Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή του Tάσου Μπέσιου
 «ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ»
Εκδόσεις ΕΚΑΤΗ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ηλ.)
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Ο Τάσος Μπέσιος με αυτό του το ποιητικό βιβλίο, κάνει μια χειρονομία υποδοχής στο λαγούμι της φαντασίας και την απλώνει στο φωτεινό σημάδι των απέριττων στίχων μιας εμπνεύσεως που ιδιωτεύει στο απίθανο. Δεν καταλογραφεί απλώς τις σκέψεις του γύρω από τα πράγματα με λυρικό τρόπο, αλλά κουρδίζει μια οικειότητα στο κουπί των ποιημάτων που μας καταθέτει.

«Υπό το πέτρινο βλέμμα
του ήλιου.
Υπό το γυάλινο βλέμμα
της σελήνης.
Τα πλάσματα
τα έργα
αι ημέραι τους
τα ονόματά τους.
Σ’ αυτήν
την υδρόγειο κατασκευή.
Για πάντα…

(σελ. 13, «ΦΥΛΑΚΗ ΑΠΟ ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΝΕΡΟ»)

Γράφει.



Ο κλειστός λαιμός όλων αυτών των φράσεων που ουρλιάζουν μέσα στο ποίημα, βαθαίνει την κατανόηση και το σουλούπι των στίχων, σημειώνοντας την ύπαρξη αμοντάριστη, ατόφια, όπως είναι ή τέλος πάντων όπως θα έπρεπε να είναι.

«Εντός του ονόματός μας
ασφυκτιούμε
ζαλισμένοι
από τη μυθική σάλτσα
του φωτός.»

(σελ. 14,  από το ποίημα «ΣΤΗΝ ΑΤΡΑΚΤΟ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ»)




Είναι πάνω σε αυτή τη λαγαρότητα και ευθύτητα των στίχων που υπογράφει το μονόγραμμα μιας έκθαμβης ικανότητας ποιητικής που αναμφίβολα διαθέτει ο Τάσος Μπέσιος και που ορατά ατσαλάκωτη αναδεικνύεται μέσα από τα ποιήματα αυτής της ποιητικής του συλλογής.

Το βιβλίο του ««ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ» που κυκλοφορεί σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση από όλες τις απόψεις από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ, με εξώφυλλο της Μαρία Καράμπελα, ψηλαφεί μια αντίστιξη φωνής εσωτερικής του ποιητή, που δέρνεται η ψυχή του από όσα συμβαίνουν σε ενεστώτα χρόνο γύρω μας, αλλά παρόλα αυτά δεν σταματά να εμφιαλώνει ήλιο και φως στο γινάτι της συνέχειας με το ελάσσονα νεύρο της ποίησης.
Η πένα του Τάσου Μπέσιου, μπαινοβγαίνει στο πάπλωμα των λογισμών του ποιητή, κατορθώνοντας να τους κάνει πανανθρώπινους, κάτι που εκτός από διακριτικούς χειρισμούς απαιτεί και τρομερή δεξιοτεχνία στο όργανο της τέχνης του.

«Σε πληγή πάνω βαδίζουμε
σε κρούστα από πετρωμένες
κινήσεις
στοιχειωδώς ανθεκτικό δάπεδο
για την καθημερινή εθιμοτυπία.
Σε πληγή πάνω
φυτρώνουν οι μέρες μας
οι κήποι…
του μίσους οι χορδές
αράχνη σκοτεινή σαν έρωτας.
Υπόκωφη οργή…
με τους θριάμβους του μεσημεριού
σε πόλεμο.

Ραγισματιά
σε τυφλό καθρέφτη
αρκεί…
Οσμή μουσικής οξύφωνης
διηθεί την πληγή…
Εγκεφαλική Άρτεμη
τοξεύει
σε ορίζοντα εντός.

Και…
Χωρίς φόβο
χωρίς χάρτη
χωρίς όνομα
χωρίς προσανατολισμό
χωρίς ήχο
κολυμπάμε
κολυμπάμε
σε υπερσυντέλικα νερά.»

