύ κι ανεξερεύνητο ουρανό της…

Θα κλείσει
αυτός ο κύκλος των ανεξιχνίαστων νυκτών, θα έρθουν πάλι ξανθά καλοκαίρια  να κρατήσουν ψηλά με τα λιτά τραγούδια τους, την ανεξάντλητη δύναμη της αισιοδοξίας μας.
Το λευκό περιστέρι θα ραμφίσει το κρύσταλλο  της μόνωσής μας και θα τραγουδήσει στον άνεμο το χαίρε της δικαιοσύνης του.
Συντρόφισσα Μητέρα γη!
Εσύ που ξυπνάς το σύννεφο και τον κεραυνό μη λησμονήσεις να καλέσεις τη χρυσή βροχή των άστρων, τη γαλήνια μοναξιά του θεού για να ζωντανέψουν ξανά τ’ αρχαία όνειρα στη γη…

Στις απέραντες πολιτείες ποδοπατούν το δίκιο και την αθωότητα κι εξευμενίζουν τη φρίκη, το μίσος, το αίμα και τα δάκρυα…
Η αλληλεγγύη όμως προσδοκά  το άλλο φως που  δικαιωματικά της ανήκει, εκεί που ο κόσμος γίνεται μόνο μια λέξη: Ελευθερία!

Πέρασε ο καιρός…
Κι εγώ (εφήμερη ιαχή) ζητώ εναγώνια το αυτονόητο:
Να κρατήσω στα αβρά χέρια μου την αιώνια φωτιά, τη ζωή που μου έταξαν οι προφήτες,  οι θεοί και οι άνθρωποι…
Νυν και αεί…

ΕΓΚΑΙΝΙΑ 


ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ




Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Ένα κείμενο της Μυρτώ Βαξεβάνη, με θέμα "ΞΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΙΡΚΗ" δημοσιευμένο στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ~

