Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Ένα κείμενο του λογοτέχνη Δημήτρη Ι. Καραμβάλη, με τίτλο " ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ" δημοσιευμένο στο τεύχος του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί Ιούλης-Αύγουστος 2017, τ.286, σελ.21-23





Ένα ποίημα του Τάσου Μάντζιου με τίτλο "ΑΥΛΙΔΑ" στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών Του χρόνων.


Α Υ Λ Ι Δ Α

Σε κάποια Αυλίδα, ενάντιοι άνεμοι, δυσχέρειες έκτακτες κι εμπόδια των θεών, όλο,θα αναβάλλουν τον απόπλου σου... Μα εσύ,άπραγος μη μείνεις!... Κυρίως, μην ολισθήσεις σε ικεσίες προς τους μνησίκακους θεούς, εκλιπαρώντας εύνοια και ούριους ανέμους!.... Στην χρεία, το΄χουν συνήθεια, οι θεοί, αιματηρά,να απαιτούνε ανταλλάγματα!... Αθώες Ιφιγένειες,ν΄απαιτούνε!... Σε τούτες τις συναλλαγές, μην αφεθείς κι ενδώσεις... Ετσι κι αλλιώς, οι διαθέσεις των θεών, πάντα, φριχτά ευμετάβλητες!... Ετσι κι αλλιώς ο Κάλχας, όλο εμπόδια στους οιωνούς και δυσκολίες θα βλέπει!... Ομως εσύ,μην μείνεις άπραγος!... Μήτε θεούς να καρτεράς, μήτ΄εύνοια,ν΄απαντέχεις!... Κάνε,τα όνειρα, πανί για το ταξίδι σου και γίνε εσύ η εύνοια και γίνε εσύ, ο ούριος άνεμός σου!...
Τάσος Σ. Μάντζιος