(σελ.20, «ΣΕ ΠΛΗΓΗ ΠΑΝΩ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ»)

Είναι λοιπόν με πλωτά τανύσματα στην ύπαρξη, το πόσιμο στιγμιότυπο κάθε ποιήματος αυτού του βιβλίου. Ο χρόνος τρίζει στην ανατομία των στίχων του Τάσου Μπέσιου με τη σπασμένη κροτίδα της παρουσίας του και τελικά, ανακατεύει τη γλαυκή ορίζουσα της απορίας και της μνήμης σε κρουστές φλέβες ποίησης, δίνοντας στον αναγνώστη μια όραση αγονάτιστη σε έναν κόσμο προσιτό που κυριαρχεί η σελιδοποιημένη υποδοχή μιας διάρκειας στο ξεπαγωμένο καρμπόν των ονείρων. Έτσι, η στρουμπουλή πιέτα της ταυτότητας του αναγνώστη, τυπώνει το βράγχιο του εαυτού της μέσα σε κάθε ποίημα και κατά κάποιο τρόπο, το εναποθέτει εκεί και για τον επόμενο αναγνώστη. Κι έτσι το βιβλίο αυτό, γίνεται μια χειραποσκευή εαυτών.

Αναμφίβολα ο Τάσος Μπέσιος τοποθετεί στα χέρια μας με αυτήν του την ποιητική συλλογή, ένα καντάρι διαπίστευσης στο έκδοχο των ζωών ησυχάζοντας το θεώρημα της ύπαρξης στην καπελοθήκη της λέξης του κάθε ποιήματος του.
Είμαστε βέβαιοι ότι η ποιητική του φωνή, θα ηχεί εκκωφαντικά στα γράμματα του τόπου μας, ιδιομελής και αθρόμβωτη, διαμέσου των χρόνων.



Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή του Σταύρου Μπουρδάκη
 «ΘΡΗΝΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ»
Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, 2017


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)







«Εδώ φύτρωσα
Και μου αρέσει
Να βλέπω όλους αυτούς τους φουντωτούς
Να μαλώνουν για το είδος τους»

(σελ.12, απόσπασμα από το ποίημα «ΑΛΚΜΗΝΗ»)



Σημειώνει ο Σταύρος Μπουρδάκης στο ποίημα του ΑΛΚΜΗΝΗ που περιέχεται σε αυτό του το πρώτο πρώτο ποιητικό βιβλίο με τίτλο «ΘΡΗΝΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ».  Η αλήθεια είναι ασφαλώς πως διαβάζοντάς το κανείς παρατηρεί πως δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο ποιητικό βιβλίο που έχει τακτικά στίχους παραταγμένους στα κρόταλα των ποιημάτων που περιέχει, αλλά πρόκειται για μια κατάθεση σκέψεων και ψυχής του Σταύρου Μπουρδάκη που μετουσιώνεται με την ίσκα της εμπνεύσεως σε πεζά και ποιητικά κείμενα που εναλλάσσονται εντός του.

 Κάποτε συζητώντας με έναν εκδότη, μου είχε πει πως ετούτα ακριβώς τα πεζά κείμενα, είναι μια νέα ποιητική νόρμα που τα λέμε πια «πεζοποιήματα». Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν αυτό ξεσηκώνει κάποια ξεσήκωμα στις αναγνώσεις, αλλά προτιμώ να υπερασπιστώ τη φουρκέτα της λυρικότητας του στίχου, ξέχωρα από την ωμοπλάτη του πεζού κειμένου.



Έτσι θα πω, πως σε ετούτο το βιβλίο ο Σταύρος Μπουρδάκης μας έχει δώσει με το χρωστήρα της πένας του μια ζεματισμένη ησυχία από ότι συμβαίνει εντός του, από ότι αναφλέγεται ξαφνιασμένο απέναντί στα πράγματα και μετριέται με το σοσόνι της σκέψης και της ψυχής του. Και μας το έχει δώσει με επάρκεια και ευφράδεια.