Μυρτώ Βαξεβάνη

 Γεννήθηκα στο χωριό Παππάδος της Λέσβου. Από τα χρόνια του Γυμνασίου ονειρεύομαι να σπουδάσω Αγγλική Φιλολογία. Το όνειρο πραγματοποιείται όταν το 1989 εισάγομαι στην αντίστοιχη σχολή της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1994 ζω την πρώτη μου συγκλονιστική ακαδημαϊκή εμπειρία στο εξωτερικό καθώς φοιτώ με το πρόγραμμα Erasmus στο University of East Anglia, όπου παρακολουθώ μαθήματα λογοτεχνίας και Film Studies με την καθηγήτρια φεμινιστικής κριτικής κ. Laura Mulvey. Αποφοιτώ και διδάσκω την Αγγλική γλώσσα αρχικά σε ιδιωτικά Ι.Ε.Κ και φροντιστήρια και στη συνέχεια σε δημόσια σχολεία σε πολλά μέρη της Ελλάδας όπως Θεσσαλονίκη, Ιόνια Νησιά, Πελοπόννησο, Εύβοια, Ρόδο, Αθήνα.  
Το 2014 έλαβα από τη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του τμήματος Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου τον μεταπτυχιακό τίτλο στο ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΥΛΙΚΟ με κατεύθυνση ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ.
Τα ταξίδια μου σε Ευρώπη και Αμερική, η γνωριμία μου με σημαντικούς συγγραφείς και ποιητές αλλά κυρίως η ανακάλυψη των μεγάλων κειμένων συγγραφέων και ποιητών/τριών από τη Σαπφώ, τον Αρχίλοχο και τον Όμηρο ως τον Σουίφτ, τον Βερν, τον Θερβάντες, τον Παπαδιαμάντη και τον Εμμανουήλ Ροίδη, Καζαντζάκη, Λουντέμη, Κατίνα Παππά, Οδυσσέα Ελύτη, Καρυωτάκη, Πολυδούρη, Καβάφη, Ζωή Καρέλλη, Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Κική Δημουλά, Τίτο Πατρίκιο, Ανδρέα Εμπειρίκο, Μάτση Χατζηλαζάρου, Εγγονόπουλο, Γιάννη Ρίτσο, Διδώ Σωτηρίου, Ηλία Βενέζη, Τάσο Λειβαδίτη για να φτάσουμε μέχρι τον Σέξπηρ, τον Τσώσερ, τον Βοκάκιο και την Κριστίν ντε Πιζάν, τον Τολστόυ, Ντοστογιέφσκυ,  D.H. Lawrence, Νάμποκοβ, Βιρτζίνια Γουλφ, Σύλβια Πλάθ, Σιμόν ντε Μπωβουάρ, Μαργκερίτ Ντυράς, Έμιλυ Ντίκινσον, Τζωρτζ Όργουελ, Άλντους Χάξλεϋ, Ρέυ Μπράντμπερυ, Τζων Στάινμπεκ, Τζόσεφ Κόνραντ,  Χένρυ Τζέιμς, ΄Ιντιθ Γουόρτον, Έρνεστ Χέμινγκγουέι,  Αύγουστο Στρίνμπεργκ, Ίψεν, Τσέχωφ, Τένεσυ Ουίλιαμς, Άρθουρ Μίλερ, Ουμπέρτο Έκο, Μπέρνχαρτ Σλίνκ, Τζέιμς Τζόυς, Χάρολντ Πίντερ, Τζων Μπάρθ,  Μπέκετ, Μαρκές, Μάριο Βάργκας Λιόσα, Ίρβινγ Γιάλομ, Κάζουο Ισιγκούρο, Πάολο Κοέλιο, Ιζαμπέλ Αλλιέντε, Φίλιπ Ροθ αλλά και οι Τομάς Ριβέρα, Οκτάβια Μπάτλερ, Τόνι Μόρισον, Άλις Γουόκερ, Ζόρα Νιλ Χέρστον, διαμόρφωσαν ένα πολύ ευρύ και δυναμικό λογοτεχνικό τοπίο μέσα μου.
Οι φεμινιστικές σπουδές όπως και οι σπουδές κινηματογράφου,
η παιδαγωγική, όλες οι μορφές τέχνης, η λογοτεχνία  και ιδίως η ποίηση βρίσκονται στο κέντρο του δικού μου σύμπαντος. Ποίηση και έρωτας συνταυτίζονται και επιδίωξή μου είναι η δημιουργία ενός έργου όπου ο γυναικείος λόγος θα εκφέρεται όσο το δυνατόν λιγότερο πατριαρχικά διαμεσολαβημένος και όσο γίνεται πιο απελευθερωμένος από συμβάσεις και περιορισμούς ώστε να φτάσει να επικοινωνεί κατά τον αυθεντικότερο και αμεσότερο τρόπο το γυναικείο όραμα ενός γόνιμου κόσμου.
Κείμενά μου έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Τέχνης και Λόγου της Ρόδου Νησίδες και η πρώτη ποιητική μου συλλογή με τίτλο Πρακτικά Έρωτος,  εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο ARS POETICA τον Μάρτιο του 2015 ενώ η δεύτερη συλλογή μου με τίτλο Το Γέλιο των Θεών είναι υπό έκδοση.  Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Αγγελάκ-η~




Κίρκη
Κόρη Αελλίου
Φαρμακίδα
Πλανεύτρα - γόησσα - υφάντρα
Πότνια φυτών
Κυρία των Άγριων ζώων και φυτών
Kτηνών και κοπαδιών
 Nαυτικών
Παρθένων έτοιμων για γάμο και γυναικών, συζύγων καρπερών
Γιάτρισσα- θεραπεύτρια
Της γης και της ζωής και του θανάτου
Φως εκ φωτός αθάνατο, εωθινό και έσπερο

