Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο της Όλγα Πατσούρα – Λένη
«ΟΤΑΝ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΙΧΕ ΦΤΕΡΑ»
Εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ηλ.)
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)







Εκεί, στο αψύ αναλώσιμο των σκέψεων που κάνει κανείς όταν ανοίγει ετούτο το βιβλίο της Όλγα Πατσούρα-Λένη, με φορεμένο το γυαλί των γνώσεων του στο συνήθειο ενός ακόμη θαρρείς βιβλίου, εκεί ακριβώς συνειδητοποιεί ότι δεν φτάνει εκείνη η πρώτη ανάσα της κατάδυσης στην ανάγνωση για αυτό το βιβλίο , αλλά ο δίσκος του εαυτού του πρέπει και οφείλει να καταθέσει το μανουάλι της ύπαρξης του , να ενδυθεί το νήμα του βιβλίου, να γίνει κοινωνός στο ζυγισμένο κράσπεδο μιας ηλικίας δίχως ηλικία, που περιέχει αυτόματα όμως όλες τις ηλικίες, ώστε να μπορέσει να πλαταγίσει τα νοήματα, να βιώσει τις αισθήσεις και να συντελεστεί έτσι η παρουσία του στην πλοκή του βιβλίου. Γιατί

«άμα σε κοιτάζουν τα ίδια τ΄ αστέρια είσαι κοντά»
(σελ.63)

Επειδή ακριβώς η συγγραφέας Όλγα Πατσούρα –Λένη δεν προσπαθεί να γράψει ένα μυθιστόρημα ή ότι άλλο, αλλά μας καταθέτει μια εξομολόγηση αλήθειας, για αυτό ακριβώς τον λόγο κατορθώνει να ορίσει τη σιωπή τη λεκτική του συγγραφέα που μένει στα μετόπισθεν για να συντομογραφήσει ωστόσο μια καντίνα φωνημάτων εσωτερική στον αναγνώστη με το κασκέτο των φράσεων του βιβλίου όπου στεριώνεται η κατάποση του απόλυτου.

«Το νησί ήταν μικρό και όμορφο. Το χειμώνα οι κάτοικοι μαζεύονταν στα σπίτια και ξεκουράζονταν. Από την καλοκαιρινή ένταση. Μερικές φορές έμοιαζε να λείπουν όλοι. Άδεια τα σοκάκια. Μα τις ηλιόλουστες μέρες, άνοιγαν οι αυλόπορτες, γέμιζε ο κόσμος παιδιά και γυναίκες. Οι άντρες προτιμούσαν τα καφενεία. Ο χρόνος δεν έχει αφήσει άσχημα σημάδια σε αυτή τη γωνία της Ελλάδας που την τύλιγε το Ιόνιο. Όλα φαίνονται φρέσκα. Τα σπίτια ασπρισμένα έλαμπαν στον ήλιο, οι αυλές μύριζαν βασιλικό και νοικοκυροσύνη.»
(σελ.11)

Έτσι ξεκινά το βιβλίο της «ΟΤΑΝ Ο ΆΓΓΕΛΟΣ ΕΊΧΕ ΦΤΕΡΑ» η συγγραφέας του.
Στο βάτο μιας οικείωσης κρεμασμένοι οι χαρακτήρες του βιβλίου, απλώνονται στη μασιά των εκδοχών τους εκεί που πηγαινοφέρνονται όλα τα ενδεχόμενα της πλοκής του.