«Ξέχασες κατά βάση ότι είμαστε άνθινες υπάρξεις και ότι προσπαθούμε με ζήλο να απαλείψουμε κάθε ανθρώπινο συναίσθημα. Πιο πολύ μίσησες εμένα.
   Με παρέσυρες κι έτσι οδηγούμαι να κάνω όλη αυτή την ανθρώπινη ανάλυση, να θυμηθώ ξανά τα σκοτεινά χρόνια της ανθρώπινης πορείας μου, πριν τη μεταλλαγή μου σε άνθος.
   Γερτρούδη, έφυγες και μου πέταξες τον λωτό στα πόδια μου…»

(σελ.41, «Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΛΩΤΟΥ»)

Δεν χωράει αμφιβολία πως ο καιρός έχει μεστώσει μέσα στη σκέψη του Σταύρου Μπουρδάκη μια ανησυχία ευθυτενή που καθηλώνει τις λέξεις  σαν παιδιά άτακτα, που τις δένει το μεδούλι της έμπνευσης του.

Τα νοήματα του ξεκάθαρα, ο λόγος του απλός, οι ιδέες στιλβωμένες με ευφράδεια στους στίχους, κάπου κάπου ο λυρισμός ξέχειλος κεντάει μια γλυκιά ενορχήστρωση στο χαρακτικό της ποίησης του βιβλίου αυτού, με αναπτύγματα επιθυμίας, αίσθησης, όρασης, ειλικρίνειας και πάνω από όλα ευκρίνειας.

«Αγριολούλουδα
Μύρισα την προσμονή
Στους κάλυκές σας.»

(σελ. 53, «ΑΓΡΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ»)

Τριζοβολάει σίγουρα μέλλον η ποίηση του Σταύρου Μπουρδάκη. Ο ίδιος έχει ασφαλώς να δώσει πολλά μέσα από το κατοίκημα της της έμπνευσης του. Ας είναι εύκρατο και γενναιόδωρο το λογοτεχνικό του μονοπάτι και ας τον αποθέσει τελικά στα ξέφωτα των ποιητών που στέκουν σηματωροί στους αιώνες.






Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017



Χειρόγραφο μπιλιέτο του Α.Νόμπελ που καθιέρωσε τα ομώνυμα βραβεία προς τον Βίκτωρ Ουγκό 







Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Ένα ποίημα της Πόλα Βακιρλή, με τίτλο "ΜΕ ΚΑΡΑΒΙ ΤΡΙΚΑΤΑΡΤΟ" δημοσιευμένο στο έντυπο τεύχος του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί Ιούλης-Αύγουστος 2017, σελ. 36



Η Πόλα Βακιρλή- Γιαννακοπούλου, γεννήθηκε στο Σύδνεϋ αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα. Τελείωσε τη φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του ΕΚΠΑ. Δίδαξε σαν φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Έχει εκδώσει  τρεις ποιητικές συλλογές: την ποιητική συλλογή “Φως στην άκρη της καταχνιάς” εκδ. BOOKSTARS  που κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2014, ΤΟ ΜΙΚΡΟ  ΑΛΩΝΙ εκδ. Γαβριηλίδης, Νοέμβρης 2015. Αυτή είναι η τρίτη της συλλογή από τις εκδ. Βεργίνα με τίτλο: ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΑ.






Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Δύο ποιήματα της Πόπη Κλειδαρά με τίτλους "ΕΛΠΙΔΑ" και "ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΣΥΜΜΑΧΟΙ" στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Η Πόπη Κλειδαρά γεννήθηκε το 1987 στη Μυτιλήνη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή(2010), συμμετέχει σε συλλογικά έργα(εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, ΤΟΒΙΒΛΙΟ, 120 ΛΕΞΕΙΣ) και σε λογοτεχνικά projects. Κείμενα και ποιήματά της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες-περιοδικά. Είναι έγγαμη και μητέρα μιας κόρης.

