Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΝΟΥΣ ΝΕΚΡΟΣ ΕΝ ΤΗ ΓΕΝΕΣΕΙ ΤΟΥ»
του Μιχάλη Κ. Βακρινού
εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)











«Μην με ρωτάς ποτέ γιατί δεν φώναξα
ούτως ή άλλως λίγοι αυτοί που θέλαν να ακούσουν.

Εσύ απλά, ειλικρινά
Κράτα μακριά το θόρυβο της γης
και δάκρυσε μπροστά στον ψίθυρό μου.

Αν ο λυγμός που αντάμωσες στο βλέμμα μου
Έσπαγε το αύριο το γυάλινο
Θα ένιωθες τρόπους που τα τόσα θρύψαλα
Σχημάτισαν πάλι το ανεκπλήρωτο.

Ως τελευταίες σταγόνες, μνήμες θα κυλούν.

Θα μετανιώνω που δεν έμαθα στα συναισθήματά μου
Προφορά
Να αποκτούν κι εκείνα μια υπόσταση
Έξω από την ασφυξία της λογικής μου.

Και ξέρεις κάτι;
Απλά βαρέθηκα…
(νομίζω βέβαια στο έχω ξαναπεί).

Να αποξηραίνω την ανάμνηση
Λες κι εκβιάζοντας το φως απ’ τις στιγμές
Θα μένουν ζωντανές να με σκεπάζουν.

Και τρέμει παίζοντας η φλόγα της ελπίδας μου
Μάταια περιμένοντας να ανθίσει.

(«ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ», σελ. 10)

Ένας απρόσκοπτος μονόλογος, με χειροδεμένες αποσκευές ζωής και ύπαρξης στη ροτόντα του χαρτιού, που ενορχηστρώνει τα πνευμόνια του στίχου και της ποίησης. Με αυτό μοιάζει η ποιητική αυτή συλλογή του Μιχάλη Κ. Βακρινού «ΝΟΥΣ ΝΕΚΡΟΣ ΕΝ ΤΗ ΓΕΝΕΣΕΙ ΤΟΥ» , εκδ. ΔΙΑΝΥΣΜΑ που κρατάω στα χέρια μου.

Τα νεύματα των νοημάτων κυκλικά ταχταρίζουν όλα εκείνα τα εναύσματα της ψυχής απέναντι στην κανονικότητα του χρόνου και των ανθρώπων μέσα από το αποφλοιωμένο πέταγμα της ποίησης.

Στο χρησμό του ξεδιπλώματος του εαυτού του, ο Μιχάλης Βακρινός ακροβολίζει ένα ξέμπλεκο καινούργιο στην  επικράτεια των ποιημάτων του, σουλουπώνοντας την παρκαρισμένη διάρκεια του χρόνου σε ένα παιδεμένο μινίγγι ευθύτητας που δρασκελίζει τη σιωπή με βουτιές φράσεων στο ναύλο ενός συμπληρωμένου ενικού ειλικρίνειας.


«Ελεύθερος
Στην πιο απαλή συνέχεια των πραγμάτων»

(από το ποίημα «ΑΤΙΤΛΟ ΙΙ», σελ.37)


Και έτσι, μεσιτεύει στην κρεμασμένη συγχορδία της υπομονής σαλπίζοντας μια εύνοια, εκείνη της πένας του στο γινωμένο χερούλι των σκέψεων του και μας παραδίδει ζυγισμένα κράσπεδα έμπνευσης που δεν θορυβεί κρουστικά αλλά πλαταγίζει στο κομπόδεμα των αισθήσεων το ποτισμένο πετραχήλι των εννοιών, λέξεις όχι φλύαρες αλλά γλυπτές στο ασημικό των συνειρμών του.

«Να βάλω πρώτα ό,τι πιστεύω σε σειρά
Για να τελειώνουν οι αφελείς μας ιδιότητες»

(από το ποίημα, «ΤΡΙΛΟΓΙΑ», σελ. 55)

Κι έτσι, εκπονεί ένα φυτίλι ύπαρξης, λούζοντας με το μανίκι της έσω ύπαρξης του, το ξόδι του στίχου του.

Ο αντιλογισμός των εκφράσεων σε τούτα τα ποιήματα της συλλογής αυτής του Μιχάλη Βακρινού, μας δίνει το φθόγγο των ανθρώπων στη φλέβα των στοχασμών στον ανοιγμένο βατήρα των καταστάσεων που εμπεριέχει το τανυσμένο χερούλι των αιτιών έτσι όπως φρυγανίζεται ετούτο μέσα στον κάθε εύκαμπτο μπάλο εαυτού.

Φορούνε πανωφόρια προσήνειας οι στίχοι του, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο, αλλά κουβαλούν κι εκείνο τον διθυραμβικό οιωνό φιλικότητας σταυρωμένο στην κουμπωμένη αδένα της θαρρείς –γιατί όχι;- συνομιλίας πρόσωπο με πρόσωπο κι εκ του σύνεγγυς.

Εν τέλει, έχουμε να κάνουμε με ένα ραφιναρισμένο, με ταυτισμένους ορισμούς ποιητικό βιβλίο, που δεν ξυλεύει ιδέες παρά μόνο από την εκπόνηση μιας θάλασσας εντός του ποιητή του.

«Ρίσκο στην κολυμπήθρα το βάπτισαν»

(από το ποίημα, « ΤΡΙΛΟΓΙΑ», σελ. 55)

Καθώς γράφει κι ο ίδιος.


Ας ευχηθούμε, το φαράσι του στίχου του,  να  εξαϋλώνει πάντα μια επάρκεια στο φτέρωμα των στίχων που μας παραδίδει, συναρμολογώντας όλα εκείνα τα λουλάκια των σιωπών μας που δεν έχουμε συγκολλήσει ακόμη στο διαιρεμένο σακάκι του εαυτού μας και της νόησης.