Μ’ έλεγαν μάγισσα. Έπιανα άνθρωπο και τονε γύρναγα σε ζούδι, λένε. Κι εγώ τώρα να πω πως είμαι αυτό; Εν αρχήν ην ο λόγος και ο λόγος είναι των ανδρών, κτήμα τους και δύναμή τους όπως κι όλα τα άλλα που καρπώθηκαν, του μικρού του κόσμου τούτου και του μέγα.
Μα θα πιάσω ένα άλφα ως το ωμέγα, που τα φτιάξανε εργαλεία η ματιά τους να γραφτεί και θα τα γυρίσω τούμπα. Σκουριασμένα τα κλειδάκια. Χρόνους και χρόνους με τούτα δω κλειδώνουν - ξεκλειδώνουν τα δικά τους μυστικά, στις ίδιες όλο ματαιοδοξία κλειδαρότρυπες του λόγου του επιγενόμενου. Ήρθε η ώρα με μια κίνηση γενναία το σκούριο, το ίδιο, το παλιό, το σύνηθες και τ’ απαράλλαχτο πια να παραλλαχθεί, να σπάσει το καλούπι και μέσα του άλλος λόγος να χυθεί. Το είδωλό μας να δούμε κι αλλιώς απ’ το παλιό το καθρεφτάκι που έβλεπε μόνο από τη μια, το έξω μας κι όχι το μέσα, το αρχαίο το κάτοπτρο που εκείνοι μας κρατούσαν κατά πως ήθελαν κι όχι από όλες τις μεριές. Κι εμείς κοιτάζαμε και βλέπαμε -νομίζαμε- εμάς. Τι τέλεια αιώνια απάτη, η μεγαλύτερη από αρχής του κόσμου.
Ας μεταβούμε στο εγένετο φως που λένε, πριν με πιάσουν στα στόματα τους οι Όμηροι, οι Ησίοδοι, οι Απολλώνιοι οι Ρόδιοι, οι Ηράκλειτοι κι ο μέγας τούτος συρφετός παραμυθάδων ορατών τε πάντων και αοράτων. Πριν μάγισσα γίνω τρομερή με δύναμη ανόητη, ασυλλόγιστη και σκοτεινή και ύπουλη και ζοφερή.
Τότε ακόμα, στην αρχή της ιστορίας αυτής, καθάριος ο αέρας και το φως από την τάξη και τα οφέλη των ανδρών. Το φως λοιπόν, ο αρσενικός εκείνος Ήλιος που καταλάμπει τη γη, χρυσώνει, δένει, ευλογεί,  το δειλινό σαν τέλειωνε, έπαιρνε να βουτήξει στα βάθη του ωκεανού. Εκεί μια μέρα πέφτοντας, στην αγκαλιά  Περσήδος, της κόρης του Ωκεανού, ξαπόστασε το φλογερό το σώμα του. Κι εκείνη δυο ηλιογέννητους από το σπέρμα του έφτιαξε, εμένα και τον Αιήτη της Μήδειας της χρυσής της ανιψιάς μου τον πατέρα. Και στην αρχή μαζί κι οι δυο το φως του το βυζαίναμε στα μέρη της Κολχίδας. Μα ύστερα έστειλε το άρμα του ο γονιός μου σε ένα νησί να κατοικήσω, όπου οι πρώτες του οι ακτίνες πρώτη εμένα να γλυκοχαιρετούν και πρώτη πάλι εμένα τη μονάκριβη, σαν έπαιρνε στη θάλασσα να σβήνει. Κίρκη με είπε γιατί ήμουνα αγέρωχη, λεύτερη σαν γεράκι . Κίρκη, γιατί τα μάτια μου και τα μαλλιά ηλιόκαιγαν, έσπερναν γύρω μου χρυσά στεφάνια δαχτυλίδια, που σαν σε τύλιγαν δεν μπόραγες να φύγεις μακριά μου.