ΕΛΠΙΔΑ

Με μάγεψε ο τρύπιος ουρανός…
στάζει φωτιά, δηλητήριο απ’ το καλό,
κατακάθεται ο καρπός της ανέχειας μες στο σύννεφο,
κληρώνεται ο φόβος τελικά,
καμιά σταγόνα Θεού.

Κάθε τέλος μια αρχή
και την προσμένω…
ντυμένη απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια
με το πέπλο ενός αυγερινού
για να ξυπνήσει η όμορφη μέρα.


******


Οι δήθεν σύμμαχοι

Από σφάλμα γίνονται σύμμαχοι
γι’ ασήμαντους λόγους παινεύονται
και πριν ακόμα χαράξει
δυο πρόσωπα δύουν.

Μα κι ο βαρκάρης ακόμα γνωρίζει
ποιον πάει απέναντι…
όμως οι σύμμαχοι

ο ένας του αλλουνού ο βαρκάρης.

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017


Στη μελέτη του "ΜΑΚΑΡΙΑ" που δημοσιευτηκε το 1989, ο Τάκης Χατζηαναγνώστου κάνει ευρεία αναφορά στον ιδρυτή του περιοδικού μας ΓΙΩΡΓΟ ΒΑΛΕΤΑ, "ενος μεγάλου δασκάλου, ένας απ' τους πιο δυναμι κούς και τους πιο ακατάβλητους. αναδιφητές της ιστορίας και των πηγών της νεοελληνικής λογοτεχνί- ας, που ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να χτίζει το πολύτιμο για το έθνος έργο του, στοιβάζοντας τό- μους επί τόμων έρευνας και μελέτης. " όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και στον γιο του, το λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα και σημερινό διευθυντή του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, "πεζογράφος από τους πιο αξιόλογους της νεώτερης γενιάς" καθώς αναφέρει που λίγο πιο πάνω από την ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗ ΓΟΡΓΟΝΑ στη Λέσβο, κατάγονται.