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Photo
Clockwise from top left, Samuel Beckett, Zadie Smith, John Updike, Fran Lebowitz, Joan Didion and Malcolm Gladwell.CreditClockwise from top left, Buhs/Remmler/Ullstein Bild via Getty Images; Eamonn McCabe/Getty Images; Granger Historical Archive/Alamy Stock Photo; Stephen Lovekin/Getty Images for Tribeca Film Festival; Everett Collection Historical/Alamy Stock Photo; Andrew White for The New York Times
When she was at Radcliffe, Gertrude Stein always wore black and refused to wear a corset. Samuel Beckett liked Wallabee boots and Aran sweaters and settled on his hairstyle when he was 17. Edith Sitwell bought furnishing fabrics and had them made into dresses. William Burroughs “branded himself” in a suit and tie. Zadie Smith is rarely photographed without her head wrap.
These are some of the telling details in what may be the most counterintuitive book of summer thus far, “Legendary Authors and the Clothes They Wore,” published this week by Harper Design.
What? you say. Writers and the clothes they wore? But isn’t one of the great benefits of being a writer that what you wear doesn’t matter, because you are hidden away in your house? That it’s your words that go into the world, and your image remains behind? That you can roll up to your desk and write in your pajamas and fuzzy Elmo slippers and no one has to know?
That is pretty much how it is presented on TV, after all.
Yet that stereotype is as much a fiction as any fiction, according to the British journalist and lecturer Terry Newman, whose surprisingly convincing thesis is that the sartorial choices authors make are deeply connected to the narrative choices they make — or, as Beckett put it, “the fabric of language” they use. And that as a result, in developing their own idiosyncratic style signatures, they created trends that fashion itself seized on, was inspired by and still finds a fertile source of ideation today.
Photo
The book cover of “Legendary Authors and the Clothes They Wore,” by Terry Newman, features Joan Didion. CreditPippa Healey
Put another way: Want to understand the genesis of many of those items hanging in your closet? Cherchez the writer.
“In the beginning, I thought perhaps people would think I was a bit crazy to pick all these literary heavyweights and write about their clothes,” Ms. Newman said by phone from Britain when I called to ask her about it. “And I did think, ‘Well, is my premise correct?’”
She became interested in the topic because of her twin fascinations for fashion and reading and, originally, just sat down and made a list of her favorite authors (as opposed to, say, simply the authors with the clearest connection to fashion, like Joan Didion, recent star of a Céline campaign, though she is also in the book).
Out of the 50 writers included in the book — from T. S. Eliot and George Sand to Malcolm Gladwell and Joyce Carol Oates — there wasn’t one, Ms. Newman said, who didn’t prove a rich subject as she combed through their writing and interviews. Though they often overtly rejected the diktats of the runway, in doing so they drafted diktats of their own.
Photo
Samuel Langhorne Clemens, better known by his pen name Mark Twain, left, and Virginia Woolf.CreditFrom left, Topical Press Agency/Getty Images; George C. Beresford/Hulton Archive, via Getty Images
Authors may be a more authentic case study for understanding the sometimes subconscious connections between identity and image than any politician or celebrity — than anyone with a job that nominally requires regular public appearances and hence demands awareness of the tools of nonverbal communication. After all, they have no stylists, or even a nominal dress code. And yet every so often, when a book appears, they have to represent themselves in the world.
“I always differentiate between the ‘writer’ and the ‘author,’” said Molly Stern, publisher of the Crown, Hogarth and Archetype imprints. “The ‘author’ performs the professional role; the ‘writer,’ the creative one.” Clothes can act as a bridge between the two.
Some of the authors Ms. Newman looked at are more obvious about their sartorial signatures than others: Tom Wolfe, for example, with his white suits and spats (though Mark Twain did the white suit thing before him); Fran Lebowitz with her masculine tailoring (though again, George Sand got there first). Yet even in the case of less obvious names like David Foster Wallace there is synergy between what is on the page and what was on the person. Or between his kinetic, original prose, and what Ms. Newman calls his “hell, yeah” bandanna, which he was rarely seen without.
In the same way that pet owners sometimes come to resemble their animals, writers often come to resemble their discourse (or, in the case of John Updike, their main character — which is to say, suburbia). Ms. Stern refers to it as a “stylistic earmark.” And she is not referring to just those authors who are part of the “write what you know” contingent, or those who use their own life as fodder for their imagination.
This is something Lee Child, author of the Jack Reacher thrillers (who is not in Ms. Newman’s book, but is arguably legendary in the genre world), also acknowledged in a piece for The Financial Times about the decision to create a hero who doesn’t have a wardrobe but rather buys what he needs for as little as possible, wears it, discards it and replaces it as necessary. While on book tour, Mr. Child wrote, he ended up adopting the same strategy.
“Fiction started to spill over into reality,” he wrote. “And gradually I became Jack Reacher, at least as far as clothes were concerned. I buy cheap stuff in New York and junk it stop by stop, replacing it with whatever I can find.”
Ms. Stern said: “It used to be that the author photo created the image, so how you dressed for that was very important. But now it’s much more dynamic because social media has made it impossible for even authors not to be aware of how they present in the world. And you have to think very carefully about all the permutations of that.”
As Ms. Newman discovered, Virginia Woolf actually had a name for this awareness: “frock consciousness.” She used it to refer to the way she employed clothing to denote character, and changes in character, particularly as they applied to her book “Mrs. Dalloway.” But really, it’s a (not surprisingly) perfect turn of phrase that could apply to us all.
Continue reading the main story

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Από την εκπομπή "Ανάδειξε το" που πραγματοποίησε ένα αφιέρωμα στο πρώτο βιβλίο του λογοτέχνη, αναγνώστη και δημιουργού που συμμετέχει ενεργά με κειμενά του στο περιοδικό μας, Φώτη Μπίμπιζα το παρακάτω βίντεο. Ευχαριστούμε θερμά όλους και ιδιαίτερα πολύ, για την τιμητική αναφορά στο περιοδικό μας και στον εκδότη-διευθυντή-ιδιοκτήτη του ιστορικού περιοδικού μας μεγάλο Έλληνα λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα και ευχόμαστε στον Φώτη Μπίμπιζα λαμπρό να είναι το μέλλον του στη ρυμοτομία των γραμμάτων μας.



