Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΣΑΠΦΙΚΑ ΑΠΗΧΗΜΑΤΑ»
του Παντελή Στεφάνου
ΑΓΙΑ  ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ   2014
ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ
ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ
ISBN: 978-9963-9067-3-4


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Υπεύθυνη ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ηλ.)
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)






B I R K E N A Ü


              Αποθαμένων νογούσα οιμωγές
              Σαν άναυδος διάβαινα τ’ Άδη τις πύλες
              Των Χερουβείμ θωρούσα πανστρατιές
              Γαύρες ως ηχούσαν του Δάντη οι ρίμες

                                         *

              Αποκάλυψης χρεμετίζει φαρί
              Αυγινή αρμαθιάζει χαντζάρα τις κάρες
              Φεγγρίζει αχνά ένα σκέλεθρο παιδί
              Τη φρέσκια σάρκα του ρέγονται οι μάνες

                                         *

              Αμνάδες δρομώνουν ίσιαθε στη θυμέλη
              Θεριό που ρεκάζει ο ρήγας του κόσμου
              Τις νευρές αρμόζουν σε γδικιωμού κυψέλη
              Τα τέκνα μου δούλη του ιλασμού δώς μου

                                         *

              Πορφυρό αχνίζει το αίμα στην πόα
              Εύλαλες βοές σ’ αναστάσιμο δράμα
              Χωλός ο Δαυίδ αμάλαγα εβόα
              Μαρμαίρει τ’ άστρο του, ανέσπερο τάμα

                                         *

              Ατυράννιστα επιμηθείς αεί οι ανθρώποι
              Σαν ευέλπιδες θωρούνε μια παρθένα ροδαυγή
              Θε μου! Πώς χαχανίζουνε διάολοι χαροκόποι!
              Εικάζουν δευτέρωμα στην αμετανόητη γη



IV.IX.MMXI

(σελ.1)

Αυτό είναι το πρώτο ποίημα με το οποίο ξεκινάει η ποιητική συλλογή του Παντελή Στεφάνου «ΣΑΠΦΙΚΑ ΑΠΗΧΗΜΑΤΑ», διαθλώντας το πρίσμα κάθε στίχου στις κολώνες ενός πρόναου στοχασμού που εισπνέει το διαφορετικό και το ιδιαίτερο. 



Παίζοντας θαρρείς στα ρεμπέτικα άντρα των εμπνεύσεων την αρμονική όραση ενός παρόντος απλωμένου στα ελάσσονα νεύρα στίχων διάχυτων σε λυρισμό, ο Παντελής Στεφάνου πετυχαίνει όχι μόνο να διανυκτερεύσει ζωή στο γκέμι της πένας του, αλλά να τεκμηριώσει ύπαρξη αφτιασίδωτη από τη ναφθαλίνη των εξηγήσεων στα ηχεία των στοιχείων της τέχνης του που ζυμώνεται ανεξάντλητα από τους ποιητικούς τρόπους μιας εποχής άλλης που η ειλικρίνεια αποτελεί ακόμη στοιχείο ζωτικό της κάθε ποιητικής του έκφρασης.

Η   Α Λ Φ Α Β Η Τ Α


Παιδοσμάρι αχολοά στο παρτέρι
Γαύρα σπαθίζει λιόθεος την ευδία
Φασούλι-φασούλι τυλώνει  κεμέρι
Πλάτωνα σπαργανώνουνε γραφτά ως ία

              *

Μειρακίων τρίλιες, μακαρισμοί του Πλάστη
Διβολίζει τη γαία ο ίδρος του κυρού
Του προπάππου το σπέρμα θεός που επλάστη
Η σελήνη λαμπρή, μαρμαρυγή του καιρού

              *

Στα της Κερύνειας ράχτα φλοίσβοι θρηνούν
Σαλαμιναίων λαλιές αψά τουρκοφωνήσαν
Στους Σόλους Λάχεση ικέτιδες υμνούν
Μόρφου οι πεθαμένοι αχνά αντιφωνήσαν