Τάκης Χατζηαναγνώστου 

Βιογραφικά ————— -Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1923 -Σπούδασε οικονομικές επιστήμες και χρημάτισε ανώτατο διευθυντικό στέλεχος της Εθνικής Τράπεζας. -Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με τα γράμματα και συνεργάστηκε πυκνά, με άρθρα, μελέτες, κι άλλες πρωτότυπες λογοτεχνικές εργασίες σ' εφημερίδες και περιοδικά. -Έχει εκδώσει ως τώρα τ' ακόλουθα βιβλία: "ΤΟΜΕΣ", ποιήματα, 1951 "ΚΑΜΠΑΝΕΣ", διηγήματα, 1954 "ΖΩΗ", μυθιστόρημα, 1956 "ΦΥΓΗ", διηγήματα, 1958 "ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ", αφήγημα, 1961 "ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΟΥΛΙ", διηγήματα, 1963 "ΙΤΕ ΠΑΙΔΕΣ", μυθιστόρημα για παιδιά, 1966 "ΙΕΡΗ ΓΗ", νουβέλες για παιδιά, 1968 "ΕΡΗΜΟΣ", μυθιστόρημα, 1970 "Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" μυθιστόρημα για νέους 1974 "ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΛΕΕΙΝΗΣ ΜΟΡΦΗΣ", μυθιστόρημα, 1975 "ΑΤΟΜΟ", διηγήματα, 1978 "ΨΑΡΟΓΙΑΝΝΟΣ", διηγήματα, 1982 "Η ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ", μυθιστόρημα, 1983 "ΤΖΟΥΦΛΟΥΣ", αφήγημα, 1983 "ΕΝΑ ΝΗΣΙ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ" μυθιστόρημα, 1989 -Εκτός απ’ τα παραπάνω εξέδωσε τις μεταφράσεις "Η ΑΡΑΧΝΗ", μυθιστόρημα του Ανρύ Τρουαγιά, 1970 "ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ", δοκίμιο, του Ντενύ ντε Ρουζεμόν, 1972 -Ασχολήθηκε με το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Αντίστοιχα έργα του παίχτη- καν η δημοσιεύτηκαν, μεταδόθηκαν απ' το ραδιόφωνο κι απ' τη μικρή οθόνη, ή γυρίστηκαν σε ταινίες. Δικές του διασκευές ειναι η "Γαλήνη", "Οι Πανθέοι", "Η τελευταία νύχτα της γης", κι η "Μαρία Πόρνη". Επίσης δικό του έργα είναι "Η λάμψη των άστρων", η "Θύελλα", και το "Φθινοπωρινό κοντσέρτο", που προβλήθηκαν απ' τα ελληνικά κανάλια. -Αποσπάσματα από μυθιστορήματα του και διηγήματα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες του κόσμου και περιελήφτηκαν σε διεθνείς ανθολογίες: γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ρουμανικά, ουγ- γρικά, κινέζικα, κλπ. -Διεύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό "Λόγος" της Μυτιλήνης (1953-1955), και "Συνεργασία" της Εθν. Τράπεζας (1974). -Τιμήθηκε επανειλημμένα με βραβεία, όπως: Το Βραβείο Ουράνη, της Ομάδας των Δώδεκα, για το μυθιστόρημα του "Ζωή". Το Βραβείο Κολλάρου, της Γυν. Λογοτεχνικής Συντροφιάς, για το μυθιστόρημα του "Ιτε παίδες". Το Βραβείο της Ετ. Μάκ. Σπουδών, για τις νουβέλλες του "Ιερή γη". Το Βραβείο της Unifrance Film, για το σενάριο του "Το μεγάλο ταξίδι". Το Κρατικό Βραβείο Mυθιστορήματος, για το βιβλίο του "Ένας πολίτης ελεεινής μορφής". Το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, για τα διηγήματα του "Ατομο". Το Βραβείο της εφημ. "Καθημερινή", για το διήγημα του "Φυγή", που αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο Β' παγκόσμιο διαγωνισμό διηγήματος. Οργάνωση της "Herald Tribun of New York.





Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

BΙΒΛΙΟ: Δημήτρη Νικορέτζου, «Άφθαρτοι εν φθορά-Αποχαιρετισμοί Λογίων, μνήμες και ευτραπελίες" εκδ. ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-ΛΙΒΑΝΗ. Ιδού ένα δείγμα γραφής μέσα από το βιβλίο από το κείμενο «Μήτσος Τσιάμης. Ο λυρικός ποιητής της Μήθυμνας»:

«Από φύση λυρική ιδιοσυγκρασία και με στόφα τεχνίτη, λάτρης του Ωραίου, σε οποία του έκφανση και μορφή το συναντούσε - από έναν ωραίο στίχο ως μια ωραία γυναίκα υπήρξε ολοζωής εραστής των «παλαιών τρόπων» εκφοράς της ποιητικής τέχνης, ιδιαίτερα της έμμετρης και έρρυθμης ποίησης, που ήξερε να σμιλεύει και να τεχνουργεί με τρόπο σχεδόν υποδειγματικό..... Αν και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ποιητής τεφρών οριζόντων, πολλά απ' τα ποιήματά του τα διαυγάζει ένα διακριτικό- ενίοτε και λυρικά υποβλητικό - φθινοπωρινό φως, μια σχεδόν ανεπαίσθητη, φευγαλέα ή αόριστη, μελαγχολία, που μόλις «ψηλαφείται».