 
Ενα ποίημα της Μαρία Κοκοτάκη με τίτλο "Πόλεμο και αν κάνεις.." στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μαρία Κοκοτάκη γεννήθηκε στις 12 Μαΐου του 1993 στο Ηράκλειο Κρήτης, με καταγωγή επίσης από την Ιεράπετρα Κρήτης, όπου εκεί έζησε τα παιδικά της χρόνια και μεγάλωσε. Με  ρίζες από τα Χανιά, μια πόλη που την αγαπάει εξίσου.
Το 2011 αποφοίτησε από  το γενικό ενιαίο λύκειο Ιεράπετρας και με ιδιαίτερη ευκολία πέρασε στις εξετάσεις ECPE και  απέκτησε το  πτυχίο Proficiency of Michigan and Cambridge.
 Το 2015 κυκλοφόρησε  το πρώτο της βιβλίο «Η Νεράιδα της Κρήτης», ένα παραμύθι ευανάγνωστο για μικρούς και μεγάλους,  το οποίο συνέγραψε σε ηλικία μόλις 10 χρονών  και ήταν  αυτό το λογοτεχνικό  έργο  που ανέδειξε το ταλέντο της από πολύ μικρή ηλικία μέσω ενός λογοτεχνικού διαγωνισμού.  Έπειτα το 2016 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της, ένα μυθιστόρημα τόσο σύντομο και ξεκούραστο που μπορεί να ενταχθεί και στην κατηγορία διηγημάτων,  ο  τίτλος του «Τα πεφταστέρια της ζωής», ένα λογοτεχνικό έργο που συνέγραψε για τους μαχητές της ζωής, που έπαψαν πλέον να πιστεύουν στον εαυτό τους.



 Πόλεμο και αν κάνεις..

Πες μου τι ζητάς
Από θέμα καρδιάς
Τι είναι αυτό που ψάχνεις και θες
Η καρδιά μου έχει πάρει στροφές
Όλα ανήκουν πια στο χθες..

Πόλεμο και αν κάνεις, δεν με φτάνεις
Μες στην αγάπη αυτή εσύ χάνεις
Ότι έχω ακούσει τα άκουσα για τα καλά
Δεν ανήκω πια εκεί στα χαμηλά

Μαρία Κοκοτάκη


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

(ΑΠΌ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ)


Οι Εκδόσεις Σοκόλη σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του  Άρθουρ Μίλλερ "η δημιουργία του κόσμου και άλλες υποθέσεις", την Τετάρτη 5 Ιουλίου, στις 8 μ.μ. στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών (Πανεπιστημίου 12).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΑΜΒΟΥΚΟΣ, μεταφραστής

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, επίκουρος καθηγητής Τμήματος Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ - κριτικός θεάτρου

ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΠΑΝΤΕΛΗ, ψυχολόγος - συγγραφέας

ΤΑΚΗΣ ΤΖΑΜΑΡΓΙΑΣ, σκηνοθέτης - διδάσκων στο Παιδαγωγικό Τμήμα του ΕΚΠΑ

Αποσπάσματα θα διαβάσουν οι

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΤΣΙΜΑΡΑΣ ΤΖΑΝΑΤΟΣ, ΕΥΓΕΝΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ, ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ







Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Από την Ακαδημία Αθηνών και το Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας, που συμπεριέλαβε στους κόλπους του την ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΙΟΛΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ που ίδρυσε και πρώτος Προέδρευσε ο Ιδρυτής του Περιοδικού μας μεγάλος Ελληνας Γραματολόγος Γιώργος Βαλέτας, η οποία εκδίδει ως και σημερα ακόμη και το λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΦΥΛΛΑ που πρώτος εξέδωσε ο ιδρυτής του περιοδικού μας Γιώργος Βαλέτας με την ιδρυση της Εταιρείας:


Η εταιρεία Αιολικών Μελετών ιδρύθηκε το 1980 με πρωτοβουλία και πρώτο της πρόεδρο τον Γιώργιο Βαλέτα (Ιδρυτή του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ και πατέρα του σημερινού εκδότη-διευθυντή του περιοδικου και ενός από τους μεγαλύτερους Έλληνες λογοτέχνες εν ζωή Κώστα Βαλέτα). Μέχρι το έτος 1998 (αρχόμενοι από το 1986 οπότε εκδόθηκε το 10 τεύχος) εκδώσαμε 51 τεύχη του λογοτεχνικού περιοδικού Αιολικά Φύλλα. Τα τελευταία χρόνια εκδίδομε ένα τόμο κάθε χρόνο (συνολικά 10 τόμους) του επιστημονικού μας περιοδικού (300 περι. σελιδες) Αιολικά Χρονικά με ποικίλη ύλη, ιστορικά, λαογραφικά, ημερολόγια κλπ


Σκοποί:
Η έρευνα, η μελέτη και η διάσωση μνημείων της ιστορίας της νήσου Λέσβου και της Αιολικής Μικρασιατικής της περιοχής


Στέγη:
Προσωρινή φιλοξενία στο Νομαρχιακό Μέγαρο.


