Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΔΙ- 55 ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ»
του Κωνσταντίνου Μ. Σκηνιώτη
εκδόσεις ΑΩ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
τ.μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων&Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος 
Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων & ΣυγγραφέωνΤουρισμού









Ανεμπόδιστα.  Αυτός είναι ένας χαρακτηρισμός που ταιριάζει στην ποιητική αυτή συλλογή του Κωνσταντίνου Μ. Σκηνιώτη με τίτλο «Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΔΙ- 55 ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΩ σε μια εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση, ένα βιβλίο με σαγρέ εξώφυλλο, με αυτιά και το γνωστό κολοφώνα στο τέλος, σε καλής ποιότητας χαρτί, που το κρατάς και σου μεταδίδει την αίσθηση του εσωτερικού του. Γιατί εκεί, στο εσωτερικό του,  βρίσκει κανείς μια ποίηση διαυγή, που ρέει ανεμπόδιστα, κατάσαρκα αναφλεγόμενων στίχων που θρέφονται με μνήμες και γεγονότα από την προσωπική ζωή του Κωνσταντίνου Μ. Σκηνιώτη, την  εσωτερική και εξωτερική.

Του σχοινοβάτη αθέατη ισορροπία
πάνω απ’ το βάραθρο σαν περπατεί.
Όριο και ζύγι του ανέμου.
Χειρολαβή  στου σύμπαντος το τραμ.

Συνεπιβάτης  στο ταξίδι της ζωής.

(«Χάδι», σελ. 37)

Στα ποιήματα της συλλογής αυτής δεν κλειδώνεται καμμιά επιτήδευση, δεν χαράζεται κανένα αντίσκηνο βεβιασμένης προσπάθειας για αιώρηση στο κενό νεολογισμών στα ρουθούνια τους  ώμους της έκφρασης.


Είναι η έμπνευση παραδομένη στην πρύμνη των στίχων ανακατεμένη με την αξιοπρέπεια μιας μεστωμένης απόκρισης από το βάθος του ανθρώπου που ποδηγετεί τους στίχους των ποιημάτων και τους χρίζει άξιους συνεπιβάτες του ποιητικού ταξιδιού που ξεκινά ο Κωνσταντίνος Σκηνιώτης σε ετούτο εδώ το βιβλίο και που ξαπλώνει τον αστράγαλο της λογικής ανάμεσα στο γόνατο των συναισθημάτων και της αντοχής του ανθρώπου, εκείνου που δέρνεται από τη σκέψη και που οι οράσεις του ποντίζονται εναγώνια στο αύριο.

«Θα περάσουμε
 τις Συμπληγάδες, που  θέλουν
να τσακίσουν τα όνειρα και τη ζωή μας.
Είναι μια στιγμή που μέσα της
κουβαλάει έναν καινούργιο αιώνα
συμπυκνωμένο σ’ εκατομμύρια  ηλιαχτίδες
τα κουπιά γίνονται ακόντια χρυσά
και στοχεύουν  τ’ όνειρο.»

(από το ποίημα «Ναύτης Άγρυπνος», σελ. 96-97)

Με εύστοχα αντιφεγγίσματα μιας πριονισμένης έκφρασης επιφορτίζεται ο αναγνώστης σε μια αντίστιξη όχι πελαγοδρομικών αντιφάσεων αλλά ενός κεφαλοποιημένου καταπιστεύματος αγάπης και μνήμης.

Ο Κωνσταντίνος Σκηνιώτης κατορθώνει να αυτονομήσει το πλέγμα των στίχων του και να καταστήσει τον αναγνώστη του βιβλίου αυτού εγγαστρίμυθο οδοιπόρο της υπόκρουσης ενός διαφορετικού ορίζοντα θέασης των πραγμάτων με εκείνο το πανόδετο πείσμα του θαυμασμού και της χειμασμένης χαράς που κουβαλά ο πρωτόβγαλτος στην εκκολαψία των θαυμάτων.

«προς τούτο
θέτω λίθο θεμέλιο
ευκαιρία
επί του λίθου να χτίσουν»

(από το ποίημα « Η ΑΛΛΗ ΛΗΘΗ», σελ.52)

Όπως θα γράψει κι ο ίδιος.

Δίχως στυπόχαρτα νυγμών. Δίχως βυρσοδεψία σκέψεων. Αλλά με μια μουλιασμένη αυθεντικότητα που ρέει ιλαρή στη χωρητικότητα των ποιημάτων του, μας περιστρέφει ασυναγώνιστα σε δειγματισμένα ντέφια ύπαρξης απιθώνοντας τη μουσκεμένη σαμπρέλα της εξήγησής σε συνειρμούς απόλυτα δικούς μας και όχι υπαγορευμένους αδιέξοδα από την εκάστοτε ευπρεπισμένη συνάφεια των αιτιολογιών.

Έτσι, κατορθώνει κάτι εξαιρετικό ο Κωνσταντίνος Σκηνώτης: ξεβιδώνει τα  αρτίσματα της κάθε μας βεβαιότητας στα βαμβάκια της άφεσης και καταστρώνει μια ενύπνια δοτικότητα στην τράτα του προφανούς όπου καταγράφονται  αβασάνιστα οι γούρνες του δυνατού, φορώντας την πιρουέτα των καιρών.

«Αναπάντεχα της έμπνευσης η έλευσις
αναπάντεχα τα απότοκα αυτής»

(από το ποίημα « ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΑ», σελ. 47)


Να του ευχηθούμε να ζαλίζει πάντοτε την έμπνευση του στην ευθύτητα αυτή που μας δείχνει ο ίδιος να έχει η πένα του με αυτό του το βιβλίο και να εκτοπίζει κάθε μπούκλα του ενάντιου με τον αναμεταδότη των στίχων του. Είθε η ανάβαση του στον Ελικώνα της εμπνεύσεως να ροδοστρωθεί από τις κόρες της Μνημοσύνης, τις Μούσες δηλαδή.