«τα είχα σκηνοθετήσει όλα τόσο τέλεια»
(σελ. 35)

Και τα είχε σκηνοθετήσει και τα είχε διακοσμήσει και τα πάντα η συγγραφέας όταν είχε στο νου της το βιβλίο. Μόνο που να, το μονοπάτι του μελανιού καθόρισε μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο ψιμύθιο της έμπνευσης της Ολγα Πατσούρα-Λένη και δεν μας παρέδωσε μόνο ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων, αλλά μια ποτισμένη σάρκα παρουσίας κάθε χαρακτήρα σε αυτούς ακριβώς τους πεπερασμένους χαρακτήρες του βιβλίου της, που τώρα δα ξεντύνονται πληθυντικό στη φασαρία του παρόντος που σας γράφω αυτές τις γραμμές, για να γίνουν ο καθένας από εμάς.
Και ετούτο εδώ είναι μεγάλο βραβείο για τη συγγραφέα. Βλέπεις το χαρτόσημο της κάθε λέξης, έχει ορισμένη αξία αναγνωστική και για να κατορθώσεις να εξαυλώσεις την επάρκεια του και να την εκτείνεις, πρέπει να ξυλεύσεις τον εαυτό σου αφειδώλευτα. Και θέλει  παιδεία, γνώση και ανθρωπιά απλόχερη για να το πετύχεις ετούτο.


Εμείς δεν μένει παρά κατά πως το έγραφε και ο Ρίτσος κάπου, να της σφίξουμε δυνατά το χέρι.

Ένα κείμενο της Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη  που λάβαμε, με τίτλο "Συσκευασμένες  κι  οι  ιδεολογίες  πια…",  δημοσιευμένο στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ






Βιογραφικό  σημείωμα

Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη
Η  Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη  γεννήθηκε  στο  Μόναχο  Γερμανίας  το  1971. Διδάσκει  τη  γαλλική  γλώσσα  επί  24  συναπτά  έτη    με  μεγάλη  αγάπη  προς  τα  παιδιά.  Η  ίδια  έχει  έναν  γιο,  φοιτητής  στο  Δημοκρίτειο  Πανεπιστήμιο. Παρακολούθησε  μαθήματα  στο  Ελληνικό  Ανοιχτό  Πανεπιστήμιο,  στο  Τμήμα  Ανθρωπιστικών  Σπουδών,  τις  οποίες  εγκατέλειψε  συνειδητά.   Το  2015  εκδόθηκε  απ’  τις  εκδόσεις  Αγγελάκης  το  ποιητικό  έπος  «φωνή  βοώντος  εν  τη  ερήμω»,  το  οποίο  συγγράφεται  με   μαθήτριά  της,  Έλενα  Κουκιάσα,  και  αφορά  στο  διαχρονικό  χάσμα  γενεών. Έχουν  δημοσιευτεί  πολλά  κείμενά  της  στο  διαδικτυακό  περιοδικό  fractal.   Το  2017  αναμένεται  η  έκδοση  του  επόμενου  βιβλίου  της,  ποιητική  αφήγηση,  απ’  τις  εκδόσεις  Ωρίωνας.  Γράφει  δοκίμιο  και  ποίηση.  Έχει  ταξιδέψει  σε  πολλά  μέρη  του  πλανήτη.
Τις  δημοσιεύσεις  συνήθως  ακολουθεί:
Η  Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη  οδυνάται  για  τα  κακώς  κείμενα  στον  πλανήτη.  Νιώθει  να  πάλλεται  σε  χώρο  μαγνητικά  απομονωμένο  και  η  πυξίδα  έχει  χαθεί.


Συσκευασμένες  κι  οι  ιδεολογίες  πια…


Γράφει  η  Ευαγγελία   Τυμπλαλέξη.