Οικονομικοί πόροι - έσοδα:
Έκδοση του ετήσιου τόμου μας. Για τη διοργάνωση συνεδρίων και τα μικροέξοδα φροντίζομε να βρίσκομε χορηγούς ή να τ΄αντιμετοπίζουμε εξ ιδίων προσωπικών πόρων.


Σκοποί: Η έρευνα, η μελέτη και η διάσωση μνημείων της ιστορίας της νήσου Λέσβου και της Αιολικής Μικρασιατικής της περιοχής


Στέγη: Προσωρινή φιλοξενία στο Νομαρχιακό Μέγαρο.


Οικονομικοί πόροι - έσοδα: Έκδοση του ετήσιου τόμου μας. Για τη διοργάνωση συνεδρίων και τα μικροέξοδα φροντίζομε να βρίσκομε χορηγούς ή να τ΄αντιμετοπίζουμε εξ ιδίων προσωπικών πόρων.

πηγη: http://kentrolaografias.gr/el/content/%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CF%8E%CE%BD



Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Φωτιάδη με τίτλο "ΜΕΓΑΛΩΣΑ" , που λάβαμε, δημοσιευμενο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





Κωνσταντίνος Φωτιάδης: Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα στις 14 Μαρτίου 1980, όπου ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευση. Υπήρξε αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης (1ος πανελληνιονίκης 1996).
Από το 1997 ζει στη Θεσσαλονίκη.Φοίτησε στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Α.Π.Θ. (1997 – 2005). Εργάστηκε βιοποριστικά ως φωτογράφος (2000- 2012). Σπούδασε υποκριτική στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης (2002- 2004). Ως ηθοποιός έχει παίξει:
Θέατρο : ‘’Το παιχνίδι της μοναξιάς’’ του Ουίλιαμ Γκίμπσον ( 2004 )
‘’Ο άρχοντας των χωματερών’’ παιδικό (2005)
‘’Παντρειά με το ζόρι’’ του Μολιέρου (2012)
Κινηματογράφο : Συμμετοχή σε διάφορες εκπαιδευτικές ταινίες φοιτητών του τμήματος κινηματογράφου Α.Π.Θ.
Έχει γράψει:
το θεατρικό έργο ''Καρέ του Άσσου'' (2004)
το σενάριο '' Ο ήχος της σιωπής'' (2011)
το σενάριο ‘’ Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία’’ (2012)
Ποιήματα και διηγήματα
Έχω σκηνοθετήσει
θέατρο : Το ‘’καρέ του Άσσου’’ (2009)
κινηματογράφος : ‘’Ο ήχος της σιωπής’’ ( 35’ / 2011 ) Realeyes Productions
Από το 2013 έως σήμερα δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο νησί του Αλ. Παπαδιαμάντη, τη Σκιάθο.


ΜΕΓΑΛΩΣΑ Τρίχες λεύκες στα γένια και στο στήθος μου πυκνώνουν… Το βλέπω στον καθρέφτη τα πρωινά νίπτοντας τας χείρας και την όψιν… Ανομήματα πολλά ουκ έχω… Καιρό φυλάχτηκα μη κρίνοντας για να μην κριθώ… Μεγάλωσα… …μα αστροναύτης δεν έγινα όπως το δήλωνα από παιδί στις εκθέσεις… Σπανίως άνω θρώσκω προς τα άστρα… Ούτε Ολυμπιονίκης αθλητής κι ας είχα το ταλέντο… Η φλόγα έσβησε μέσα μου νωρίς… Τις πυραμίδες δεν τις γνώρισα όπως επιθυμούσα… Κύκλος η ζωή επαναλαμβανόμενος με σκέψεις στριμωγμένες σε τετράγωνα κουτάκια… Κι εκείνη η αριστερά εφηβική φαντασίωση παρέμεινε… Aδέξια πληγώνοντας την ελπίδα… Γυναίκες που αγάπησα παιδιά μεγαλώνουν… Κι εγγόνια οι μεγαλύτερες… Ο δικός μου γιος τον ύπνο μου ταράζει… Αγέννητος ακόμα σε όνειρα σκοτεινά ζητάει τη σκυτάλη… Τι να του παραδώσω;… Μεγάλωσα… Μα εκείνα τα σημάδια στο μέτωπο μου θυμίζουν πως κάποτε ήμουν κι εγώ μικρός… …«Μέχρι να μεγαλώσεις θα τα ξεχάσεις»…


