Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Φωτιάδη με τίτλο "ΜΕΓΑΛΩΣΑ" , που λάβαμε, δημοσιευμενο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





Κωνσταντίνος Φωτιάδης: Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα στις 14 Μαρτίου 1980, όπου ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευση. Υπήρξε αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης (1ος πανελληνιονίκης 1996).
Από το 1997 ζει στη Θεσσαλονίκη.Φοίτησε στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Α.Π.Θ. (1997 – 2005). Εργάστηκε βιοποριστικά ως φωτογράφος (2000- 2012). Σπούδασε υποκριτική στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης (2002- 2004). Ως ηθοποιός έχει παίξει:
Θέατρο : ‘’Το παιχνίδι της μοναξιάς’’ του Ουίλιαμ Γκίμπσον ( 2004 )
‘’Ο άρχοντας των χωματερών’’ παιδικό (2005)
‘’Παντρειά με το ζόρι’’ του Μολιέρου (2012)
Κινηματογράφο : Συμμετοχή σε διάφορες εκπαιδευτικές ταινίες φοιτητών του τμήματος κινηματογράφου Α.Π.Θ.
Έχει γράψει:
το θεατρικό έργο ''Καρέ του Άσσου'' (2004)
το σενάριο '' Ο ήχος της σιωπής'' (2011)
το σενάριο ‘’ Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία’’ (2012)
Ποιήματα και διηγήματα
Έχω σκηνοθετήσει
θέατρο : Το ‘’καρέ του Άσσου’’ (2009)
κινηματογράφος : ‘’Ο ήχος της σιωπής’’ ( 35’ / 2011 ) Realeyes Productions
Από το 2013 έως σήμερα δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο νησί του Αλ. Παπαδιαμάντη, τη Σκιάθο.


ΜΕΓΑΛΩΣΑ Τρίχες λεύκες στα γένια και στο στήθος μου πυκνώνουν… Το βλέπω στον καθρέφτη τα πρωινά νίπτοντας τας χείρας και την όψιν… Ανομήματα πολλά ουκ έχω… Καιρό φυλάχτηκα μη κρίνοντας για να μην κριθώ… Μεγάλωσα… …μα αστροναύτης δεν έγινα όπως το δήλωνα από παιδί στις εκθέσεις… Σπανίως άνω θρώσκω προς τα άστρα… Ούτε Ολυμπιονίκης αθλητής κι ας είχα το ταλέντο… Η φλόγα έσβησε μέσα μου νωρίς… Τις πυραμίδες δεν τις γνώρισα όπως επιθυμούσα… Κύκλος η ζωή επαναλαμβανόμενος με σκέψεις στριμωγμένες σε τετράγωνα κουτάκια… Κι εκείνη η αριστερά εφηβική φαντασίωση παρέμεινε… Aδέξια πληγώνοντας την ελπίδα… Γυναίκες που αγάπησα παιδιά μεγαλώνουν… Κι εγγόνια οι μεγαλύτερες… Ο δικός μου γιος τον ύπνο μου ταράζει… Αγέννητος ακόμα σε όνειρα σκοτεινά ζητάει τη σκυτάλη… Τι να του παραδώσω;… Μεγάλωσα… Μα εκείνα τα σημάδια στο μέτωπο μου θυμίζουν πως κάποτε ήμουν κι εγώ μικρός… …«Μέχρι να μεγαλώσεις θα τα ξεχάσεις»…


Κωνσταντίνος Φωτιάδης