Η  λαύρα  ασφυκτική  πύρωνε  το  οδόστρωμα,  το  οποίο  με  τη  σειρά  του  εξοστράκιζε  τη ζέστη  στα  κινούμενα  επί  αυτού   αντικείμενα   ή  υποκείμενα.  
Μάλιστα,  κι  ας  μην  φανεί  καθόλου  περίεργο,  διότι  πως  αλλιώς  θα  μπορούσε  να  χαρακτηριστεί,  αν  όχι  υποκείμενο,  ένας  άνθρωπος  του  Δυτικού  κόσμου,  ο  οποίος  είτε  λειτουργεί  ως  δείκτης  στατιστικών  αποτιμήσεων,  είτε  ως  «πολεμικός  ανταποκριτής»,  αφού  είναι  υποχρεωμένος  και  ερήμην  του  να  καταγράφει  σαν  σπουδαίος  συντελεστής  τα  γεγονότα  της  σύγχρονης  ιστορίας.  Το  οπτικό  του  νεύρο  συνιστά  έναν  εικονολήπτη,  που  κινδυνεύει  ομοίως  με  πολεμικό  φωτογράφο,  σκανάροντας  ο,τιδήποτε  θα  εμποτίσει  τις  σελίδες  που   θα  διδαχθούν  ύστερα  από  χρόνια  στα  κρεματόρια  εκσυγχρονισμένης  φτώχειας. 
Ο  homo  economicus    έχει  επιδείξει  αξιοσημείωτη  προσαρμοστικότητα  κι  επάξια  λαμβάνει  θέση   στη  βάση  της  βιομηχανικής  ιεραρχίας. 
Ακροπατώντας  στα  ασαφή  μα  ασυνειδήτως  ή  ενσυνειδήτως  αποδεκτά  περιγράμματα  της  προσχεδιασμένης  διδασκαλίας,  τα  υποκείμενα  έχουν  φτάσει  στην  κορύφωση  μιας  τραγωδίας,  της  οποίας  το  κουβάρι  ξετυλίγεται  ηδονικά  αργά  εδώ  και  δεκαετίες,  με  την  ανακρίβεια  της  ανταπόκρισης  να  εδράζεται  στην  πολιτική  τους  τοποθέτηση  και  η  οποία  με  τη  σειρά  της  εθεμελιώθη  υποκινούμενη  από  αμέλεια-παρανόηση-αλλοίωση-διαστρεβλώσεις.
Σαν  ένας  τέτοιος   κι  απαρέγκλιτα  νομοταγής  πολίτης,   όφειλε  μια  κυρία  να  προβεί  σε  διεκπεραιώσεις  πληρωμών,  μέσω  τραπέζης  σαφώς,  αφού  οι  αόριστες  επικλήσεις  προς  την  αντικειμενικότητα  δεν  δύνανται  να  αποτρέψουν  τη  δυναμική  των  εκάστοτε  πολιτικών-οικονομικών-κοινωνικών  συμφερόντων  και  παρεκκλίσεων. 
Ως  μόνη  άμυνα  στα  αλλεπάλληλα  ραπίσματα  το  καπέλο  της  και  τα  γυαλιά  ηλίου,  σηματωροί  ελάχιστης  προστασίας  απ’  το   θωπευτικό  δήγμα  του  Ηλιάτορα,  ήσσονος  κι  ελλιπέστατης  απ΄  τις  δαγκάνες  του  ελέγχου  «υπόπτων».
Αναμένοντας  υπομονετικά  στην  ουρά,  πάτησε  το  πλήκτρο  εισόδου  και  επιτέλους  εισήλθε  στον  ειδικά  κατασκευασμένο  θάλαμο.  Οι  θύρες  σφράγισαν  και  μία  δυσφορία  την  ένιωθε  ήδη,  καθότι  κλειστοφοβική  αλλά  και  υπέρμαχη  της  πλήρους  ελευθερίας  κινήσεων.  Οι  διαστάσεις  της  καμπίνας,  σύμφωνα  με  τις   προδιαγραφές  των  μηχανικών  υπευθύνων  λοιπόν,  ενδείκνυνται  στα  0,685  μέτρα  μήκος  επί  0,96  μέτρα  πλάτος.  Χώρος  μεγίστης  τροχοπέδης  στην  αναπνοή,  και  με  τη  σκέψη  και  μόνο  μειδίασε  καθώς  σκέφτηκε  πως  δεν  ταλανίζεται  από  κάποια  «ψυχική  διαταραχή»,  που  είναι  της  μόδας  τελευταίως,  επειδή    μάλλον  κάπως  ανάλογα  θα  σκέφτονταν  κι  εκατομμύρια  άλλοι  συνάνθρωποι. 
