Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Κριτική προσέγγιση

Στην ποιητική συλλογή «ΑΛΜΠΑ»

του Θωμά Τσαλαπάτη

εκδόσεις ΕΚΑΤΗ 


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)






«Η κοπέλα αυτή με το όνομα Άλμπα
Τώρα βουτά μια μπουκιά ψωμί
Στην όψη των ανθρώπων
Μέχρι να ποτίσει η ψίχα
Απ΄ τη φωνή τους
Μέχρι να χορτάσει ο ήχος
Ως τη σιωπή»

(σελ.44)

Γράφει ο Θωμάς Τσαλαπάτης στο ποιητικό του αυτό βιβλίο με τον τίτλο «ΑΛΜΠΑ» που εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ.


Φαρδιές διατομές φθόγγων, επιρρήματα ζωής και το τάσι της σιγουριάς πως υπάρχουν ζυμώσεις που γίνονται αναμεταξύ των πραγμάτων, στα δάνεια των συλλογισμών μας που χρησμοδοτούν μια ύπαρξη βρώσιμη στην αθώπευτη μεσοτοιχία των ποιημάτων.

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης κατορθώνει μια προσέγγιση εκείνου του εαυτού που παραδρομεί από το σύνηθες και σφιγμένος στον αφαλό των συγκυριών μετοικίζει στο σιλό άλλων ενδεχομένων, μέσα από ένα ταξίδι απλό, ήπιο, ανέκφραστο και ανομολόγητο ακριβώς γιατί είναι «μέχρι πρόσφατα κρυμμένο» όπως γράφει και ο ίδιος:

«Τις μέρες με καθαρό ουρανό ή τις νύχτες με  μεγάλη ξαστεριά, εμφανίζονται αχνά στο βάθος προορισμοί μέχρι πρόσφατα κρυμμένοι. Τις μέρες αυτές οι αυτάρκεια των κατοίκων μετατοπίζεται, έστω λίγα εκατοστά. Είναι οι μέρες αυτές που οι κάτοικοι ονομάζουν ταξίδι.»

(σελ.38)

Όταν εξερράγη το πέταλο των σημασιών στην ακονισμένη φτέρνα των σελίδων, συνειδητοποίησα ότι υπογράμμισα μπόλικους στίχους, στερεοφωνικά του επείγοντος για να τους μεταφέρω εδώ μέσα, τόσο νοτισμένα είναι τα ενδεχόμενα του κάθε στίχου αυτού του βιβλίου, που δεν εφορμούν στη γευσιγνωσία των γενικεύσεων, ούτε αρθρογραφούν στο ποδοβολητό των εύκολων θωρακισμένων αισθημάτων, αλλά καταναλώνουν το επίστρωμα εκείνο του εύφλεκτου άρτου των ιδεών που χαράζει την πόσιμη ιερουργία ενός κόσμου και τον κατοικεί αμβλυγώνια με τη φελούκα της ευφράδειας του καλά γυμνασμένη.

«Τώρα η σιωπή περπατά με σιδερένια τακούνια και συ βρίσκεσαι έξω από το νεκροταφείο της  πόλης. Καθισμένος σε ένα πεζούλι προσπαθείς να ξεμπλέξεις τον καιρό από το χρόνο. Είναι η ώρα αυτή που ακούς τους νεκρούς να αλλάζουν πλευρό. Όλοι τους μαζί ταυτόχρονα. Και μαζί να αλλάζει στο χάρτη η Ανατολή και η Δύση. Σαν να μπήκαμε αγκαλιασμένοι ξαφνικά σε καθρέφτη.»

(σελ. 33)

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης φέρνει τον εγγαστρίμυθο Ιαπετό μιας όρασης διαφορετικής στην κάθειρξη των στοχασμών μας, που καθαρογράφει τα μηριαία ενδιαιτήματα των σκέψεων στο ευδόκιμο λίπασμα μιας ακριβολογίας καλειδοσκοπικής στην εγγεγραμμένη ευρύτητα των εαυτών μας, συναριθμώντας την ένστολη χειρονομία της πόλης της έμπνευσής του που ονοματίζει ΑΛΜΠΑ και που χλιμιντρίζει τον καβουρντισμένο άνεμο μιας φαντασίας ανωφερής στην ισόγεια ευωχία της νόησης και της ψυχής του αναγνώστη.

‘Έχει ο Θωμάς Τσαλαπάτης, ένα φραστικό έκκεντρο, κατάφυτο από ιριδίζοντα λήμματα πραγμάτων που αναπνέει ολοφάνερα στον αναβολέα των στίχων του ξαφρίζοντας το φαρδύ βεστιάριο των ανθρώπων που με εκλαμψίες σιωπών κατοικούν στα διαρρυθμισμένα εναύσματα μιας αλήθειας δικής του, που πάνω από όλα είναι η αλήθεια όλων μας που κωπηλατεί στην παρουσία των ποιημάτων του παρόντος βιβλίου.

Περιηγείται κανείς σε αυτό το βιβλίο όπως σε μια πόλη που επισκέπτεται για πρώτη φορά, με το μαλακτικό γραμμόφωνο της εμπειρίας του  διογκωμένο σε ξαφνιάσματα και την εύλαλη συνοδεία της ύπαρξης του ντυμένη σκαληνά στο μετρονόμο των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα λειτουργώντας έναν ορίζοντα πραγμάτων διαφορετικών από ότι έχει συνηθίσει μέχρι τώρα.

«Περπάτα στους δρόμους της Άλμπα, το αδιάβροχο έξω της. Και κράτα όσο μπορείς σιωπηλό το  λαθραίο σύννεφο  που κρύβεις στις τσέπες σου.»

(σελ.18)

Του ευχόμαστε στο θυμητικό σύμπλεγμα των πραγμάτων μας, να αγορεύει πάντοτε η έμπνευση του. Έχει να δώσει στην ποίηση πάρα πολλά ακόμη. Η θέση του στο λιμνιώνα των νεοελληνικών γραμμάτων είναι δεδομένη και πάμφωτη.