Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή του Tάσου Μπέσιου
 «ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ»
Εκδόσεις ΕΚΑΤΗ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ηλ.)
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Ο Τάσος Μπέσιος με αυτό του το ποιητικό βιβλίο, κάνει μια χειρονομία υποδοχής στο λαγούμι της φαντασίας και την απλώνει στο φωτεινό σημάδι των απέριττων στίχων μιας εμπνεύσεως που ιδιωτεύει στο απίθανο. Δεν καταλογραφεί απλώς τις σκέψεις του γύρω από τα πράγματα με λυρικό τρόπο, αλλά κουρδίζει μια οικειότητα στο κουπί των ποιημάτων που μας καταθέτει.

«Υπό το πέτρινο βλέμμα
του ήλιου.
Υπό το γυάλινο βλέμμα
της σελήνης.
Τα πλάσματα
τα έργα
αι ημέραι τους
τα ονόματά τους.
Σ’ αυτήν
την υδρόγειο κατασκευή.
Για πάντα…

(σελ. 13, «ΦΥΛΑΚΗ ΑΠΟ ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΝΕΡΟ»)

Γράφει.



Ο κλειστός λαιμός όλων αυτών των φράσεων που ουρλιάζουν μέσα στο ποίημα, βαθαίνει την κατανόηση και το σουλούπι των στίχων, σημειώνοντας την ύπαρξη αμοντάριστη, ατόφια, όπως είναι ή τέλος πάντων όπως θα έπρεπε να είναι.

«Εντός του ονόματός μας
ασφυκτιούμε
ζαλισμένοι
από τη μυθική σάλτσα
του φωτός.»

(σελ. 14,  από το ποίημα «ΣΤΗΝ ΑΤΡΑΚΤΟ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ»)




Είναι πάνω σε αυτή τη λαγαρότητα και ευθύτητα των στίχων που υπογράφει το μονόγραμμα μιας έκθαμβης ικανότητας ποιητικής που αναμφίβολα διαθέτει ο Τάσος Μπέσιος και που ορατά ατσαλάκωτη αναδεικνύεται μέσα από τα ποιήματα αυτής της ποιητικής του συλλογής.

Το βιβλίο του ««ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ» που κυκλοφορεί σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση από όλες τις απόψεις από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ, με εξώφυλλο της Μαρία Καράμπελα, ψηλαφεί μια αντίστιξη φωνής εσωτερικής του ποιητή, που δέρνεται η ψυχή του από όσα συμβαίνουν σε ενεστώτα χρόνο γύρω μας, αλλά παρόλα αυτά δεν σταματά να εμφιαλώνει ήλιο και φως στο γινάτι της συνέχειας με το ελάσσονα νεύρο της ποίησης.
Η πένα του Τάσου Μπέσιου, μπαινοβγαίνει στο πάπλωμα των λογισμών του ποιητή, κατορθώνοντας να τους κάνει πανανθρώπινους, κάτι που εκτός από διακριτικούς χειρισμούς απαιτεί και τρομερή δεξιοτεχνία στο όργανο της τέχνης του.

«Σε πληγή πάνω βαδίζουμε
σε κρούστα από πετρωμένες
κινήσεις
στοιχειωδώς ανθεκτικό δάπεδο
για την καθημερινή εθιμοτυπία.
Σε πληγή πάνω
φυτρώνουν οι μέρες μας
οι κήποι…
του μίσους οι χορδές
αράχνη σκοτεινή σαν έρωτας.
Υπόκωφη οργή…
με τους θριάμβους του μεσημεριού
σε πόλεμο.

Ραγισματιά
σε τυφλό καθρέφτη
αρκεί…
Οσμή μουσικής οξύφωνης
διηθεί την πληγή…
Εγκεφαλική Άρτεμη
τοξεύει
σε ορίζοντα εντός.

Και…
Χωρίς φόβο
χωρίς χάρτη
χωρίς όνομα
χωρίς προσανατολισμό
χωρίς ήχο
κολυμπάμε
κολυμπάμε
σε υπερσυντέλικα νερά.»

(σελ.20, «ΣΕ ΠΛΗΓΗ ΠΑΝΩ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ»)

Είναι λοιπόν με πλωτά τανύσματα στην ύπαρξη, το πόσιμο στιγμιότυπο κάθε ποιήματος αυτού του βιβλίου. Ο χρόνος τρίζει στην ανατομία των στίχων του Τάσου Μπέσιου με τη σπασμένη κροτίδα της παρουσίας του και τελικά, ανακατεύει τη γλαυκή ορίζουσα της απορίας και της μνήμης σε κρουστές φλέβες ποίησης, δίνοντας στον αναγνώστη μια όραση αγονάτιστη σε έναν κόσμο προσιτό που κυριαρχεί η σελιδοποιημένη υποδοχή μιας διάρκειας στο ξεπαγωμένο καρμπόν των ονείρων. Έτσι, η στρουμπουλή πιέτα της ταυτότητας του αναγνώστη, τυπώνει το βράγχιο του εαυτού της μέσα σε κάθε ποίημα και κατά κάποιο τρόπο, το εναποθέτει εκεί και για τον επόμενο αναγνώστη. Κι έτσι το βιβλίο αυτό, γίνεται μια χειραποσκευή εαυτών.

Αναμφίβολα ο Τάσος Μπέσιος τοποθετεί στα χέρια μας με αυτήν του την ποιητική συλλογή, ένα καντάρι διαπίστευσης στο έκδοχο των ζωών ησυχάζοντας το θεώρημα της ύπαρξης στην καπελοθήκη της λέξης του κάθε ποιήματος του.
Είμαστε βέβαιοι ότι η ποιητική του φωνή, θα ηχεί εκκωφαντικά στα γράμματα του τόπου μας, ιδιομελής και αθρόμβωτη, διαμέσου των χρόνων.