Μέσα μου δούλευαν οι χάρες που μ’ άφησαν κλήρο οι δυο γονιοί, επάνω εκεί στο δικό μου βασίλειο, στο νησί των θαυμάτων. Υγρή και πύρινη μαζί, το δώρο της ζωής που φως και ύδωρ το μπολιάζουν εγώ να αυξάνω και να διατηρώ, το όνειρο και των δυο στη γη εγώ να κάνω αλήθεια. Μου’ δειξε με κάθε ακτίνα του ο γλυκός πατέρας όλα τα ζώα, τα φυτά και για καθένα με έμαθε τι έπρεπε, τι όχι για να’ ναι όμορφα και ζωηρά. Και σαν παθαίνουνε εγώ να τα γλιτώνω και τις γενιές τους να επαυξάνω. Και μου’ δωσε για κατοικιά παλάτι με μάρμαρα γυαλιστερά, μες στον καθρέφτη τους  το πρόσωπό του να κρατά κοντά μου ολημερίς και να με συντροφεύει. Κι έγινε ο κήπος μου ψηλός, πανκάρπιστος κι ευωδιαστός κι έλαμπε το παλάτι σ’ όλο το όμορφο νησί, βασίλειο και φυλακή μου αντάμα.
Είχα παρέα τις νύμφες να μου τραγουδούν, να με περιποιούνται, το χρόνο να μαυλίζουν, και μου’ φτιαξαν κι ένα αργαλειό να υφαίνω να ξεϋφαίνω, τα πέπλα μου τα θεϊκά, τους όμορφους χιτώνες. Κι είπαν πως ήτανε κι αυτό μέρος του σχέδιου, εκεί να μπλέκω όλα τα σερνικά και με βοτάνια μαγικά να τους κρατάω δεμένους, εγώ η θεά, του ήλιου το βλαστάρι. Μα έπρεπε λόγος, αιτία να φανεί να πέσω απ’ το θρονί μου, γιατί θεά με τόσα μυστικά μες σε μαντίλια ηλιόδετα, κόρη και χέρι ζερβί μα και δεξί του Ήλιου του ζωοδότη, θεά εγώ με τη μορφή γυναίκας, μόνη της πα σε ένα νησί όλα να τα δαμάζω, ανάγκη ετερόφωτη ποτέ να μη στα στήθια μου κρατώ. Κάπου έπρεπε, φευ,  το τέλειο να χωλαίνει.
Ήμουνα ηλιογέννητη, γητεύτρα και μονάχη. Σαν άραζε καράβι, ερχόντουσαν οι ναυτικοί από βοριά και ταραχή λίγο να αναπαυθούνε. Όποιος μου πρόσπεφτε θνητός, δαρμένος από αλμύρα, ήτανε χρέος και χαρά να δω να τον φροντίσω, να τον φιλοξενήσω. Και σαν γινότανε καλά, στο δρόμο του, στη θάλασσα πίσω να τον γυρίσω. Κι ήταν φορές που ερχόντουσαν καραβοτσακισμένοι, βρίσκανε εδώ της πείνας, της αρρώστιας γιατρειά, κι αφήναν την αγάπη τους στην κλίνη μου και του κορμιού τους τη χαρά, τη ζέστα της καρδιάς τους. Κι εγώ τον έρωτα χαιρόμουνα, την ηδονή, που πιο χρυσή με έβαφε με τους λαμπρούς χυμούς της.
Μα ήτανε κι άλλες πάλι φορές που μπρος στη θεά πίναν και τρώγαν άνομα, χωρίς κανένα σεβασμό. Τότε του χορτασμένου, του υβριστή, του ασύδοτου, εκείνου που ήθελε για βασιλιάς μου να χρηστεί ερχότανε η ώρα, και τότε ήταν που έπεφτε ενάντια στη βουλή μου. Τους ζήταγα να φύγουνε και σαν παραθρασεύανε τους έριχνα στα τέσσερα τη γη να προσκυνάνε. Κι έτσι είπαν πως της περατζάδας τούτης όλα τα αρσενικά για ζώα τα κρατούσα. Μα πάλι θα τους άφηνα, αν ζούσαν για καλό μου. Για τούτο απόδειξη καλή είναι η ιστορία ετούτη: ο Κάλχος των Δαύνιων ο βασιλιάς με είδε περνώντας από δω και μου’ δινε τα πλούτια του και όλα τα καλά του σε κείνον να υποταχτώ. Μα εγώ δεν είχα νου ποτέ για την υποταγή κι από βασίλειο είχα. Του δήλωσα ευγενικά πως δεν θα τον τιμούσα κι εκείνος πείσμωσε πολύ, είπε πως δεν θα μ’ άφηνε δική του αν δε