Σ' αυτά τα μεστά ουσίας αφιερωματικά, επιμνημόσυνα κείμενα ο συγγραφέας παραθέτει στοιχεία της βιογραφίας και του έργου των εκλιπόντων, με τους οποίους είχε συνδεθεί με δεσμούς φιλίας και εκτίμησης, αφηγείται χαρακτηριστικές στιγμές της προσωπικής τους ζωής, καταθέτει μαρτυρίες τρίτων και δικές του αξιολογήσεις και αποτιμήσεις.
O Δημήτρης Νικορέτζος, συνταξιούχος καθηγητής, φυσικός, υπηρετεί ευδόκιμα επί μια τριακονταετία και πλέον τα Νεοελληνικά Γράμματα με ποιητικό, δοκιμιακό, κριτικό και φιλολογικό έργο σπουδαίο, για το οποίο έχει αποσπάσει επαινετικά σχόλια από έγκριτους κριτικούς, λογοτέχνες, λογίους και έχει τιμηθεί με εξαιρετικές διακρίσεις.
Ενδεικτικά αναφέρω μερικά από τα βιβλία του:
Ποιητικές συλλογές: Στοχασμοί στο ημίφως, Οδοιπορία στη σιωπή, Λευκή Μουσική (βραβείο ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη), Τέσσερα βήματα στα σύννεφα (βραβείο Πορφύρα Ακαδημίας Αθηνών).
Λυρικά πεζογραφήματα: Πήγασος χωρίς φτερά. Οδοιπορίες φυγής
Μελέτες : Εν τη ρύμη του λόγου, Αισθητικές σπουδές στην ποιητική Τέχνη (βραβείο P.E.N. International 2013 Για την Ελλάδα της διεθνούς Λέσχης συγγραφέων), το δίτομο, Ο άγνωστος Ελύτης της Μυτιλήνης, Νίκος Καββαδίας ο τελευταίος αμαρτωλός (βραβείο « Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών»), το τρίτομο « Κόπανος» Ο Ρωμηός της Σμύρνης, το επίσης τρίτομο, Τα παραμύθια του «Κόπανου». Απάνθισμα σμυρναίικων παραμυθιών, Ο Βενιζέλος στη Λέσβο. Η ιστορία που δεν γράφει τ' όνομά της, Ο Ξενόπουλος ως αισθητικός. Αθησαύριστες επιστολές στον Βελ. Φρέρη, Κική Δημουλά, ένας μύθος διαπορευόμενος. Απογραφές ενός ανευλαβούς.


Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Κυκλοφορεί το βιβλίο "ΣΑΒΟΓΙΑΣ ΡΟΥΣΜΕΛΗΣ-ο πατέρας του νεοελληνικού θεάτρου" του λογοτέχνη και διευθυντη του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Κώστα Βαλέτα, του βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών και με το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας ΜΠΛΕΖ ΣΑΝΤΡΑΡ της Ελβετίας!


Ο Σαβόγιας Ρούσμελης (Σουρμελής ή και Σουμερλής) θεωρείται ένας από τους πρώτους δραματουργούς της Νεότερης Ελληνικής Λογοτεχνίας που δραστηριοποιήθηκε στη Ζάκυνθο κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Ο ιστοριοδίφης Παν. Χιώτης παρέχει τις πρώτες πληροφορίες για τις λογοτεχνικές του ικανότητες και την πνευματική του καλλιέργεια. Επρόκειτο για έναν μορφωμένο άνθρωπο, γνώστη της ελληνικής και ιταλικής γλώσσας, ευφυή στη χρήση της ποιητικής και στιχουργικής τέχνης. Υπήρξε ικανός κωμωδιογράφος και προσπάθησε να απεικονίσει ήθη και έθιμα του λαού του και να σατιρίσει την κοινωνία και τα ελαττώματα των συγχρόνων του.

Ο Κώστας Βαλέτας γεννήθηκε στη Λέσβο το 1939 και έζησε εφτά χρόνια στη Γαλλία και την Ελβετία την περίοδο 1967-1973. Σπούδασε νομικά και οικονομικά, πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και κοινωνιολογία στο Παρίσι. Εργάστηκε ως διορθωτής, δικηγόρος, δημοσιογράφος και διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. Έχει γράψει ΠΆΝΩ ΑΠΌ 80 περίπου βιβλία (δοκίμιο, θέατρο, μυθιστόρημα, διήγημα, μεταφράσεις) και μεταφράστηκε ευρύτατα στο εξωτερικό σε 20 γλώσσες. Είναι πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων και έχει διετελέσει και αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελληνών Λογοτεχχνών επί συναπτά έτη. Εξέδωσε τα περιοδικά «Στοχασμός» και «Αίμος». Είναι διευθυντής του περιοδικού «Αιολικά γράμματα».


Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΣΑΠΦΙΚΑ ΑΠΗΧΗΜΑΤΑ»
του Παντελή Στεφάνου
ΑΓΙΑ  ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ   2014
ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ
ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ
ISBN: 978-9963-9067-3-4


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Υπεύθυνη ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ηλ.)
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)






B I R K E N A Ü


              Αποθαμένων νογούσα οιμωγές
              Σαν άναυδος διάβαινα τ’ Άδη τις πύλες
              Των Χερουβείμ θωρούσα πανστρατιές
              Γαύρες ως ηχούσαν του Δάντη οι ρίμες

                                         *

              Αποκάλυψης χρεμετίζει φαρί
              Αυγινή αρμαθιάζει χαντζάρα τις κάρες
              Φεγγρίζει αχνά ένα σκέλεθρο παιδί
              Τη φρέσκια σάρκα του ρέγονται οι μάνες

                                         *

              Αμνάδες δρομώνουν ίσιαθε στη θυμέλη
              Θεριό που ρεκάζει ο ρήγας του κόσμου
              Τις νευρές αρμόζουν σε γδικιωμού κυψέλη
              Τα τέκνα μου δούλη του ιλασμού δώς μου

                                         *

              Πορφυρό αχνίζει το αίμα στην πόα
              Εύλαλες βοές σ’ αναστάσιμο δράμα
              Χωλός ο Δαυίδ αμάλαγα εβόα
              Μαρμαίρει τ’ άστρο του, ανέσπερο τάμα

                                         *

              Ατυράννιστα επιμηθείς αεί οι ανθρώποι
              Σαν ευέλπιδες θωρούνε μια παρθένα ροδαυγή
              Θε μου! Πώς χαχανίζουνε διάολοι χαροκόποι!
              Εικάζουν δευτέρωμα στην αμετανόητη γη



IV.IX.MMXI

(σελ.1)

Αυτό είναι το πρώτο ποίημα με το οποίο ξεκινάει η ποιητική συλλογή του Παντελή Στεφάνου «ΣΑΠΦΙΚΑ ΑΠΗΧΗΜΑΤΑ», διαθλώντας το πρίσμα κάθε στίχου στις κολώνες ενός πρόναου στοχασμού που εισπνέει το διαφορετικό και το ιδιαίτερο. 



Παίζοντας θαρρείς στα ρεμπέτικα άντρα των εμπνεύσεων την αρμονική όραση ενός παρόντος απλωμένου στα ελάσσονα νεύρα στίχων διάχυτων σε λυρισμό, ο Παντελής Στεφάνου πετυχαίνει όχι μόνο να διανυκτερεύσει ζωή στο γκέμι της πένας του, αλλά να τεκμηριώσει ύπαρξη αφτιασίδωτη από τη ναφθαλίνη των εξηγήσεων στα ηχεία των στοιχείων της τέχνης του που ζυμώνεται ανεξάντλητα από τους ποιητικούς τρόπους μιας εποχής άλλης που η ειλικρίνεια αποτελεί ακόμη στοιχείο ζωτικό της κάθε ποιητικής του έκφρασης.

Η   Α Λ Φ Α Β Η Τ Α


Παιδοσμάρι αχολοά στο παρτέρι
Γαύρα σπαθίζει λιόθεος την ευδία
Φασούλι-φασούλι τυλώνει  κεμέρι
Πλάτωνα σπαργανώνουνε γραφτά ως ία

              *

Μειρακίων τρίλιες, μακαρισμοί του Πλάστη
Διβολίζει τη γαία ο ίδρος του κυρού
Του προπάππου το σπέρμα θεός που επλάστη
Η σελήνη λαμπρή, μαρμαρυγή του καιρού