Κωνσταντίνος Φωτιάδης

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017


ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2017 του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 

(Οι συμμετοχές είναι ανοιχτές για όποιον θελήσει να πάρει μέρος)


ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2017! Με τιμή και εκτίμηση προς όλους τους δημιουργούς και τους αναγνώστες μας, ετοιμάζουμε το νέο Ανθολόγιο δημιουργών για το 2017 που θα κυκλοφορήσει από το περιοδικό μας με την επιμέλεια και την ιδιαίτερη ματιά του ιδιοκτήτη-διευθυντή-εκδότη του περιοδικού, του λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα. Οι συμμετοχές είναι ανοιχτές για όποιον θελήσει να πάρει μέρος. Για τη συμμετοχή στη νέα Ανθολογία του 2017, μπορείτε να μας στείλετε:
1) Ένα σύντομο βιογραφικό σας σημείωμα μέχρι 4 αράδες
2) 4 σελίδες με κείμενά σας ανέκδοτα ή όχι
3) Φωτογραφία ταυτότητας
Η συμμετοχή στην ανθολογία είναι 50 ευρώ αλλά τα χρηματα αφορούν στα 2 αντίτυπα της Ανθολογίας που θα σταλούν σε κάθε συμμετέχοντα δίχως επιπλέον καμμιά άλλη επιβάρυνση των δημιουργών.
Για συμμετοχές μπορείτε να απευθύνεστε στο γραφείο του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, στον ιδιοκτήτη και εκδότη-διευθυντή του περιοδικού λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα, στο τηλέφωνο 210-3800142, καθημερινές και ώρες γραφείου ή σε περίπτωση απουσίας να αφήσετε μήνυμα με τα στοιχεία επικοινωνίας σας στον τηλεφωνητή και θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί σας.
Με τιμή και εκτίμηση προς όλους τους δημιουργούς και τους αναγνώστες μας που μας τιμούν με την προτίμηση τους και το αναγνωστικό τους ενδιαφέρον

Εκ του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Κώστας Βαλέτας
εκδότης-διευθυντής περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
λογοτέχνης-νομικός
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας 
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. 
τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Βάλη Τσιρώνη
συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ιατρός-νομικός-λογοτέχνης 
μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
διευθύντρια του διεθνούς λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE (που εκδιδόταν από την ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι) εως το 2012.
τ. από το 1993 μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος (μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού)


Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

το ειδικό συλλεκτικό γραμματόσημο που κυκλοφόρησαν τα ΕΛΤΑ με αφορμή την Ημέρα Βιβλίου 2017



Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Κριτική προσέγγιση

Στην ποιητική συλλογή «ΑΛΜΠΑ»

του Θωμά Τσαλαπάτη

εκδόσεις ΕΚΑΤΗ 


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)






«Η κοπέλα αυτή με το όνομα Άλμπα
Τώρα βουτά μια μπουκιά ψωμί
Στην όψη των ανθρώπων
Μέχρι να ποτίσει η ψίχα
Απ΄ τη φωνή τους
Μέχρι να χορτάσει ο ήχος
Ως τη σιωπή»

(σελ.44)

Γράφει ο Θωμάς Τσαλαπάτης στο ποιητικό του αυτό βιβλίο με τον τίτλο «ΑΛΜΠΑ» που εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ.


Φαρδιές διατομές φθόγγων, επιρρήματα ζωής και το τάσι της σιγουριάς πως υπάρχουν ζυμώσεις που γίνονται αναμεταξύ των πραγμάτων, στα δάνεια των συλλογισμών μας που χρησμοδοτούν μια ύπαρξη βρώσιμη στην αθώπευτη μεσοτοιχία των ποιημάτων.

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης κατορθώνει μια προσέγγιση εκείνου του εαυτού που παραδρομεί από το σύνηθες και σφιγμένος στον αφαλό των συγκυριών μετοικίζει στο σιλό άλλων ενδεχομένων, μέσα από ένα ταξίδι απλό, ήπιο, ανέκφραστο και ανομολόγητο ακριβώς γιατί είναι «μέχρι πρόσφατα κρυμμένο» όπως γράφει και ο ίδιος:

«Τις μέρες με καθαρό ουρανό ή τις νύχτες με  μεγάλη ξαστεριά, εμφανίζονται αχνά στο βάθος προορισμοί μέχρι πρόσφατα κρυμμένοι. Τις μέρες αυτές οι αυτάρκεια των κατοίκων μετατοπίζεται, έστω λίγα εκατοστά. Είναι οι μέρες αυτές που οι κάτοικοι ονομάζουν ταξίδι.»