γινόμουν. Δεν άφηνε κι άλλον κανείν σε μένα να πλησιάζει. Έβρισκε χίλιες διαβολές στους άλλους τόσο ασύδοτα για μένα να μοιράζει. Τότε κι εγώ τον κάλεσα το βράδυ στο τραπέζι και τον εκέρασα μέλι, κρασί και βότανα, που για την απληστιά του σε χοίρο τον μαγέψανε, πήραν τα λογικά του. Και μέσα στη χοιροκοιτιά τον βρήκε ο στρατός του. Μα σαν με παρακάλεσαν πολύ σεβαστικά πίσω στη γη τους να μην παν χωρίς τον αρχηγό τους, κι αφού ορκίστηκε λοιπόν στο όνομα του πατέρα μου, στου Δία και στης Στυγός τα ιερά νερά πως άλλο πια στα μέρη μου δε θα ματαγυρίσει, τον έστειλα στα δυο - αν και στα τέσσερα του έπρεπε πιο καλά -  τη γη του να φιλήσει.
 Σαν έφτασαν κι οι σύντροφοι του μυριοπλάνητου βασιλιά και μυριοπλανεμένου, του Οδυσσέα, που λόγο του μου’ χε προειπεί κι ο αγγελιαφόρος των Θεών να καρτερώ πως απ’ την Αία θα διαβεί, και τότε να τονε δεχτώ και να τονε κρατήσω, τα ίδια κι ατοί τους πράξανε και ζήταγαν να υποταχτώ σε κάθε θέλησή τους, εγώ η θεά, που σαν θελήσω αρσενικό, κανένα δεν απέχει. Εγώ ότι θα διάλεγα, κι όχι αυτοί εμένα κακό πολύ τους φάνηκε, όχι άξιο για γυναίκα. Σαν πήραν φόρα κι όρμησαν επάνω μου σαν κτήνη, στα τέσσερα τους έριξα να τρώνε βαλανίδια. Κι ήρθε ο Δυσσέας  στην πόρτα μου για κείνους μα και για χάρη του γλυκά να μου προσπέσει. Ποια μάγια και πια βότανα λένε πως δεν τον πιάσαν, και πιο σπαθί ξεσπάθωσε σε μένα - αν είναι ποτέ δυνατό Θεός θνητό να συμβουλέψει σπαθί να βγάλει στων αθανάτων το παιδί. Ήρθε παρακαλεστικά, έξυπνος άνθρωπος και βασιλιάς, για κείνους να προσπέσει. Τον έλουσαν και δίπλα μου τον θρόνιασαν οι όμορφες μου νύμφες και φάνηκε το κάλλος του που το’ κρυβε η κακοπάθεια η πολλή. Κι έτσι μαζί στην κλίνη μου περάσαμε τη μέρα, κι άλλες ακόμα πιο πολλές που χρόνος γίνανε χωρίς να καταλάβω. Και τα συντρόφια πίσω τα’ δωσα πιο νέα, πιο όμορφα και λογικά απ’ ότι τα’ χε φέρει, σαν ζήτησε να φύγει απ’ το νησί για δίψα της πατρίδας. Τον άφησα, κι ας κράταγα στα σπλάχνα μου το γιο του, που επειδή μακριά ήταν ο γονιός Τηλέγονο τον είπα. Θα θελα κι άλλο να’ μενε, αλήθεια, τον ποθούσα. Μα ήξερα από την αρχή πως μακριά από μένανε το βίο θα περνούσε. Τον βόηθησα, του πρόστρεξα, του έδειξα πώς να σωθεί, στο σπίτι του να φτάσει, να ξέρω πως θα κατοικεί μέχρι βαθιά γεράσει.
Η Κίρκη είμαι, που χάρηκε τις ηδονές του κόσμου, που στη ζωή, ζωή έδωσε, την φύση της την τίμησε. Μη με γεμίζετε λοιπόν με ψεύτικα στολίδια. Τη γη απάνω που έζησα δεν έντυσα αποφόρια. Κι ό,τι της πήρα το’ δωσα πίσω χρυσό κι ασήμι. Μουτζουρωμένο το γυαλί, εκείνος ο καθρέφτης. Μα πίσω από τους καπνούς για δείτε λίγο εμένανε, για δείτε τη Γυναίκα.