              *

Στα της Κερύνειας ράχτα φλοίσβοι θρηνούν
Σαλαμιναίων λαλιές αψά τουρκοφωνήσαν
Στους Σόλους Λάχεση ικέτιδες υμνούν
Μόρφου οι πεθαμένοι αχνά αντιφωνήσαν

              *

Κόρες ασπαίρουνε χθονός σε αυλακιές καμάτου
Ηρώων αίμα, ομηρικού δαιμόνου χόχλος
Όλο πληθαίνει το σχολειό κούρους γυμνούς θανάτου
Στο πρινάρι θρος, αδίκιωτος Κυπραίος όχλος



                       IV.X.MMXI

(σελ.7)

Στις 42 σελίδες του ποιητικού του βιβλίου αυτού, κατοικούν ποιήματα που έχουν θαρρείς αναπηδήσει έναν ολόκληρο ορίζοντα ζωής για να κατοικήσουν στη μασχάλη του απόλυτου και του απίθανου σε λαγαρότητα στίχου.

Ο ποιητής  Παντελής Στεφάνου, κρατά καλά εκείνο το καντάρι του νοήματος που ορίζει τη  ειμαρμένη εστιάδα της υπομονής, στα ζεματισμένα αφρίσματα των στίχων του αυτού του βιβλίου, με ηχεία σελίδων όπου ακονίζεται μια πείρα που δεν λιμνάζει εντριβές ορατότητας αλλά κεντρίζει τα βουλωμένα φυσίγγια της γραφής στη ρουχισμένη σέλα της τόλμης, περιτρέχοντας την αρμοδεσιά των ψυχών.


Ε Ρ Α Τ Ι Ν Ο


Το μπλάβο σου όμμα, κάτοπτρο του κόσμου
Σαν λαμπυρίζουν τα σύμπαντα εντός μου
Παφλάζει ερωτόλογα η άλασσα στον όρμο
Αχθοφορώ καημό ερατεινό πα’ στον ώμο
Λιαχτίδ’ αμφίκοπη το μυχό συδαυλίζει
Ασμένως αρπίζει και βακχείους αυλίζει
Ξώρισα το θεό μου σ’ ανασφάλιστο παράδεισο
Τον πανταχού απόντα, πυλωρό ήδη στην άβυσσο



                       XXII.II.MMXII

(σελ.36)

Είναι πάνω σε τούτο τον ίσκιο της συντομίας και του περιεκτικού νοήματος που ακριβαίνει η χειρονομία των στίχων ετούτου του βιβλίου, μονιασμένη ναύλος απλωσιάς στο φτέρωμα των ρημάτων έτσι, που να συνδαυλίζεται η πένα με όνειρα και οράματα στην τριζοβολία των εαυτών.

Έχουμε να κάνουμε αναμφίβολα με ένα βιβλίο ποιητικά ιδιαίτερο, στο οποίο διαιρείται η έμπνευση και η ξεχωριστή έκφραση με την επάρκεια των στοχασμών και των βιωμάτων δίχως παραβάν στιγμών αλλά εις το διηνεκές και το απόλυτο, συμπεριέχοντας το εχθές με το αύριο σε έναν υφασμένο εναγκαλισμό ορατότητας στην κάθε φράση.

Ο Παντελής Στεφάνου έχει κατακτήσει ήδη το δικό του προσωπικό ποιητικό ύφος που ήδη θροΐζει φθόγγους αγονάτιστα στην ποίηση της εποχής μας.

Ο αναγνώστης μπορεί να πει επάξια διαβάζοντας το βιβλίο του αυτό, εκείνο που γράφει ο ίδιος σε ένα στίχο του στη σελ 29, στο ποίημα
A P E R T U S:

“Άκρατο οίνο κοινωνώ αβρής αθανασίας”

Είμαστε βέβαιοι πως όταν θα στύψει το αζιμούθιο της η εποχή μας, θα γονατίσει ευλαβικά ο χρόνος εμπρός σε ετούτους τους στίχους του Παντελή Στεφάνου.