(σελ.38)

Όταν εξερράγη το πέταλο των σημασιών στην ακονισμένη φτέρνα των σελίδων, συνειδητοποίησα ότι υπογράμμισα μπόλικους στίχους, στερεοφωνικά του επείγοντος για να τους μεταφέρω εδώ μέσα, τόσο νοτισμένα είναι τα ενδεχόμενα του κάθε στίχου αυτού του βιβλίου, που δεν εφορμούν στη γευσιγνωσία των γενικεύσεων, ούτε αρθρογραφούν στο ποδοβολητό των εύκολων θωρακισμένων αισθημάτων, αλλά καταναλώνουν το επίστρωμα εκείνο του εύφλεκτου άρτου των ιδεών που χαράζει την πόσιμη ιερουργία ενός κόσμου και τον κατοικεί αμβλυγώνια με τη φελούκα της ευφράδειας του καλά γυμνασμένη.

«Τώρα η σιωπή περπατά με σιδερένια τακούνια και συ βρίσκεσαι έξω από το νεκροταφείο της  πόλης. Καθισμένος σε ένα πεζούλι προσπαθείς να ξεμπλέξεις τον καιρό από το χρόνο. Είναι η ώρα αυτή που ακούς τους νεκρούς να αλλάζουν πλευρό. Όλοι τους μαζί ταυτόχρονα. Και μαζί να αλλάζει στο χάρτη η Ανατολή και η Δύση. Σαν να μπήκαμε αγκαλιασμένοι ξαφνικά σε καθρέφτη.»

(σελ. 33)

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης φέρνει τον εγγαστρίμυθο Ιαπετό μιας όρασης διαφορετικής στην κάθειρξη των στοχασμών μας, που καθαρογράφει τα μηριαία ενδιαιτήματα των σκέψεων στο ευδόκιμο λίπασμα μιας ακριβολογίας καλειδοσκοπικής στην εγγεγραμμένη ευρύτητα των εαυτών μας, συναριθμώντας την ένστολη χειρονομία της πόλης της έμπνευσής του που ονοματίζει ΑΛΜΠΑ και που χλιμιντρίζει τον καβουρντισμένο άνεμο μιας φαντασίας ανωφερής στην ισόγεια ευωχία της νόησης και της ψυχής του αναγνώστη.

‘Έχει ο Θωμάς Τσαλαπάτης, ένα φραστικό έκκεντρο, κατάφυτο από ιριδίζοντα λήμματα πραγμάτων που αναπνέει ολοφάνερα στον αναβολέα των στίχων του ξαφρίζοντας το φαρδύ βεστιάριο των ανθρώπων που με εκλαμψίες σιωπών κατοικούν στα διαρρυθμισμένα εναύσματα μιας αλήθειας δικής του, που πάνω από όλα είναι η αλήθεια όλων μας που κωπηλατεί στην παρουσία των ποιημάτων του παρόντος βιβλίου.

Περιηγείται κανείς σε αυτό το βιβλίο όπως σε μια πόλη που επισκέπτεται για πρώτη φορά, με το μαλακτικό γραμμόφωνο της εμπειρίας του  διογκωμένο σε ξαφνιάσματα και την εύλαλη συνοδεία της ύπαρξης του ντυμένη σκαληνά στο μετρονόμο των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα λειτουργώντας έναν ορίζοντα πραγμάτων διαφορετικών από ότι έχει συνηθίσει μέχρι τώρα.

«Περπάτα στους δρόμους της Άλμπα, το αδιάβροχο έξω της. Και κράτα όσο μπορείς σιωπηλό το  λαθραίο σύννεφο  που κρύβεις στις τσέπες σου.»

(σελ.18)

Του ευχόμαστε στο θυμητικό σύμπλεγμα των πραγμάτων μας, να αγορεύει πάντοτε η έμπνευση του. Έχει να δώσει στην ποίηση πάρα πολλά ακόμη. Η θέση του στο λιμνιώνα των νεοελληνικών γραμμάτων είναι δεδομένη και πάμφωτη.