Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή του Σταύρου Μπουρδάκη
 «ΘΡΗΝΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ»
Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, 2017


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)







«Εδώ φύτρωσα
Και μου αρέσει
Να βλέπω όλους αυτούς τους φουντωτούς
Να μαλώνουν για το είδος τους»

(σελ.12, απόσπασμα από το ποίημα «ΑΛΚΜΗΝΗ»)



Σημειώνει ο Σταύρος Μπουρδάκης στο ποίημα του ΑΛΚΜΗΝΗ που περιέχεται σε αυτό του το πρώτο πρώτο ποιητικό βιβλίο με τίτλο «ΘΡΗΝΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ».  Η αλήθεια είναι ασφαλώς πως διαβάζοντάς το κανείς παρατηρεί πως δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο ποιητικό βιβλίο που έχει τακτικά στίχους παραταγμένους στα κρόταλα των ποιημάτων που περιέχει, αλλά πρόκειται για μια κατάθεση σκέψεων και ψυχής του Σταύρου Μπουρδάκη που μετουσιώνεται με την ίσκα της εμπνεύσεως σε πεζά και ποιητικά κείμενα που εναλλάσσονται εντός του.

 Κάποτε συζητώντας με έναν εκδότη, μου είχε πει πως ετούτα ακριβώς τα πεζά κείμενα, είναι μια νέα ποιητική νόρμα που τα λέμε πια «πεζοποιήματα». Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν αυτό ξεσηκώνει κάποια ξεσήκωμα στις αναγνώσεις, αλλά προτιμώ να υπερασπιστώ τη φουρκέτα της λυρικότητας του στίχου, ξέχωρα από την ωμοπλάτη του πεζού κειμένου.



Έτσι θα πω, πως σε ετούτο το βιβλίο ο Σταύρος Μπουρδάκης μας έχει δώσει με το χρωστήρα της πένας του μια ζεματισμένη ησυχία από ότι συμβαίνει εντός του, από ότι αναφλέγεται ξαφνιασμένο απέναντί στα πράγματα και μετριέται με το σοσόνι της σκέψης και της ψυχής του. Και μας το έχει δώσει με επάρκεια και ευφράδεια.

«Ξέχασες κατά βάση ότι είμαστε άνθινες υπάρξεις και ότι προσπαθούμε με ζήλο να απαλείψουμε κάθε ανθρώπινο συναίσθημα. Πιο πολύ μίσησες εμένα.
   Με παρέσυρες κι έτσι οδηγούμαι να κάνω όλη αυτή την ανθρώπινη ανάλυση, να θυμηθώ ξανά τα σκοτεινά χρόνια της ανθρώπινης πορείας μου, πριν τη μεταλλαγή μου σε άνθος.
   Γερτρούδη, έφυγες και μου πέταξες τον λωτό στα πόδια μου…»

(σελ.41, «Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΛΩΤΟΥ»)

Δεν χωράει αμφιβολία πως ο καιρός έχει μεστώσει μέσα στη σκέψη του Σταύρου Μπουρδάκη μια ανησυχία ευθυτενή που καθηλώνει τις λέξεις  σαν παιδιά άτακτα, που τις δένει το μεδούλι της έμπνευσης του.

Τα νοήματα του ξεκάθαρα, ο λόγος του απλός, οι ιδέες στιλβωμένες με ευφράδεια στους στίχους, κάπου κάπου ο λυρισμός ξέχειλος κεντάει μια γλυκιά ενορχήστρωση στο χαρακτικό της ποίησης του βιβλίου αυτού, με αναπτύγματα επιθυμίας, αίσθησης, όρασης, ειλικρίνειας και πάνω από όλα ευκρίνειας.

«Αγριολούλουδα
Μύρισα την προσμονή
Στους κάλυκές σας.»

(σελ. 53, «ΑΓΡΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ»)

Τριζοβολάει σίγουρα μέλλον η ποίηση του Σταύρου Μπουρδάκη. Ο ίδιος έχει ασφαλώς να δώσει πολλά μέσα από το κατοίκημα της της έμπνευσης του. Ας είναι εύκρατο και γενναιόδωρο το λογοτεχνικό του μονοπάτι και ας τον αποθέσει τελικά στα ξέφωτα των ποιητών που στέκουν σηματωροί στους αιώνες.