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Όταν ο  Ρόμπερτ Οπενχάιμερ "ο πατέρας της ατομικής βόμβας" έγραφε ποιήματα....










Ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ ήταν Αμερικανός θεωρητικός φυσικός, γερμανικής καταγωγής, γνωστός κυρίως για τη δουλειά του στην κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας γι' αυτό είναι γνωστός ως "ο πατέρας της ατομικής βόμβας"


Το χειμώνα του 1923-24, ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ έγραψε αυτό που ονόμασε "το πρώτο ερωτικό μου ποίημα", για να τιμήσει εκείνη την "εξόχως όμορφη και αξιαγάπητη κυρία που γράφει μια διατριβή για το Σπινόζα". Παρατηρεί αυτή τη μυστηριώδη γυναίκα από απόσταση, στη βιβλιοθήκη, αλλά προφανώς δεν της μιλάει ποτέ και γράφει το παρακάτω ποίημα:




Όχι, το γνωρίζω πως έχουν κι άλλοι καταπιαστεί με το Σπινόζα
Κι εγώ ακόμη
Κι άλοι έχουν σταυρώσει τα λευκά του χέρια
Γυρίζοντας τις κίτρινες σελίδες
Κι άλλοι πολύ αγνοί για να λοξοκοιτάξουν, έστω και μια στιγμή
Πέρα από την ιερή μέγγενη της μόρφωσης.
Μα τί είναι όλα αυτά ια μένα;
Πρέπει να ΄ρθεις να μου μιλήσεις και να μου πεις γιατί
Σ΄αυτόν τον ίδιο κόσμο, μικρές λευκές τούφες σύννεφυ-
σαν βάτες βαμβακιού, αν θες, ή από μεσοφόρια
Το  ΄χω ξανακούσει αυτό-
Μικρές λευκές τούφες σύννεφου να πλανιώνται τόσο αθόρυβα
Στον καθάριο ουρανό
Κι εσύ να στέκεις χλωμή, σε μαύρο φόρεμα, που θα γέμιζε χάρη
Ακόμη και τον ασκητισμό ενός Βενεδικτίνου
Και να διαβάζεις Σπινόζζα, και να αφήνεις τον άνεμο να σκοράει τα σύνενφα
Και να αφήνεις εμένα να πνίγομαι σε μια έκσταση κενού...


Λοιπόν, τι κι αν ξεχάσω;
Αν ξεχάσω το Σπινόζα και την επιμονή σου
Αν ξεχάσω τα πάντα, μέχρι να μου ξεμείνεις
Μονάχα μια αδύναμη λειψή ελπίδα, λειψή θλίψη
Και οι ατέρμονες εκτάσεις της θάλασσας;

(σελ.55, απόσπασμα από το βιβλίο "Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΚΑΙ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡΤ ΟΠΕΝΧΑΙΜΕΡ" ΤΩΝ KAI BIRD & MARTIN J. SHERWIN, εκδόσεις ΤΡΑΥΛΟΣ, μετάφραση Μαριλένα Κορωναίου)

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ


EYELANDS - 
7ος ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ - 2017



H ιστοσελίδα Eyelands σε συνεργασία με τις εκδόσεις Παράξενες μέρες, ανακοινώνει την έναρξη του έβδομου διαγωνισμού διηγήματος, σε δύο τμήματα: ελληνικό και αγγλόφωνο.
Θέμα του διαγωνισμού: «Παράξενοι Έρωτες»
Ο διαγωνισμός θα παραμείνει ανοιχτός από τις 20 Μαρτίου μέχρι και τις 20 Ιουνίου 2017. Το πρώτο βραβείο για καθένα από τα δύο τμήματα είναι: δωρεάν διακοπές 7 ημερών σε στούντιο σε μια από τις ωραιότερες παραλίες της Κρήτης. Τα διηγήματα της Μικρής Λίστας θα εκδοθούν σε δύο διαφορετικές συλλογές, ελληνική και αγγλική από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες. Υπάρχουν συλλεκτικά βραβεία για τον πρώτο νικητή και για τρεις ακόμη συγγραφείς, φτιαγμένα ειδικά για το διαγωνισμό.