Με  την  έπαρση  της  διαπίστωσης  κι  απορροφημένη  απ’  τις  οικονομικές  οφειλές  που  εκκρεμούσαν  εις  βάρος  της,  συγκεκριμένα  134, 70  ευρώ  που  είχε  κοπιάσει  να  μαζέψει  για  να  αποπληρώσει  το  χρέος  της  στο  Κράτος, ξεχάστηκε  να  βγάλει  το  καπέλο  και  τα  γυαλιά.  Η  έγχρωμη  κάμερα  ωστόσο,  που  έχει  τοποθετηθεί   στην  καμπίνα  ασφαλείας   εισόδου,  δεν  αναγνώριζε  το  «υποκείμενο»,  το  οποίο  επεξεργαζόταν,  με  αποτέλεσμα  ο  υπολογιστής  ανάλυσης  δεδομένων    κατά  την  εποπτεία  του  σήματος  εικόνας  να  αποφανθεί  αρνητικά.  Σύμφωνα  με  την  κατασκευάστρια  εταιρεία  GUNNEBO Electronic Security, αντιπρόσωπος της οποίας στην Ελλάδα είναι η εταιρεία Χαρ. Θεοδόσης ΑΕΒΕ,  τα  χαρακτηριστικά  της, της γεωμετρίας του ανθρώπινου προσώπου-της απόστασης των δύο οφθαλμών-της παρουσία μύτης- το  ελάχιστο ή μέγιστο μέγεθος κεφαλής, χαρακτηριστικά που  συγκρίνονται με σύνολα προτύπων χαρακτηριστικών, όπως αυτά έχουν εξαχθεί από σύνολα πρότυπων ψηφιακών εικόνων προσώπων  κι  αναφέρεται ότι χρησιμοποιούνται οι βάσεις δεδομένων προτύπων προσώπων FERET και XM2VTSDΒ,   δεν  ήταν  καθόλου  συμβατά.  Η  ευγονική  επανερχόταν  μετά  από  δεκαετίες.
Ο  βομβητής  ηχούσε  εκκωφαντικά,  οι  υπάλληλοι  του  τραπεζικού  ιδρύματος  της  έκαναν  υποδείξεις  να  αφαιρέσει  το  καπέλο,  κι  ο  λογισμός  της  αποσβολωμένος  ταξίδευε  στο  πεπερασμένο  της  κατοχύρωσης  των  δικαιωμάτων.
«Πρέπει  να  γίνει  ταυτοποίηση  του  προσώπου  σας,  διαφορετικά  οι θύρες  δεν  ανοίγουν!»  ο  υπάλληλος  επαναλάμβανε  τις  οδηγίες  χρήσεως,  όπως  όταν  ήταν  μικρούλης  και  μάθαινε  τον  ρόλο  του  για  το  σχολικό  σκετς  κι  ελαφρώς  αγανακτισμένος  για  το  άτοπον  της  συμπεριφοράς  της  ανενημέρωτης  κυρίας.    
Τα  πειστήρια  του  εγκλήματος, καπέλο  και   γυαλιά,  κατασχέθηκαν  και  η  φέρουσα  υπέστη  σωματικό  έλεγχο,  καθότι  ψηλή  και   με  άρτιες  αναλογίες  πολλοί  έσπευσαν  να   πιστοποιήσουν  βαθουλώματα  κι  εσοχές  της  αντιρρησίας  συνειδήσεως. 
«Έχετε  να  προσθέσετε  κάτι  πριν  υπογράψετε  τη  δήλωση  αμέλειας;»  ρώτησε  ειρωνικά  ο  διευθυντής  και  με  τη  σιγουριά  της  υψηλά  ιστάμενης  θέσης  του,  όσο  να  πεις  ένα  κύρος  του  προσέθετε.
Τα  μπλε  μάτια  της  θλίβονταν  ξεθωριασμένα,  όχι  μόνο  για  τις  συνθήκες  που  επικρατούσαν  στον  καταυλισμό  αλλά  και  για  την  εκούσια   παραμονή  των  σταβλισμένων...