Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΘΕΑΡΑΠΕΥΟΝ ΧΑΟΣ»
του Λάμπρου Καντίλα


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη

Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
τ.μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων&Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος 
Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων & ΣυγγραφέωνΤουρισμού







ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΝΤΙΛΑΣ
Γεννημένος την ιστορική μέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1986, ερωτευμένος με την Τέχνη και παθιασμένος με τη δημιουργία.
Καθηγητής στα 21 μου στον τομέα της Πληροφορικής διδάσκοντας την ειδικότητα μου αλλά και παραπλήσιες, κάνοντας αυτό που αγαπώ, να μοιράζω και να ανταλλάζω γνώσεις, μας λέει στο βιογραφικό του ο Λάμπρος Καντίλας.
Αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου η μουσική με συμμετοχή σε διάφορα projects, είτε προσωπικά είτε όχι.
Μέσα από τη συγγραφή προσπαθώ να εκφράσω τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου.





Ο Λάμπρος Καντίλας στην ποιητική του συλλογή ΘΕΡΑΠΕΥΟΝ ΧΑΟΣ εκστομίζει το γεμάτο μεδούλι των στίχων του επάνω σε αναδιπλώσεις ύπαρξης που αρμολογούν μια συνάφεια νοημάτων.




Μια σπουδή επάνω σε εκείνο το δοξάρι των πραγμάτων και των καταστάσεων της ζωής μα πάνω από όλα του νου  που μοιάζουν ασύνδετα και χαοτικά στην αυτάρκεια της ύπαρξης του καθενός μας και που ενώ μοιάζουν ουσιαστικά να απαγχονίζουν κάθε είδους διάθεση στην ύπαρξη και να καταντούν μια λησμονημένη μπόρεση ύπαρξης, ουσιαστικά όμως προικοδοτούν μια ευκρίνεια που σιγοβράζει την τακτοποίηση της ύπαρξης και που μέσα από εκείνο που φαίνεται να μπουσουλάει αδέξια και να παραπαίει στον εαυτό το καθενός, χτενίζεται η πορεία μιας συνέχειας.









Χάρτινα συναισθήματα
Σ' έναν κόσμο αιχμηρό
Αναζητάς ελπίδες
Κοφτερές λεπίδες

Αναρωτιέσαι γιατί
Ψάχνεις απαντήσεις
Το ίδιο και εγώ
Αλλά δεν υπάρχουν

Οι απαντήσεις έχουν πάψει καιρό να δίνονται
Γρίφοι ανεξάντλητοι που περιμένουν να τους λύσεις
Σε μια εποχή που το να ρωτάς Ισοδυναμεί με αδυναμία

(ποίημα «ΑΠΟΡΙΑ», σελ.12)

Βογγάει γνησιότητα  στη δαρμένη επαλήθευση της  ζάλης των ηθικολογιών ετούτη η ποιητική συλλογή, θηλάζοντας το ιδίωμα μιας φροντισμένης ορθότητας που καταβροχθίζει την ντουλάπα των περιπτώσεων εκείνων που βραχνιάζουν την ιδιότητα του κάθε ανθρώπου ως τέτοιου και που κάνουν τον Λάμπρο Καντίλα να αναλογίζεται με επιφωνήματα ποίησης και πηγαίας έμπνευσης για το ιδιόμελο της κανονικότητας που είναι αυτή η ίδια η ύπαρξη.

Θεέ μου πόσο χρόνο έχασα
Κοιμόμουν;
Όχι, δεν γίνεται
Με θυμάμαι ξύπνιο

Αφού ζούσα
Ζω
Ζούσα όντως ή απλά υπήρχα;

Νιώθω σαν να ξύπνησα από ύπνο βαθύ
Θέλω να τεντωθώ σαν τεμπέλης σκύλος
Να ξεπιαστεί η ψυχή μου
Από τις μαύρες σκιές
Που είχαν βρει στέγη
Στους φόβους
Και τις βολές του μυαλού μου
Να πάρω βαθιά αναπνοή
Σαν μόλις πνιγμένος
Που κατάφερε ν’ αναπνεύσει

Αρχίζω να με θυμάμαι
Τι έκανα τόσο καιρό;

Νιώθω πεινασμένος..
Όχι..
Διψάω
Νιώθω διψασμένος

Στεγνό το στόμα της ψυχής
Ψάχνει για το νερό της γνώσης
Που ήταν ξεχασμένο
Παραμελημένο

(ποίημα «ΥΠΝΟΣ», σελ. 18-19)

Η ποίηση του Λάμπρου Καντίλα μοιάζει με λαγαρά τρυπώματα μιας σταμπωμένης κατασκευής εμπνεύσεως που φωτίζεται όχι από τη λιμαρισμένη λογική, αλλά από μια φριτέζα μόνωσης στη χειρονομία της σκέψης και της γραφής που ωστόσο αποτελεί το εφαλτήριο έναυσμα να μας παραδώσει ετούτους τους στίχους που εκτείνονται σε 31 σελίδες και εγκαρτερούν στα ερωτήματα ενός αυτήκοοου μάρτυρα εκείνου του «Θεραπεύοντος Χάους» του καθενός μας.

Να ευχηθούμε στον Λάμπρο Καντίλα, για το μέλλον, με εκείνους τους στίχους που κλείνει ο ίδιος το βιβλίο του

Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις είναι ένας
Εσύ
Άκου εσένα
(από το ποίημα «ΠΟΛΕΜΟΣ», ΣΕΛ.31)