              *

Κόρες ασπαίρουνε χθονός σε αυλακιές καμάτου
Ηρώων αίμα, ομηρικού δαιμόνου χόχλος
Όλο πληθαίνει το σχολειό κούρους γυμνούς θανάτου
Στο πρινάρι θρος, αδίκιωτος Κυπραίος όχλος



                       IV.X.MMXI

(σελ.7)

Στις 42 σελίδες του ποιητικού του βιβλίου αυτού, κατοικούν ποιήματα που έχουν θαρρείς αναπηδήσει έναν ολόκληρο ορίζοντα ζωής για να κατοικήσουν στη μασχάλη του απόλυτου και του απίθανου σε λαγαρότητα στίχου.

Ο ποιητής  Παντελής Στεφάνου, κρατά καλά εκείνο το καντάρι του νοήματος που ορίζει τη  ειμαρμένη εστιάδα της υπομονής, στα ζεματισμένα αφρίσματα των στίχων του αυτού του βιβλίου, με ηχεία σελίδων όπου ακονίζεται μια πείρα που δεν λιμνάζει εντριβές ορατότητας αλλά κεντρίζει τα βουλωμένα φυσίγγια της γραφής στη ρουχισμένη σέλα της τόλμης, περιτρέχοντας την αρμοδεσιά των ψυχών.


Ε Ρ Α Τ Ι Ν Ο


Το μπλάβο σου όμμα, κάτοπτρο του κόσμου
Σαν λαμπυρίζουν τα σύμπαντα εντός μου
Παφλάζει ερωτόλογα η άλασσα στον όρμο
Αχθοφορώ καημό ερατεινό πα’ στον ώμο
Λιαχτίδ’ αμφίκοπη το μυχό συδαυλίζει
Ασμένως αρπίζει και βακχείους αυλίζει
Ξώρισα το θεό μου σ’ ανασφάλιστο παράδεισο
Τον πανταχού απόντα, πυλωρό ήδη στην άβυσσο



                       XXII.II.MMXII

(σελ.36)

Είναι πάνω σε τούτο τον ίσκιο της συντομίας και του περιεκτικού νοήματος που ακριβαίνει η χειρονομία των στίχων ετούτου του βιβλίου, μονιασμένη ναύλος απλωσιάς στο φτέρωμα των ρημάτων έτσι, που να συνδαυλίζεται η πένα με όνειρα και οράματα στην τριζοβολία των εαυτών.

Έχουμε να κάνουμε αναμφίβολα με ένα βιβλίο ποιητικά ιδιαίτερο, στο οποίο διαιρείται η έμπνευση και η ξεχωριστή έκφραση με την επάρκεια των στοχασμών και των βιωμάτων δίχως παραβάν στιγμών αλλά εις το διηνεκές και το απόλυτο, συμπεριέχοντας το εχθές με το αύριο σε έναν υφασμένο εναγκαλισμό ορατότητας στην κάθε φράση.

Ο Παντελής Στεφάνου έχει κατακτήσει ήδη το δικό του προσωπικό ποιητικό ύφος που ήδη θροΐζει φθόγγους αγονάτιστα στην ποίηση της εποχής μας.

Ο αναγνώστης μπορεί να πει επάξια διαβάζοντας το βιβλίο του αυτό, εκείνο που γράφει ο ίδιος σε ένα στίχο του στη σελ 29, στο ποίημα
A P E R T U S:

“Άκρατο οίνο κοινωνώ αβρής αθανασίας”

Είμαστε βέβαιοι πως όταν θα στύψει το αζιμούθιο της η εποχή μας, θα γονατίσει ευλαβικά ο χρόνος εμπρός σε ετούτους τους στίχους του Παντελή Στεφάνου.


το νέο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ κυκλοφορεί ήδη ΙΟΥΛΗΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2017, με πολλές πολλές δημιουργίες αναγνωστών μας και λογοτεχνών, ποίηση, κριτική βιβλίου, χρονικά, μεταφράσεις, δοκίμιο, νέες κυκλοφορίες βιβλίων, θέατρο, εικαστικά και πολλά πολλά ακόμη στην ύλη του!