Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Δύο ποιήματα της Μίκα Μαυρογιάννη, Συγγραφέας-Ποιήτρια, που λάβαμε, με τίτλους "Δεν γίνεται να αιχμαλωτιστεί το φως" και "Έρωτας στη Νεροσπηλιά"
δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Μικα Μαυρογιαννη
Η Μίκα Μαυρογιάννη το γένος Ζιάκα, γεννήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1961, στη Λαμία. Ποτέ δεν έθεσε ως στόχο να γίνει συγγραφέας, είχε όμως πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ανάγνωση. Δραστηριοποιήθηκε στον τομέα των επιχειρήσεων από εμπορικό δαιμόνιο, αλλά ποτέ δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε να κάνει. Με το πλήρωμα του χρόνου η αγάπη της για την ανάγνωση μεταστοιχειώνεται σε πάθος για τη συγγραφή και την ποίηση. Το 1994, υποτάσσεται στην ακατανίκητη επιθυμία της και με πλοηγό την πένα της, αφήνεται να ταξιδέψει στις θάλασσες του δημιουργικού νου, χωρίς όρια. Το βιβλίο με τίτλο «Το Ποτέ Είναι Χρόνος Πολύς» ήταν το πρώτο συγγραφικό της έργο και ολοκληρώθηκε στα μέσα του 2013. Περί τα τέλη του 2013, εμπνέεται από μια αληθινή ιστορία, από εκείνες που σηματοδοτούν τη θλιμμένη πλευρά της ζωής και γράφει το δεύτερο βιβλίο της, με τίτλο: «Μια καταδίκη…δίχως μια δίκη…». Το βραβευμένο ποίημα της, με τίτλο «Ούτε πανί… Ούτε στεριά» το 2009, απέσπασε το Β’ Βραβείο καλύτερου ποιήματος, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Δεν γίνεται να αιχμαλωτισθεί το φως

Έρημη πόλη, χαμένες ανατολές 
χιτώνα  σκεπάζεσαι την αδικία.                                 
Περίκλειστη σε κλεμμένες λευτεριές
γέλιο αηδονιού να ξεκρεμάς, από την ακακία.
 
Καιρό βαστά, ο πένθιμος αντίλαλος
του απόηχου, της μπότας της Τουρκίας
καιρό πονά, ο πόθος ο πολύλαλος
λες κι έχασε ο Ηρακλής τον άθλο της Εσπερίας.
 
 
Ροδοφόρα μυρωμένα περιβόλια
του τάφου το στόμα κλείνουν επάνω σου
η πέπλος σου ακάνθινος απώλεια
τα πένθιμα φορά, ξεντύνει την χαρά απ’τον κάμπο σου.
 
Άμμου λευκής, Αμμόχωστε, συρρέουσα.
Άνθους φυομένου, Κύπρου καλουμένου.
Αλάσιας γης το στέμμα, Βασιλεύουσα 
νερένιο φιλί, ηπείρων τριών, ξεδίψασμα παρθένου.
 
Πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους πατρίδα
η θλίψη των παιδιών σου διπλώνει τη μέση
δακρύζει ο ουρανός βροχοσταλίδα
η γύρη των ουρανίων λουλουδιών, αργεί να πέσει.
 
Πολυστέναχτοι οικιστές της Αμμοχώστου!
Και το σπουργίτι ακόμη βρίσκει σπίτι
 φωλιά  η μάνα  χελιδόνα του νόστου
 για ν’ αποθέσει τα αυγά, τροφή μη γίνουνε αστρίτη.

Δεν γίνεται να αιχμαλωτισθεί το φως!
Του ήλιου ντελικάτων ακτινών μητέρα, πέτα!
με ίσια τα φτερά, όπως ο ακίνητος αετός κρατά,
σαν κρέμεται στον αέρα.

Μίκα Μαυρογιάννη

**********

Έρωτας στη Νεροσπηλιά
 
Το πρώτο γλυκόγελο από σταλακτίτη
και ο παρθένος στεναγμός του σταλαγμίτη
χαϊδεύουν διάφανα τις αιχμηρές, της πέτρας σου προεξοχές.
 
Στο βουνό των Τιτάνων και των αστραπών
σ’ απόκρυφες ρωγμές, σε  σπήλαια νυμφών
μες την καρδιά σου Όθρυ μου χτυπά, αεικίνητη νερένια ζώσα ομορφιά.
 
 
Είσαι η κόρη ενός αρχέγονου μυστικού.
Νεροσπηλιά μου: δεήθηκες για  όσα διαρκούν
Κανείς δεν είδε την ψυχή σου, μυστηριώδες σπήλαιο και σαγηνευτικό,
 
πνεύματα των γλυκών νερών καλά  κρυμμένα
υπάρχουν, σε πορτρέτα της φύσης φυλαγμένα
και στενάζει το βουνό στα σπλάχνα του που τρέχει, κρυστάλλινο νερό.
 
 
Άλλων συμπάντων  συγχορδίες μυσταγωγεί
Θεοί και δαίμονες, άγγελοι και δράκοι, στην ίδια γη.
Ξιφολόγχες από φύλλα στρώνεις για χαλιά, εσύ, έρωτα στη Νεροσπηλιά.
 
Κυκλώνεις δέντρα, που προσεύχονται σιωπή
στων φαραγγιών το απρόσιτο στην πιο ψηλή κορφή
άγριο θυμάρι, άπιαστο από ανθρώπινη αγκαλιά, απλώνεις μοσχοβολιά.
 
Είσαι το λυκαυγές στο διάστημα το σκοτεινό
στις νύχτες σου τις μακρινές, το φίλημα το ερωτικό,
στων δασών της Μαύρης Ελάτης χτίζεις αέναη φωλιά. Ω! ‘’έρωτα στη Νεροσπηλιά’’.
 
Μίκα Μαυρογιάννη, από το ομώνυμο βιβλίο της ''Ερωτας στη Νεροσπηλιά"