**
"Για έβδομη συνεχόμενη χρονιά το λογοτεχνικό περιοδικό eyelands.gr σε συνεργασία με τις οι εκδόσεις Παράξενες Μέρες διοργανώνουν διεθνή διαγωνισμό διηγήματος.
Ο διαγωνισμός που διοργανώνει το eyelands από το 2011 είναι ο μοναδικός διεθνής διαγωνισμός με έδρα την Ελλάδα. Ονομάζεται διεθνής επειδή είναι πραγματικά ένας διαγωνισμός στον οποίο συμμετέχουν συγγραφείς από όλες τις ηπείρους του κόσμου και (στο διεθνές τμήμα του) δέχεται διηγήματα μόνο στην αγγλική γλώσσα.
Έπειτα από επτά χρόνια μπορούμε να δηλώνουμε αρκετά υπερήφανοι για το διαγωνισμό μας αλλά ταυτόχρονα συνεχίζουμε την προσπάθεια για να γίνει ακόμη καλύτερος. Στο διάστημα αυτό εκατοντάδες συγγραφείς είδαν το διήγημά τους να τυπώνεται σε μια από τις συλλογές μας που δημιουργήθηκαν μέσα από το διαγωνισμό. Για πολλούς από αυτούς τους συγγραφείς ήταν η πρώτη φορά που ένα κείμενό τους τυπώθηκε σε βιβλίο ή αναρτήθηκε σε ένα περιοδικό στο διαδίκτυο.
Το  eyelands.gr όλα αυτά τα χρόνια έχει τηρήσει κατά γράμμα όλα όσα προβλέπονται από τους κανονισμούς του διαγωνισμού και οι παράξενες μέρες έχουν εκδώσει τα βιβλία πάντα μέσα στις προβλεπόμενες ημερομηνίες. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι έχουμε δημιουργήσει ένα απόλυτα αδιάβλητο σύστημα επιλογής των διηγημάτων που βραβεύονται ώστε να μην υπάρξει ποτέ η παραμικρή αμφιβολία ότι επιβραβεύονται τα καλύτερα σύμφωνα βέβαια με την υποκειμενική κρίση μιας μεγάλης ομάδας συγγραφέων και συνεργατών του περιοδικού και του εκδοτικού οίκου.
Το Διεθνές (αγγλόφωνο) κομμάτι του διαγωνισμού αναγνωρίζεται κάθε χρόνο και περισσότερο ως ένας πραγματικά αξιόπιστος και σημαντικός διαγωνισμός διηγήματος. Ο διαγωνισμός δημοσιεύεται στις πιο έγκυρες ιστοσελίδες για διαγωνισμούς που υπάρχουν στο διαδίκτυο όπως είναι το Duotropebooktrust.org.ukjustacontest.comwww.londoncomedywriters.comvirtualwritersinc.comprizemagic.co.uk και πολλές άλλες και έχει κατακτήσει αυτή την εγκυρότητα χρόνο με το χρόνο ακολουθώντας με σχολαστικότητα όλα όσα υπόσχεται και όλα όσα επιτρέπουν σε ένα διαγωνισμό να κερδίσει το σεβασμό και την αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο.'"

EYELANDS - 7ος ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ - 2017
H ιστοσελίδα Eyelands σε συνεργασία με τις εκδόσεις Παράξενες μέρες, ανακοινώνει την έναρξη του έβδομου διαγωνισμού διηγήματος, σε δύο τμήματα: ελληνικό και αγγλόφωνο.
Θέμα του διαγωνισμού: «Παράξενοι Έρωτες»
Ο διαγωνισμός θα παραμείνει ανοιχτός από τις 20 Μαρτίου μέχρι και τις 20 Ιουνίου 2017. Το πρώτο βραβείο για καθένα από τα δύο τμήματα είναι: δωρεάν διακοπές 7 ημερών σε στούντιο σε μια από τις ωραιότερες παραλίες της Κρήτης. Τα διηγήματα της Μικρής Λίστας θα εκδοθούν σε δύο διαφορετικές συλλογές, ελληνική και αγγλική από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες. Υπάρχουν συλλεκτικά βραβεία για τον πρώτο νικητή και για τρεις ακόμη συγγραφείς, φτιαγμένα ειδικά για το διαγωνισμό του eyelands.

Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ  
(Ελληνικό τμήμα)
1. Το θέμα του διαγωνισμού είναι: «Παράξενοι Έρωτες».
Οι διαγωνιζόμενοι συγγραφείς μπορούν να στείλουν ένα διήγημα (ή διηγήματα) μέχρι 2500 λέξεις. Γίνονται δεκτά κείμενα στην ελληνική γλώσσα.
2. Δεν υπάρχουν περιορισμοί εθνικότητος ή τόπου διαμονής του συγγραφέα.
3. Για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό είναι απαραίτητη η αγορά ενός βιβλίου των εκδόσεων «Παράξενες μέρες» μέσα από την ιστοσελίδα τους: www.paraxenesmeres.gr 
4. Τα διηγήματα δεν θα πρέπει να έχουν βραβευθεί σε άλλο λογοτεχνικό διαγωνισμό, να έχουν εκδοθεί ή να έχουν δημοσιευθεί σε βιβλίο ή έντυπο. Δεν υπάρχει πρόβλημα  αν έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο.
5. Για να είναι έγκυρη η συμμετοχή σας είναι απαραίτητο να δηλώσετε ένα ονοματεπώνυμό ή ψευδώνυμο. Θεωρούμε επίσης ως ηλεκτρονική σας διεύθυνση εκείνη μέσω της οποίας στέλνετε τη συμμετοχή σας. Εάν αυτό δεν ισχύει πρέπει οπωσδήποτε να το δηλώνετε, προσθέτοντας ένα e-mail επικοινωνίας.
- Τα διηγήματα θα γίνονται δεκτά μόνο σε ηλεκτρονική μορφή που θα σταλεί στη διεύθυνση: info@eyelands.gr   ή  info@paraxenesmeres.gr
 -στο mail θα υπάρχει επισύναψη του κειμένου σε μορφή word.doc ή docx αλλά όχι σε pdf.
6. Όλα τα διηγήματα ελέγχονται από τη σύνταξη της ιστοσελίδας, γίνεται καταμέτρηση των λέξεων και αφαιρούνται όλα τα προσωπικά στοιχεία του συγγραφέα ώστε να τα διαβάσουν οι κριτές με τον κωδικό αριθμό. Οι συμμετοχές με ψευδώνυμο γίνονται δεκτές μόνο στην πρώτη φάση του διαγωνισμού. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων οι συγγραφείς που συμμετείχαν με ψευδώνυμο και θα έχουν επιλεγεί για την έκδοση θα πρέπει να στείλουν ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο και ένα σύντομο βιογραφικό.
7. Δεν συμμετέχουν στον διαγωνισμό συνεργάτες του eyelands.gr και των εκδόσεων Παράξενες Μέρες ούτε και συγγραφείς που έχουν εκδώσει βιβλία τους στην σειρά Παράξενες Μέρες στην Ελλάδα.
 Δεν υπάρχει περιορισμός για όσους έχουν στείλει κατά καιρούς συνεργασίες τους στο eyelands.
8. Όριο ηλικίας για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό είναι η συμπλήρωση του 18ου έτους του διαγωνιζόμενου την ημερομηνία έναρξης του διαγωνισμού.
 Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό είναι η αγορά ένός βιβλίου από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες
**

Περισσότερες πληροφορίες
www.paraxenesmeres.gr

*
links
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
eyelands/Αρχική - Συνεργασίες/ Διαγωνισμοί
eyelands/ Storyland - Short Stories
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ
www.paraxenesmeres.gr
www.strangedaysbooks.gr
THREE-ROCK ΣΤΟΥΝΤΙΟ
http://three-rock.blogspot.gr/
OMODAMOS CLAYART
http://www.rethymnoguide.com/omodamos/

*αφίσα διαγωνισμού: πίνακας που μας παραχώρησε ευγενικά η Αντριάνα Μίνου

(συγγραφέας του βιβλίου Παιδικά Νουάρ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες)