Ποίηση / Poetry

             

Ένα ποίημα-τραγούδι της Καρίνα Βέρδη που λάβαμε, με τίτλο "ΜΥΡΟ", δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Η Καρίνα Βέρδη έχει σπουδάσει σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και συνεχίζει τις σπουδές της στο ανοιχτό πανεπιστήμιο, τμήμα Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Εργάζεται ως ταξιδιωτική αρθρογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός ενώ ασχολείται και με τη στιχουργική.
Έχει δημοσιεύσει ποίηση και διηγήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστολόγια, ενώ το μικροδιήγημά της «Νονά» απέσπασε το Γ΄ βραβείο στον 5ο διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό που έλαβε χώρα στη Λαμία, τον Οκτώβριο του 2016 και εκδόθηκε με άλλα βραβευθέντα.
Συμμετέχει ενεργά σε ομάδες ποίησης, σε δημόσιες αναγνώσεις και performances.
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ, φιλοζωικός σύλλογος Λαμίας, συλλογικό,2016
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΤΟΜΟΣ Α’, συλλογικό, ποίηση,2017
Πρόλογος στο ΚΟΓΧΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, εκδόσεις ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ,2017
Χρώματα ψυχής, συμμετοχή σε συλλογή διηγημάτων, ΕΚΔΟΣΕΙΣ Όστρια,2018
Υπό έκδοση, προσωπική ποιητική συλλογή «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΒΥΣΣΥΝΙ»



Μύρο (ένα τραγούδι για τη Μυτιλήνη)

Μύρο μ’αέρινο σταυρό θα ρίξω πριν γυρίσω
Στης Μυτιλήνης το λαιμό ξανά να σ’αγαπήσω
Ξένα παιδιά κουρνιάσανε στα σπάργανα τα μαύρα
Κι έγινε ένα ο καημός με τη θαλάσσια αύρα

Σταυραετοί μες τις ελιές θα στήσουνε καρτέρι
Μ’ένα συμβούλιο πρωινό να φέρουν καλοκαίρι
Θα πουν, θα πουν εννέα μυστικά μα ένα θα το κρύψουν
Θα δουν, θα δούνε μήπως βιαστικά το χρόνο να κυλίσουν

Οι μέρες είναι πια χρυσές, ο χρόνος έχει κέφια
Ζουρνάδες τον τρελλαίνουνε και του βαρούν τα ντέφια
Το μυστικό που κρύφτηκε ποτέ δεν ησυχάζει
Μέσα απ΄τη μνήμη του νερού τον πόνο λογαριάζει

Σταυραετοί μες τις ελιές θα στήσουνε καρτέρι
Μ’ένα συμβούλιο πρωινό να φέρουν καλοκαίρι
Θα πουν, θα πουν εννέα μυστικά μα ένα θα το κρύψουν
Θα δουν, θα δούνε μήπως βιαστικά το χρόνο να κυλίσουν


 *************************************

Ένα ποίημα του Βασίλειου Ντόντη με τίτλο "ΘΑΛΑΣΣΑ" δημοσιευμένο στο έντυπο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Γενάρης0Φλεβάρης 2018, σελ. 27

Ο Ντόντης Βασίλειος του Ζήση γεννήθηκε στα Πωγώνια Ιωαννίνων στις 28 Απριλίου του1966. Σπούδασε στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία στα Γιάννενα. Έζησε στην Αθήνα για μια εικοσαετία, όπου και δίδαξε ως δάσκαλος σε αρκετά σχολεία της Αττικής. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Πάτρα για επιμόρφωση (τρία χρόνια) επέστρεψε στα Ιωάννινα όπου ζει και ασκεί το επάγγελμά του. 





 ***********************************************************************************************

Ένα ανέκδοτο ποίημα της Μαρίνα Παναγιωτάκη που λάβαμε από τον εκδότη της, με τίτλο "ΕΡΩΤΙΚΟ" δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Η Μαρίνα Παναγιωτάκη μόλις κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή της ΔΙΨΑ από τις εκδ΄σεις ΕΚΑΤΗ


Ερωτικό


Δεν έχει σύνορα
η μοναξιά χωρίς εσένα.
Χωρίς ηδονή είναι
ο πορφυρός ουρανός,
στα μάτια μου κυλάει
ο γκρίζος ποταμός,
μικρός και ταπεινός
του έρωτα ο θεός,
που λυτρώνει την ψυχή μου
και ανασταίνει το κορμί μου.


Μαρίνα Παναγιωτάκη

  ******************************************************

Ένα ποίημα της Μαρία Ιωάννου που λάβαμε, δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η Μαρία Ιωάννου, γεννήθηκε μια Τρίτη χαράματα, Δεκέμβρη του 1968, σ’ ένα χωριό κοντά στη Λευκωσία. Το 1974, με την τουρκική εισβολή, τη φιλοξένησε το χωριό της μάνας της το Μοσφίλι, που δεν το έχει ο χάρτης, ένα χωριουδάκι ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα. Το 1981, εκεί που αρχίζει να ριζώνω ο άνεμος τη μεταφέρει ξανά, στη Λευκωσία τούτη τη φορά.Το 1986 τη βρίσκει με μια βαλίτσα πάλι στο χέρι στην Αθήνα για σπουδές στη Φιλοσοφική. Το 1992 επιστροφή στην Κύπρο. Η ζωή της αλλάζει εντελώς το 1995 με τον ερχομό της κόρης της Ιφιγένειας.Τα θρανία την καλούν και πάλι το 2003 στο Πανεπιστήμιο Κύπρου στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών. Στη συνέχεια, μεταπτυχιακό στην Επικοινωνία. Εκδίδει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο, Αύριο λοιπόν…το 2016 και αρχές του 2017 τη δεύτερη με τίτλο, Χρωματιστό μου γκρίζο. Το ταξίδι συνεχίζεται με συντρόφους πάντα μια βαλίτσα, ένα μολύβι κι ένα κομμάτι χαρτί.

Τελευταία απέκτησα μια συνήθεια
Να μπαίνω σε ξένα σπίτια
Κάθε βράδυ, γύρω στις οκτώ διαλέγω ένα
Και μπαίνω
Πηγαίνω κατευθείαν στη κουζίνα
Κάθομαι στην άδεια θέση
Γιατί σε κάθε τραπέζι υπάρχει μια θέση αδειανή
Είτε αυτού που έφυγε
Είτε αυτού που περιμένουν

Γίνομαι μάνα, κόρη, σύντροφος
Δεν με βλέπουν
Δεν με πειράζει
Μου αρκεί που τους βλέπω εγώ
Ακούω
Αυτά που λένε
Οσα δεν λένε
Και κείνα που θα θελαν να πουν

Σαν τελειώσουν αποσύρονται
Ο καθένας μέσα του

Κλέβω ένα κομμάτι ψωμί
Να έχω για τον δρόμο
Για να μου κάνει συντροφιά

Και συνεχίζω

Αύριο σε άλλο σπίτι
Και μετά σε άλλο

Μέχρι…
Να βρω
Το σπίτι μου  


 **********************************

Ένα ποίημα της Ειρήνη Γεροντάρα με τίτλο "ΛΕΣΒΟΣ" δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ειρήνη Γεροντάρα
Ονομάζεται Ειρήνη Γεροντάρα και γράφει με το ψευδώνυμο «Ρένα Γέρου». Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη της Μυτιλήνης  και οι ρίζες της είναι από την Μικρά Ασία από παππούδες και γιαγιάδες πρόσφυγες. Είναι καθηγήτρια αγγλικών και μητέρα τριών παιδιών. Έχει εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές με τίτλους «Στάλα στάλα τον έρωτα» που περιλαμβάνει ερωτική ποίηση και «Άλικοι Στίχοι» όπου έχει καταθέσει την ψυχή της μέσα από ποιήματα. Πριν λίγους μήνες ολοκληρώθηκε και εκδόθηκε και ένα Ανθολόγιο σύγχρονης ποίησης με τίτλο «Ποιητικά Ίχνη» με την επιμέλεια της και την συμμετοχή άλλων 14 σύγχρονων δημιουργών. Όλα τα βιβλία έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις «Άλλωστε» . Ποιήματα της έχουν διακριθεί σε Πανελλήνιους διαγωνισμούς.




ΛΕΣΒΟΣ

Πατρίδα,
χρυσαφένιο πλατανόφυλλο
ριγμένο στου Αιγαίου το μπλε
αρμενίζεις!
Μυτιλήνηαγάπη μου
ήρεμη και γαλήνια η ζωή
κυλά στην αγκαλιά σου.
Να σε ξυπνά το πρωί
η καμπάνα του Αη Θαράπη
και η μυρωδιά απ' τα φύκια της θάλασσας...
Να βαδίζεις ανέμελα
στην αγοράνα χαζεύεις
και να φτάνεις ικέτιδα
στου Αη Θόδωρα το προσκύνημα.
Ευωδιά ναναβλίζει
απ' την Μητρόπολη μέσα...
Λέσβος!
Χρυσό πλατανόφυλλο
στου Αιγαίου το μπλε,
αρμενίζεις ,
ανέμελη.
Και καταφύγιο γίνεσαι
στων Βασανισμένων τα ταξιδέματα!
Καιρούς τώρα το ίδιο!
Μυτιλήνη!

Πατρίδα μου όμορφη!
Μια νεράιδα
που λούζεται και μαζεύει ανέμους...
Πόσο, αλήθειαμου έλειψες!

Ειρήνη Γεροντάρα


 ***************************************

Ένα ποίημα του Σταυρου Μπουρδάκη με τίτλο

 "Η ΑΕΝΑΗ ΣΥΝΑΞΗ"

 δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορούν ΓΕΝΑΡΗΣ - ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2018, σελ. 29







 **************************

Τρία ποιήματα του Γιώργου Δ. Μπίμη που λάβαμε με τίτλους " ΠΡΟΣΕΥΧΗ" " ΠΡΟΣΜΟΝΗ" και "ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ", δημοσιευμενα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο Γιώργος Δ. Μπίμης ζει στη Λιβαδειά κι είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός... Γράφει ποίηση από την εφηβική του ηλικία κι έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: ΄΄Μνήμες της Πέτρας και της Σιωπής΄΄,  ΄΄Τα Λυρικά΄΄ και ΄΄Ο Χρόνος κι οι Πληγές΄΄... Γράφει και στίχους για τραγούδι. Ο Παντελής Θαλασσινός, η Εύα Φάμπα κι ο Αλέξανδρος Χατζηνικολιδάκης έχουν γράψει μουσική σε δικούς του στίχους... Έχει διακριθεί σε πολλούς Παγκόσμιους και Πανελλαδικούς διαγωνισμούς...



Προσευχή…

Κάνε τη θλίψη σου τραγούδι, γράψε
με δάκρυ μιαν ευχή,
του παραδείσου το αγγελούδι
στη γη ν’ απλώσει προσευχή…

Δώσε στον πόνο να μεθύσει, βαρύ
κι  ατίθασο κρασί,
έναν παλμό να σου χαρίσει
να νιώσεις άνθρωπος κι εσύ…

Βάλε και στου Χριστού το τάσι,
στο πέρασμά του σα φανεί,
να ζεσταθεί, να ξαποστάσει,
να χαμηλώσουν κι οι ουρανοί…

Να ‘ρθουν της γης οι κολασμένοι, τόπο
να βρούνε μιαν οργιά
κι η Παναγιά να τους προσμένει,
να μη νυχτώσουν στο βοριά…

 ******

Προσμονή…

Στην αυταπάτη που ξυπνά
στη χέρσα γη,
τυφλοί προφήτες  στην ομίχλη προχωράνε
κι έχουν στα στήθια τους
μια αλύτρωτη πληγή
κι οι άδειες ώρες στον καημό τους δε χωράνε…

Κι εκεί που ο χρόνος την οδύνη
συναντά,
κι απλώνει ο πόνος το βαρύθυμο το χέρι,
τη γη ξεχνάω κι η ηχώ σου 
μου απαντά,
τη γη θυμάμαι και μου γνέφει ένα αστέρι…

Νύχτα Σαββάτου ξημερώνει
Κυριακή,
κι όλα συγκλίνουν στην αγέλαστη την πόλη,
μα εγώ συντρόφισσα κι απόψε
θα ‘μαι εκεί
αφού δεν έχει ο καιρός αραξοβόλι…

Με κάτι όνειρα σβησμένα
και μισά,
στ’ άγριο πλήθος μιαν υπόσχεση γυρεύω,
τραχύς ο άνεμος, σαν τύραννος
φυσά
 κι εγώ ανένδοτος, μες στη βροχή χορεύω…

Στην άγρια  νύχτα  οι προφήτες
θα χαθούν,
στο αμετάκλητο και στο καθορισμένο,
πλήθος ενέδρες στα κατώφλια
θα στηθούν
κι εγώ τυφλός, σε ξένη γη σε περιμένω…

***
Περνούν τα χρόνια,…

Περνούν τα χρόνια σαν πουλιά
κυνηγημένα
κι έρχονται νύχτες και φεγγάρια με βροχές,
  καράβια φεύγουν μ’ αυταπάτες
φορτωμένα
 κι εσύ μου τάζεις ξεχασμένες προσευχές… 

Τ’ αστέρια μέτρησα μια νύχτα
στ’ ακρογιάλι,
σ’ άγνωρους τόπους και σε γκρίζους ουρανούς,
σ’ αυτή τη  θάλασσα που με πλανεύει
πάλι, 
στ’ άγιο ξεφάντωμα που δε το βάνει ο νους…

Τρέχουν οι άνθρωποι το χρόνο
να προφτάσουν,
σφυρίζουν τρένα που δεν έχουν γυρισμό
κι ότι ασύλληπτο γεννιέται
θα το χάσουν,
αφού αψήφησαν του μάντη το χρησμό…
…………………………….
Κάποιος μου ζήτησε ταυτότητα
στο δρόμο
κι εγώ του έδωσα τσιγάρο δανεικό,
κι όταν το άναψε με άγγιξε
στον ώμο
κι απ’ την οδύνη μου, ζητούσε μερτικό…
……………………………
Περνούν τα χρόνια ζοφερά
κι ανταριασμένα
κι αίμα σταλάζει  μια αλλόκοτη πληγή,
μ’ αν χαμηλώσουνε τα σύννεφα
για μένα,

θα ‘ρθω κοντά σου να με ζήσεις μάνα γη… *****************************************************************************************

Νεες κυκλοφορίες: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΩΛΚΟΣ "Φθάνοντας στο παρόν", Ποιήματα, του ιατρού Γιώργου Δένδια. ISBN: 978-960-426-908-2. Η νέα ποιητική συλλογή του ιατρού Γιώργου Δένδια με τον τίτλο «Φθάνοντας στο παρόν», δεκαεπτά χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στα ελληνικά γράμματα. 


Δείγμα γραφής:
ΦΘΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ
Αρχίζοντας από το τέλος 
και πέφτοντας διαρκώς
σε μια νέα διάρκεια.
Τα φώτα ήταν θολά και πότε αγρίευα,
πότε έκλαιγα.
Κάτω και πάνω από την ησυχία του κόσμου
κοίταζα
και πολλές φορές
άπλωσα το χέρι ν’ αγγίξω
τον πλούτο της αναπνοής.
Έφυγα
χωρίς να το καταλάβω.
Γύρισα
χωρίς να το περιμένω



 *****************************************************

Τρία ποιήματα του Σταύρου Μπουρδάκη που λάβαμε, με τίτλους "ΤΑ ΝΕΦΗ", "Η ΒΕΝΤΑΛΙΑ" και "ΠΑΡΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ" δημοσιευμένα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.






ΤΑ ΝΕΦΗ

Χαρούμενα δυο νέφη
πλησίασαν να σμίξουν.
Αέρας τα λικνίζει,
τους πλάθει τη μορφή.

Αυτά ανασυντάσσονται
και γίνονται καινούργια.
Ενώνονται και φτιάχνουνε
μια κόρη γελαστή.

Το σύμπαν νευριάζει,
ο ήλιος ξεμακραίνει.
Αρχίζει πια και βρέχει
στην πόλη δυνατά.

Μου φαίνεται η κόρη
πως άρχισε να κλαίει.
Τα δάκρυα ποτίσανε
της φύσης τον καμβά.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΗΣ

*****

Η ΒΕΝΤΑΛΙΑ

Θυμάμαι κείνη τη γόνιμη Δευτέρα,
που το φως μετάλλαζες στις δερμάτινες ίνες.
Έμοιαζες μ΄ ανθρώπινη βιολέτα,
που δεχόταν πλήθος στο σώμα τις ακτίνες.

Ο κήπος γέλαγε με τα καμώματα αυτά
κι εσύ γλυκά και τρυφερά τον αγνοούσες.
Κοίταζες γύρω σου τ΄ ανάερα παιδιά,
με μια βεντάλια πονηρά τα χαιρετούσες.

Στο παιχνίδι ένα κι εγώ μ΄ αυτά
μα στάθηκε αδύνατο πια να συνεχίσω,
να με κοιτάζεις είδα χαρωπά,
τα μάγουλα μου πήγα να τσιμπήσω!

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΗΣ

*****

ΠΑΡΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

H έρημη μου
μαργαρίτα στον κάμπο
τριγυρίζει. Δες!

Έβγαλε πόδια!
Ποιος είδε βρε λουλούδι
τέτοια να κάνει;

Την τσάντα πήρα
να βρω την μηχανή μου
για να την βγάλω.

Φωτογράφισα.
Μα στην φωτογραφία
τα πόδια λείπουν.

Με τα πέταλα
στο χώμα φυτρωμένη.
Χαμογελάει.


ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΗΣ



  ********

4 ποιήματα του Μιλτιάδη Ντόβα. Από το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2017 των ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ που κυκλοφορεί με επιμέλεια του διευθυντή του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών διηγήματος, Διεθνές Βραβείο Πεζογραφίας Μπλέζ Σαντραρ) που φιλοξενεί πάνω από 34 νέους και παλαιότερους δημιουργούς που καλλιεργούν όλα τα είδη του λόγου απ' όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2017 των ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ στέλνεται ήδη σε όλες τις βιβλιοθηκες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.











***************************************

Ένα ποίημα του Πέτρου Βελούδα που λάβαμε, με τίτλο  ''ΣΤΙΣ ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ'', δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο Πέτρος Κ Βελουδας γεννήθηκε στο Αγρινιο Αιτωλ/νιας,οπου ζει μέχρι σήμερα. Ειναι Δημοτικος Συμβουλος στην πολη του το Αγρινιο, Αντιπροεδρος του Λαογραφικου Μουσειου Αγρινιου, μελος του λογοτεχνικου συλλογου ''ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ''.  Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ελληνικου Πολιτισμου του Ε.Α.Πανεπιστημίου Πατρών. Συνεργάζεται με τοπικες εφημεριδες (Νεοι Καιροι ,Μαχητης, Παναιτωλικη ,κ.α),ως δημοσιογραφος -χρονογραφος. Ειναι μελος της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ, ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΑΙΤΩΛ/ΝΑΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ. Επιπλεον εχει εργαστει ως ραδιοφωνικος παραγωγος σε τοπικους ραδιοφωνικους σταθμους. Ποιηματα του και διηγηματα συμπεριλαμβανονται σε Πανελληνιες Ανθολογιες (εκδοσεις περιοδικου Νεα Αριαδνη) Εχει εκδοσει δυο ποιητικες συλλογες απο τις εκδοσεις "Ιβυκος".-


 ''ΣΤΙΣ ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ''

Στον εξώστη της καρδιάς βασανισμένα
πρόσωπα,φιγούρες σωμάτων,τέμνονται
στα χρόνια των εναλλαγών της έναστρης
γαλήνης...Μισογκρεμισμένες ψυχές,αποσύνθεση
σχεδίων,χώροι έρημοι,κρυμμένες ιδέες στην
έρημο της ..ψυχής...Ακούμπησε τα όνειρά σου
στο σανίδι της ζωής,ξεδίπλωσε το άρωμά σου
στο άρμα της πληγής.Προσεύχεσαι το δειλινό
και η καρδιά σου λέει πως..βάρυνε η ενοχή
στο..δίκιο σου που..φτάιει...Υπάρχουνε οι
αμμουδιές να κρύψεις τη χαρά σου,μα φτάνουνε
οι..αγκαλιές,να..σφίξεις την ..καρδιά σου!

ΠΕΤΡΟΣ Κ ΒΕΛΟΥΔΑΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ-ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ & ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ


**************************************************************************

Τρία ποιήματα της Ντίνα Γεωργαντοπούλου που λάβαμε, με τίτλους ".ΑΘΟΡΥΒΟΙ ΜΥΘΟΙ-ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ", "CARESSING MYTHS- ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ" και "ΑΠΡΟΣΠΟΙΗΤΑ- ΣΕ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΩ ΣΩΠΑΙΝΩ" δημοσιευμένα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Η Ντίνα Γεωργαντοπούλου είναι λογίστρια. Κατάγεται από το Δερβένι Κορινθίας και ζει στην Αθήνα. Γράφει για αυτά που δε μπορεί να πει για αυτά που οι άλλοι δε θα καταλάβουν για αυτήν. Για να βγαίνει στο φως μαγεμένη από συναισθήματα ανακαλύπτοντας την αγάπη μέχρι να φτάσει στο σημείο να είναι διάφανη. Νιώθει να εξαγνίζεται και έτσι με τρόπο καθαρό να επικοινωνεί με τους ανθρώπους.
Εργογραφία
1.Αθόρυβοι Μύθοι-Εκδόσεις Ζάθεον Πυρ -2015
2.Caressing Myths -Δίγλωσσο(Ελληνικά -Αγγλικά)
Εκδόσεις Libros Libertab -2015
3.Απροσποίητα -εκδόσεις Βακχικόν-2017

Συμμετοχές στις εκδόσεις
1.Ποιητική Ανθολογία-127 φωνές ψυχής-Εκδόσεις Ομάδα Πρωτοβουλίας-2013
2.Ανθολόγιο Περί έρωτος-Εκδόσεις Όστρια-2014
3.Ετερότητα -Εκδόσεις μικρές Εκδόσεις (CRAFTBOOK II )-2015
4 Συν -ποιείν-2017

1.ΑΘΟΡΥΒΟΙ ΜΥΘΟΙ

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Αυτά τα κόκκινα παπούτσια
πάντα την πήγαιναν σε γιορτή.
Να έχει να χαίρεται που αγρυπνά
με τις εξαιρέσεις κάθε μέρα
όταν σιωπά με την αργοπορία
των καραβιών που φεύγουν
στην άγονη γραμμή.
Με μια σταγόνα αρμύρα
στην άκρη των χειλιών.
Χαρά και θλίψη οι αποχωρισμοί
μα πάντα δίπλα στην απορία
της μαργαρίτας
που τούτες τις μέρες
παρέα της κάνει.
Περιφέρει τα ερωτηματικά των πετάλων της
και τα ακουμπά δειλά πάνω
στα παπούτσια σαν κάτι από την καρδιά της,
πριν πετάξουν για συντροφιά των μουσικών
που περιμένουν τον ήχο στο μεταλλικό κουτί,
να ξεχυθεί η μουσική μέχρι τις ψυχές
των ερωτευμένων ποιητών.
Και κείνη πετάει πέταλα με όχι
το παιδάκι της λέει ,
κορίτσι με τα σγουριστά μαλλιά
κράτα τα κόκκινα λουστρίνια και συμφωνεί
με την υποψία του πόθου στο φιόγκο τους.
Υπάρχουν πάντα αυτοί που περιμένουν
για μια αγκαλιά φορώντας πανοπλία
καιρός πανιά καιρός κουπιά φωνάζει
και τρέχει γιατί δουλειά έχει ακόμα.
Να μάθει μαργαρίτες να χορεύουν σε
κόκκινα παπούτσια .
Γεωργαντοπούλου Ντίνα

*****

2.CARESSING MYTHS

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

Ερωτικές μαγειρικές.
Μισό βήμα τραπέζι νεροχύτης,
ανακατεύοντας κρεμμύδια
ορμόνες και σκέψεις
με τον έρωτα του Πλάτωνα.
Ο έρωτας περνάει από το στομάχι
και προχωρεί σε όλο το σώμα
μαζί με μυρωδιές μπαχαρικών.
Η λαική σοφία χωράει στη μικρή κουζίνα
και πρέπει κάτι να κάνεις,
γιατί τα κρεμμύδια
μόνο δάκρυα φέρνουν.
COOKING RECIPES
Erotic recipes
half a step betweeh table and sink,
tossing onion
hormones and thoughts
Platonic love,
lust goes through the stomach
spreads to the whole body
with the fragrance of spices,
people 's beliefs contained
in the small kitchen and you must
do something because onion
only brings tears to the eyes.
Γεωργαντοπούλου Ντίνα

******

3.ΑΠΡΟΣΠΟΙΗΤΑ

ΣΕ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΩ ΣΩΠΑΙΝΩ

Σωπαίνω,
ο τελευταίος ήχος των λέξεων
είναι κουκίδα σε πτώση.
Η αναπνοή καρφώθηκε στην κουρτίνα
που γελούσε με την ηλιαχτίδα στο στήθος,
ανησυχία που μεγαλώνουν οι ρίζες του άνθους
που βλέπει στο παρελθόν
Πως κύλησαν οι ζωές μας
σε ετικέτες προιόντων που αναγράφουν
εύγεστο;
Φοράω ένα μικρό σκουλαρίκι στο αυτί
κρύβεται πίσω από τα μαλλιά
σαν παθιασμένο φιλί στο στόμα.
Τα αναπαυτικά μαξιλάρια βουλιάζουν
στα χρώματα του καλειδοσκοπίου
βρέχονται από τις σταγόνες του ποτηριού με το νερό.
Η μέρα μικραίνει κι η ασπρόμαυρη φωτογραφία
ψάχνει το κόκκινο κάδρο
σαν έξοδος κινδύνου που δραπετεύει από την οθόνη
και χάνεται στις διασταυρώσεις,
Σωπαίνω
η αγάπη μοιάζει σαν κύμα
που δεν βυθίστηκε στη θάλασσα
τα θέλω έγιναν δίχτυα στα μπορώ.
Κάποιος μιλάει κι αλλάζει λεπτοδείχτες
λαθρεπιβάτης του χρόνου σε παρατεταμένη
αναμονή του κρύου.
Σωπαίνω
Είμαι όμορφη στα στολίδια μου
εγώ και το πανωφόρι μου,
στο δρόμο πολύχρωμα συναισθηματική
όταν τον εαυτό μου φυλακίζω.
Σε ότι αγαπάω σωπαίνω.
Γεωργαντοπούλου Ντίνα


************************

Τέσσερα ποιήματα του Ντόντη Βασίλειου, που λάβαμε, με τίτλους "ΕΙΜΑΙ", "TΡΑΓΟΥΔΙ", "ΧΟΡΕΥΤΗΣ" και "ΚΟΠΕΛΑ", δημοσιευμένα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Ντόντης Βασίλειος
Ο Ντόντης Βασίλειος του Ζήση γεννήθηκε στα Πωγώνια Ιωαννίνων στις 28 Απριλίου του1966. Σπούδασε στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία στα Γιάννενα. Έζησε στην Αθήνα για μια εικοσαετία, όπου και δίδαξε ως δάσκαλος σε αρκετά σχολεία της Αττικής. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Πάτρα για επιμόρφωση (τρία χρόνια) επέστρεψε στα Ιωάννινα όπου ζει και ασκεί το επάγγελμά του. 
Είμαι 
(για τον Γιάννη Σκαρίμπα)

Αυτούς τους μικρούς καιρούς να ‘μαι θέλω
τα τυλιγμένα Χριστούγεννα στον κόρφο ενός έλατου ορφανού,
ένα φτωχό επίτηδες που ξύνει τα πλευρά μιας καμπανίτσας
μην κυλιστεί στο χιόνι και μας ξυπνήσει πρόωρα.

 Θέλω να είμαι η φωνή του λευκού καλικάντζαρου
που ξαναβρήκε τη μιλιά του,
ο αδόκιμος όρος εν υψίστοις,
η φωτοευαισθησία μιας κουκουβάγιας παγίδα στο νυχτερινό στιγμιότυπο
που το σκάει  αγκαλιά με τα λαμπιόνια,
το ρίσκο του ιστού ν’ αντέξει στο δάκρυ του πιασμένου παραμυθιού,
μια  πρόκα που λείπει από την ξύλινη σκεπή του αγίου,
 η έντιμη οξεία που παράτησε δυο ξύλινα λόγια,
 να είμαι τα τρίμματα που πέσαν απ’ το τραπέζι στο γεύμα των ονείρων,
το στοίχημα της λοταρίας να καθίσει ο κόκκινος έρωτας στο μαύρο.

Ο καταδότης της πρόστυχης αλήθειας να ‘μαι 
που εκδίδεται με γιορτινά ρούχα,
η απροσδιόριστη τρυφερότητα παντού,
ένα  σπουργίτι καθιστό να ψάλλει στον γυμνό ώμο μιας γυναίκας,
η μέρα που γελά σαν βλέπει τον άνθρωπο όρθιο, θέλω να ’μαι.
Μια και σ’ όλους τους καιρούς είμαι το συναξάρι
κι η συνάθροιση των τύψεων πάνω στο είμαι
που θα ήθελα να είμαι.

****

 Τραγούδι
Περιφρονώντας την αρχή και τα συμβάντα
οργίλους άνεμους θέλω να σπείρω
και των καημών ειδώλια
να  χτίσει η μπάντα
για να πληρώσω στα τραγούδια ό,τι οφείλω
Πόσα κελεύσματα χορών
και δισκοβόλους των ονείρων
να μετρήσω
μην με προλάβουν των ρυθμών μου
τα πειράγματα
παράφωνος στο μέτρο
ν’ ασελγήσω

Ω επιλήσμονα των ήχων που χαθήκανε
μια σκευωρία με λυγμούς
θέλω να στήσω
Θα αδημονούν η μουσική και τα οράματα
τις νότες με κλάματα
να οδηγήσω

****

Χορευτής
Ε  χορευτή του όλου,
μια γυροβολιά της νύχτας σε καλεί.
Σε σκιτσάρισαν σε απιστία με τους παλμούς
ενός περιοδεύοντος ψιθυρίσματος,
μιας μετέωρης έκστασης ενός όπα.

Δες,
επιτάχυναν οι αέρηδες την απογείωσή σου,
συγχρονίστηκες με το άπειρο που σε ξέρει καλά.
Σε νομίζει δικό του,
άπειρα δικό του,
μα ξεγλιστράς ανέμελος στην κρυμμένη έπαρση της θνητότητάς σου
και αφόβιστος στη συνθήκη  που σε γεννάει και σε καταπίνει,
 αμέτρητες φορές στο κενό,
μετέωρος στις έφηβες ηδονές που σε ζητάνε επί πινάκι.

****

Κοπέλα
Μια κοπέλα περπατάει σ΄ έναν κύκλο.
Μια ακτίνα φωτίζει την κοπέλα.
Ένα τόξο σημαδεύει  την κοπέλα
Μια χορδή της τραγουδάει.
Ένας κύκλος χορεύει την κοπέλα στο κέντρο.
Ένα φεγγάρι συναγωνίζεται τον κύκλο.
Ένας ήλιος τους κυκλώνει όλους.
Το μάτι της κοπέλας κυκλώνει τον ήλιο.
Ένας κύκλωπας τους καταβροχθίζει όλους.

******************

Ένα ποίημα του Τάσου Μάντζιου, που λάβαμε,

με τίτλο "ΤΑ ΑΡΜΥΡΑ ΠΟΤΑΜΙΑ"

δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών Του χρόνων.


ΤΑ ΑΡΜΥΡΑ ΠΟΤΑΜΙΑ Ενθουσιώδες το πυκνό ακροατήριο, αποθεώνει τον ηγέτη στου λόγου πάνω την κορύφωση που ξεδιπλώνει το μακρόπνοο όραμά του για ευημερίες άμοχθες και μες στην γενναιοδωρία του, χάντρες μοιράζει πλουμιστές και θάλασσες,τάζει,γλυκές με αρμυρά ποτάμια (Οι λαοπλάνοι και οι δημαγωγοί ποτέ δε θα χαθούν. Πάντα θα βρίσκουν ν΄ακουμπάν σε υποζύγιες πλάτες όσο απ΄της κοινωνίας το σχολειό αντί περήφανοι αητοί θ΄αποφοιτούν σκυφτοί πελάτες) Τάσος Σ. Μάντζιος


*****************************

Ένα ποιήμα του Γιάννη Κακουλίδη με τίτλο "ΤΗΣ ΒΑΛΙΤΣΑΣ...", δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


"Μια μέρα στην ακρογιαλιά που βγήκα για βολτίτσα
Βλέπω να βγάζ’ η θάλασσα μπροστά μου τη Βαλίτσα
Την κοίταξα περίεργος και βλέπω Παναγιά μου
Να βγαίνει ένα ντουπ ντουπ ντουπ ολόκληρο μπροστά μου
Αμέσως λέω σώθηκα το πρόβλημα θα λύσω
Και τρέχω σ’ ένα παλιατζή να το μοσχοπουλήσω
Μα μόλις το είδε ο παλιατζής ασπρίσαν τα μαλλιά του
Λέει "Θέ μου ένα ντουπ ντουπ ντουπ" και κόπηκε η μιλιά του
Παίρνω ξανά το ντουπ ντουπ ντουπ και πάω για το σπίτι
Το είδε η γυναίκα μου και μ’ έπιασ’ απ’ τη μύτη
"Πάρτο και φύγε από δω παλιάνθρωπε αλήτη
Τι θέλει ένα ντουπ ντουπ ντουπ μέσα σ’ αυτό το σπίτι;"
Σ’ ένα ζητιάνο σκέφτηκα το ντουπ ντουπ ντουπ να δώσω
Κι απ’ τη μιζέρια το φτωχό μια και καλή να σώσω
Μα μόλις το αντίκρυσε του `ρθε λιποθυμία
"Διώχ’ το από δω το ντουπ ντουπ ντουπ μη φέρω αστυνομία"
Τοσάτα χρόνια μου `κανε το ντουπ ντουπ ντουπ παρέα
Κι από βαθιά γεράματα πεθάναμε μοιραία
Μαζί μου στον παράδεισο πήγα να το περάσω
Τον Άγιο Πέτρο θέλοντας στον ύπνο να τον πιάσω
Μα ο Άγιος Πέτρος φώναξε: "Μέσα δε θα σε βάλω
Πάρτο από δω το ντουπ ντουπ ντουπ και πήγαινε στο διάλο"
Τελιώνοντας θα ήθελα μια συμβουλή να δώσω
Κι απ’ όλα όσα τράβηξα κι εσάς να σας γλιτώσω
Αν τύχει στην ακρογιαλιά και τη Βαλίτσα βρειτε
Ποτέ μην την προγκήξετε τι κρύβει για να δείτε
Μην πείτε πως την τύχη σας τη βρήκατ’ επιτέλους
Γιατί με ένα ντουπ ντουπ ντουπ θα ζείτε μέχρι τέλους!"
(Γιάννης Κακουλίδης, του βιβλίου...)

 **********************************************************************************

Δύο ποιήματα της  Άννα  Ευστρατίου Δεληγιάννη που λάβαμε, με τίτλους "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΗΣΙΑ" και "Η «Γκερνίκα» και τα κομμάτια της ψυχής μου" δημοσιευμένα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




 Άννα  Ευστρατίου Δεληγιάννη
Η Άννα  Ευστρατίου Δεληγιάννη γεννήθηκε στις Μακρυλιές Σαμοθράκης Ν. Έβρου. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. .
Εργάζεται ως Φιλόλογος στο 4ο ΓΕΛ Αλεξανδρούπολης . Είναι ποιήτρια και ηθελημένα συγγραφέας διαδικτύου , αρθρογράφος-δοκιμιογράφος,   κριτικός λογοτεχνίας και με αυτή την ιδιότητα παρουσιάζει από το 1994 το έργο Ελλήνων συγγραφέων ποιητών και πεζογράφων. Ηλεκτρονικά βιβλία : «Τεθλασμένη ζωή» εκδόσεις Σαΐτα, «Εσωτερικός Μετανάστης στο Εξωτερικό» εκδόσεις τοβιβλίονετ. Σε ό,τι αφορά τη Σαμοθράκη επειδή λατρεύει τη ντοπιολαλιά έγραψε ένα λεξικό  για το οποίο έλαβε τον Α’ Έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών το 2013.
Κείμενά της φιλοξενούνται σε διάφορα περιοδικά,  έντυπα και ηλεκρονικά βλ Πνοές Λόγου και Τέχνης , Το περιοδικό Fractal | Η γεωμετρία των ιδεών φιλοξενεί συνεχώς δικά της ποιητικά αφιερώματα Πολλές συμμετοχές σε ομαδικά ημερολόγια, ebooks.Ασχολήθηκε επί σειρά ετών από διάφορες θέσεις με τα κοινά στο δήμο Αλεξανδρούπολης , και το 2007 ήταν υποψήφια βουλευτής  στο Ν. Έβρου
Για την εθελοντική της προσφορά σε διάφορους τομείς, τιμήθηκε από το Δήμο Αλεξανδρούπολης  το 2012.



Ελληνικά  νησιά

Ολόφωτοι οι θρόνοι σας
γραφικά ,φιλόξενα νησιά μας
κι η θάλασσα μυριόχρωμη
σας αγκαλιάζει.

Οι βράχοι σας οι κυματόδαρτοι,
αμέριαστοι βιγλίζουν το Αιγαίο
ερωτοτροπώντας, αιώνες τώρα,
με τις αφρόκορμες γοργόνες .

Τα ακρογιάλια σας μαγευτικά,
αγεροχτυπημένα
αγναντεύουν τα ουρανοθέμελα
χαιρετώντας τούς αλλοστρατημένους ταξιδιώτες.

Κι οι άνθρωποί σας, ψυχές ελεύθερες,
παρθενικές, περήφανες
πεισματικά αγωνίζονται σε γη πετραδερή,
καθώς περνούν απ’ το βαρύ χειμώνα
στην πανώρια άνοιξη
κι απ’ το λειψόνερο καλοκαίρι
στο βροχερό φθινόπωρο.

Ελληνικά νησιά, πελαγονήσια,
όπως και να σας λένε,
με την εξαίσια ομορφιά σας
ξεδιαλύνετε το μπερδεμένο όνειρο του επισκέπτη,
μετατρέποντάς το σε πόθο ασυγκράτητο,
να κάνει τέχνη τους μύθους
που αφουγκράστηκε στη ράχη σας.

Όπως και να σας λένε
συμβολίζετε το όνειρο, τη νοσταλγία,
τα ακρόπρωρα της Ελλάδας.

 Άννα  Ευστρατίου Δεληγιάννη

******


Η «Γκερνίκα» και τα κομμάτια της ψυχής μου

Στις πολιτείες του πόνου και της αδικίας κομματιάζεται η ψυχή μας
γιατί πρώτα αυτές, κομμάτιασαν εκείνοι  οι δυνατοί,
που έτρεφαν και αύξαιναν τη δύναμη τους με την αμυαλιά!
Πώς αλλιώς ,παρά μόνο τρελός,
στο βυθό της αβύσσου θα έστελνες
τους αθώους λαούς , τα παιδιά  και τους γέροντες 
που με μια σου κουβέντα, τους πέθαινες!
Τι παραλογισμός! Τρόμος μπροστά στο θάνατο!
Χίλια κομμάτια η ψυχή μου, κομμάτιασε το πρόσωπό μου!
Ω, τώρα πλησιάζω στη « Γκερνίκα» ,
φέρνω στα μάτια μου το χέρι του Πικάσο
που δεν κατάφερε παρά μόνο σπασμένα πρόσωπα να δώσει ,
όπως σπασμένα είναι και τα πρόσωπα μας σήμερα,
από της κρίσης τ’ αδιέξοδα , απ’ την απελπισία
που φέρνει η φοβερή των ελπίδων διάψευση!

 Άννα  Ευστρατίου Δεληγιάννη



***************************


"ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΧΗΣ" ένα ποίημα του Γιάννη Κακουλίδη από την ποιητική του συλλογή "ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΤΗΛΟΨΙΑΝ" που περιλαμβάνεται και στο δίσκο "Ο Γιαννης Κακουλίδης δαβάζει Κακουλίδη" που κυκλοφορεί από τη ΛΥΡΑ.

"Συναντήσαμεν τη γυναικα/ ην έμελλε να μισήσωμεν/ την προτεραίαν της πράξεως/ Της πράξεως εκείνης/ -λέγω- / της τόσον ωραίας/ όσον και σκανδαλιστικής/ ήτις έλαβεν χώραν/ υπό την αυστηράν εποπτείαν/ ξεχαρβαλωμένων ρουλέμαν/ ΟΞΕΙΔΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΥΦΩΤΩΝ / και γύφτικων ντεφιών/ Της ερωτικής εκείνης πράξεως/ της οποίας/ την έντασιν συναιστάνθηκαν/ επι τοσούτον/ οι παρεπιδημούντες κάφροι/ ώστε έσπευσαν εν ριπή οφθαλμού/ να εξαφανισθώσιν..." 
(απόσπασμα από το ποίημα που παρατίθεται ολόκληρο)




 ******************************************

Ένα ποίημα της Σοφία Πόταρη, που λάβαμε, με τίτλο "ΣΤΗΝ ΟΛΓΑ ΒΑΛΑΩΡΙΤΟΥ" δημοσιευμένο στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




ΣΟΦΙΑ ΠΟΤΑΡΗ
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα Μεσσηνίας. Μεγάλωσε στην αγκαλιά της φύσης, μέσα σε ένα παραδείσιο περιβάλλον, με ελιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, δίπλα σε ένα όμορφο, βουερό ποτάμι. Έπαιζε με τις πέτρες, τα κλαδιά και τα ζώα μας, ενώ θεωρούσε και εξακολουθεί, τις φωλιές των πουλιών ως τις πιο θαυμαστές, συγκινητικές κατασκευές. Αγαπάει πολύ τη ζωγραφική και ζωγραφίζει απο πολύ μικρή. Η συγγραφή και η ποίησις είναι για εκείνη ο τρόπος της να συλλαμβάνςι και να εκφράζει τον κόσμο, ό,τι φαίνεται κι ό,τι δεν φαίνεται. Θαυμάζει τους ανθρώπους που λειτουργούν με έργα και υπάρχουν με καλοσύνη και χαμόγελο και πιστεύει οτι η αγάπη σώζει και δικαιώνει την ανθρώπινη ψυχή. Επίσης πιστεύει οτι η ηθική ξεκινάει από την στάσι μας απέναντι στη Φύση.
Αγαπάει πολύ τους μεγάλους ποιητές μας, που προσφέρουν όραμα και έκσταση.
Πιστεύει οτι ο ελληνισμός είναι ιδέα και ιδανικό και η Ελλάδα πνευματική οντότητα που πορεύεται μέσα στο χρόνο








Στην Όλγα Βαλαωρίτου 

Σε ποιό ουρανό 'νειρεύεσαι, ψυχώνεις ποιό αστέρι;
Ιούλη μήνα φούσκωσες, ερωτευμένο αγέρι

δεν σ’ ήθελε ο έρωτας να σε νυφοστολίσει
μόν’ ήθελε καρφί σκληρό μέσα σου να ορκίσει
φιλί ακούμπησε βαθύ όλη του η σκοτοδίνη
σε χείλη κρινολούλουδα, πού τρέμαν μεθυσμένα
τόσο που πόθησε φιλί Όλγα για να σου δίνει
που διπλωνόταν θάλασσα με σωθικά σκισμένα
κι ορμούσε και μαζεύονταν στη λύσσα την τυφλή του
και πάλι ματαδίπλωνε κι άπλωνε τη χολή του

ορκίστηκες στον έρωτα κι ήρθε και σ’ ηύρε κείνος
λιμπίστη την καρδούλα σου πού ‘τρεμε άσπρος κρίνος

κι όπως η ξέρα στέκεται στη μαύρη την καρδιά της
η θάλασσα βαριοχτυπά και γλύφει την αντρειά της
τέρας και όμορφη πολύ σαν την ουράνια νύμφη
που μέσα σ' άγριο νυφικό μαγεύει τη θωριά της
και πείνα μαυροκύματη όπου μ’ αγάπη γλείφει
συντρίβει κι απολησμονά τα έρμα τα παιδιά της
σε  βρήκε θάλασσας χολή και  ουρανού γλυκάδα
βραχάκι έζης μικρούτσικο σ’ ωκεανού αγριάδα

Όλγα, κοιμάσαι σ’ αγκαλιάς γαλήνιο κρεβατάκι
μα στις κρυφές μου τις σπηλιές ανθίζεις νιο ανθάκι

κι ήσουν λουλούδι πάναγνο κι ένα μικρούλι βρύο
θυσία θέλει για να ζει το τρομερό θηρίο
και σ’ έριξε κατάχαμα με μάτια θαμπωμένα
και τα στηθάκια σου αχνά να λάμπουν νυφοκέρια
σαν ρόδα 'πό βοριά σκληρό, ξέφυλλα, τσακισμένα
κι απίθωσε τα στέφανα πα στα νεκρά σου χέρια
λεπτά κοχύλια  τα γλυκά παρθενικά σου μάτια
σφράγισαν Όλγα μου πικρά σαν μυστικά παλάτια

Όλγα, σαν πούπουλο λευκό μαραίνεις το σκοτάδι
στήθος αφήκες στοργικό σ’ άλλο να πας λιβάδι

κι είναι η πλάκα σου βαρειά σαν κουρασμένο χέρι
τόσες νυχτιές, τόσον καιρό, γραμμάτου βουλοκέρι
κοιμήσου κόρη ανέγγιχτη, σελήνης θυγατέρα
κι αλαφροπάτει το πουλί στο σιωπηλό  το χώμα
κει π' αεράκι τρυφερό σε σκέπει νύχτα μέρα
και κρίνου μοσκοβόλημα γλυκαίνει σου το δώμα
αστροφεγγίζουν οι ψυχές μές στη γλυκειά ψυχή σου
κι αναθαρρεύω σαν κλαδί π’ ανθίζει στην πνοή σου

λευκότατο το χέρι σου απάνω στα μαλλιά μου

Όλγα, κι εγώ στ’ αστέρι σου θα λάμψω την καρδιά μου


 ******************************************

Ένα ποίημα του Σταύρου Θάνου με τίτλο "13-12-1943" δημοσιεμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Βιογραφικό Σημείωμα

ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΑΝΟΣ
Ο Σταύρος γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Ίλιον Αττικής. Κατοικεί στην Λυκόβρυση. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει δουλέψει με παιδικές θεατρικές ομάδες, καθώς και με αντίστοιχες ερασιτεχνικές ομάδες. Δουλεύει ως καθηγητής αγγλικών και αγαπάει να διδάσκει. Γράφει από πολύ μικρός, δοκιμάζοντας πολλά διαφορετικά είδη, όπως ποίηση, πεζά, στίχους, θεατρικά έργα, σενάρια, παιδικά παραμύθια και πολλά ακόμα. Δηλώνει βιβλιοφάγος, καθώς δεν μπορεί να αντισταθεί σε κανένα βιβλίο! Διαβάζει τα πάντα και του αρέσει να συλλέγει παλιότερες εκδόσεις. Έχει εκδοθεί το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Σκιές από τις εκδόσεις Bookstars και ένα θεατρικό έργο το Πλούτος Reloaded


13-12-1943

Πώς ένας τόπος μπορεί και βγάζει φωνή;
Πώς η ιστορία τον διαπερνά και σταματάει τον χρόνο;
Έφτασα κι εγώ προσκυνητής, μα κατέληξα ταξιδιώτης.
Βρέθηκα εκεί και είδα την πόρτα πίσω μου να κλείνει.
Ακολούθησα κι εγώ το μονοπάτι μέχρι εκεί ψηλά σε εκείνο τον λόφο.
Είδα τις φλόγες, άκουσα το ρολόι για τελευταία φορά να χτυπάει.
Τα πολυβόλα με έριξαν κάτω.
Κοιτούσα γύρω μου και έβλεπα τους ανθρώπους. Πόσος πόνος;
Μπότες ορκισμένες στην στρατιωτική τους τιμή, γεμάτες αίμα.
Ξανά πυροβόλα, ξανά αίμα.
Και φλόγες και φωνές. Ήμουν κι εγώ εκεί.
Και μετά σιωπή. Ρολόγια και βλέμματα σταματημένα.
Ο Θάνατος πέρασε κι έφυγε. Όσοι έμειναν είδαν το αποτέλεσμα.
Όσοι έμειναν πάλεψαν, πρώτα με τους εαυτούς τους.
Με το βλέμμα σε έναν λόφο, με το μυαλό μες στο σκοτάδι.
Κρύο, πόνος, δίψα, πείνα, θλίψη, περισσότερος πόνος.
Και πάλι φωνές. Μπορώ ακόμα και σας ακούω.
Καθισμένος σε εκείνον τον λόφο, μαζί σας, από μια άλλη εποχή.
Βλέποντας ακόμα τους καπνούς να μην έχουν κοπάσει.
Και εκείνες τις ίδιες μπότες, που κάποιοι νοσταλγούν.
Μα ευτυχώς ακόμα σας ακούω.
Κι όσο εσείς φωνάζετε, εγώ θα σας ακούω.

Σταύρος Θάνος


*************************************************************************

Ένα ποίημα του Γιάννη Κακουλίδη, με τίτλο "Η ΔΑΝΤΕΛΟΥ" δημοσιευμένο το 1979 όπως δείχνει και το εμπροσθόφυλλο.


Ο Γιάννης Κακουλίδης γεννήθηκε το 1946 στον Πειραιά. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και νομικά στο Παρίσι. Ποιητής, πεζογράφος, στιχουργός, θεατρικός συγγραφέας και πολιτικός. Έγραψε πάνω από 500 γνωστά ελληνικά τραγούδια. Τιμήθηκε δυο φορές με το Α' βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (1965 και 1972). Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε πολλά περιοδικά, ελληνικά και ξένα, μεταφρασμένα στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ουγγρικά, καθώς και σε ανθολογίες στην Ελλάδα, την Αμερική και την Ουγγαρία. Συνεργάστηκε ως αρθρογράφος με τα περιοδικά «Αντί», «Ένα», «Money and Life» και την εφημερίδα «Έθνος».Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Γαλλικής Εταιρείας Συγγραφέων, Συνθετών και Εκδοτών, της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδας και της Ένωσης Ελλήνων Σεναριογράφων.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

• Νέροβιλ, Αθήνα 1970 (ποίηση)

• Μηχανήματα Ευκρασίας, Αθήνα 1972 (ποίηση)

• Περί την Τηλοψίαν, Μπάυρον 1975 (ποίηση)

• Μεσημβρινή Απόπειρα, Τράμ 1978 (ποίηση)

• Στολίδια γι’ άλογα, η μικρή Εγνατία 1980 (μυθιστόρημα)

• Ο θρίαμβος του Χάπα Χούπα, Επικαιρότητα 1982 (ποίηση)

• Τα αρχαία σκατά, 1983 (αναδημοσίευση χρονογραφημάτων)

• Ωραία Μπλε, Επικαιρότητα 1986 (ποίηση)

(Περί έρωτος και πολιτικής και άλλα γενικού ενδιαφέροντος)

• Λούνα Λουνέρα, Περίπλους 1996 (ποίηση)

• Ελληνικός Θάνατος, Περίπλους 1996, (μυθιστορίες)

• Από τη «Νεροβίλ» έως τη «Λούνα Λουνέρα», Καστανιώτης 2002

(συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων)

• Αναφορά στον κύριο Κωστάκη Πρου, Καστανιώτης 2009

(Διηγήματα, αφηγήσεις και ασκήσεις γραπτού λόγου)

• Τα λουστρίνια της παρέλασης, LYRA Βιβλία- Modern Times 2010





,









 **************************************


 Δύο ποιήματα του Γιάννη Κακουλίδη δημοσιευμένα, το 1986. 

Γεννημένος το 1946 στον Πειραιά, σπουδασε νομικά στο Παρίσι και πολιτικές επιστημες. Ποιητής, πεζογράφος, στιχουργός, θεατρικός συγγραφέας και πολιτικός. Έγραψε πάνω από 500 γνωστά ελληνικά τραγούδια. Τιμήθηκε δυο φορές με το Α' βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (1965 και 1972). Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Γαλλικής Εταιρείας Συγγραφέων, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Ελλήνων Σεναριογράφων και της Ένωσης Μουσικοσυνθετών-Στιχουργών Ελλάδας. 

ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ:
(2010) Τα λουστρίνια της παρέλασης, Modern Times
(2009) Αναφορά στον Κύριο Κωστάκη Πρου, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2002) Από τη Νέροβιλ έως τη Λούνα Λουνέρα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2002) Ελληνικός θάνατος, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1996) Ελληνικός θάνατος, Περίπλους
(1996) Λούνα Λουνέρα, Περίπλους
(1986) Ωραία μπλε, Επικαιρότητα
(1982) Ο θρίαμβος του Χάπα Χούπα, Επικαιρότητα
Συλλογικά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
(2013) 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, Κύκλος Ποιητών
(2011) Η απουσία του έρωτα, Modern Times
(2009) Πειραιάς, Τσαμαντάκη





  *******************************************************************

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΡΠΑΔΕΛΗ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "ΕΡΩΤΙΚΟ ΑΝΘΟΣ" ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 




ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΠΑΡΔΕΛΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΟΠΩς ΤΟ ΛΑΒΑΜΕ

Kapardeli Eftichia has a Doctorate from ARTS AND CULTURE WORLD ACADEMY
Born in Athens and live in Patras. She writes poetry, stories, short stories, hai-ku , essays
 She studied journalism AKEM (Athenian training center).

SHe has many awards in national competitions. Her work there is to many national and international anthologies  Has a section at the University of Cyprus in Greek culture is a member of the world poets society. The official website is http://world-poets.blogspot. com / is a member of the IWA (international writers and artists Association) chaired by Teresinka Pereira,had from IWA Certify 2017 as the best translation and  is a member of the POETAS DEL MUNDO  


ΕΡΩΤΙΚΟ ΑΝΘΟΣ

Έλα στο ταξίδι των ονείρων
στο φως του έρωτα
δίχως μίλημα να σε αγαπήσω
νυφούλα  των ρόδων  που ριγώ
με δίδυμα τόξα και
με γοργά βέλη
τον πόθο και την  ψυχή
τρυπώ
*
Κάλλιστος ,  λυσιμελής
λογισμού ληστής
έρως γλυκός  ακαταμάχητος
λάτρης  θαυμαστής
την καρδιά μου ξελογιάζει
και ζητώ
το γυμνό κορμί σου
να τυλίξω σαν εραστής

*
Κύκνος Αλάστωρ
αετός  θηρευτής
στον κύκλο  της αρχής
και του τέλους
το μυαλό μου μαστιγώνει
έρωτας αλλόφρων
στους δρόμους του
κορμιού φιλιά
φωτιά και αίμα……

….. μόνο έλα
με την γλυκιά
περισσή αποθυμιά
να γείρεις στην καρδιά
χρυσή δοξαριά
με αγάπης σαϊτιά
*
Δύναμη αρχέγονη
την ψυχή  μου κυριεύει
η ψυχή ερωτοχτυπημένη
σπαρταρά
φυλακισμένη σε
ένα αθάνατο   ερωτικό άνθος
που γλιστρά και ξεφεύγει
πάντα ανθισμένο

ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΡΠΑΔΕΛΗ 



*****************








ΦΡΙΞΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

"ΠΟΙΗΤΙΚΗ τέχνη" ήταν το ΜΟΝΑΔΙΚΟ λογοτεχνικό περιοδικό του Μυτιληνιού Φρίξου Ηλιάδη. Η έκδοση διεκόπει οριστικά και για πάντα το 1951. Αρχισε να κυκλοφορεί το 1947 ως ανθολογία ποιητικών κειμένων και μετά συμπεριέλαβε και πεζά. Εκδότης του ο Φρίξος Ηλιάδης. Η έκδοση διεκόπει οριστικά και για πάντα το 1951. Πέθανε πλήρης ημερών, σε ηλικία 87 ετών, το 2012, ο Μυτιληνιός αυτός δημοσιογράφος και επί πολλά χρόνια κριτικός του κινηματογράφου, του θεάτρου και των εικαστικών τεχνών, Φρίξος Ηλιάδης. 





Γεννημένος το 1923 στη Μυτιλήνη, δημοσίευσε τα πρώτα του λογοτεχνικά κείμενα από τα εφηβικά του ήδη χρόνια, σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας και της επαρχίας, ενώ στα 15 του, είχε ήδη εκδώσει το πρώτο του βιβλίο. Η δημοσιογραφική του πορεία ξεκίνησε από την εφημερίδα «Αθλητικός Τύπος» του Γ. Ζαμαρία, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με τις εφημερίδες: «Καθημερινή», «Προοδευτικός Φιλελεύθερος», «Απογευματινή», «Ελεύθερος Κόσμος», «Ακρόπολις», καθώς και περιοδικά ποικίλης ύλης, τον «ΑΝΤΕΝΝΑ 97,1» και το Β΄ Πρόγραμμα του ΕΙΡ. 

Ο Φρίξος Ηλιάδης κινήθηκε στον ευρύτερο χώρο του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ και εκτός από την κάλυψη της καθημερινής ειδησεογραφίας, έγραψε έρευνες και άρθρα για τα σύγχρονα πολιτιστικά θέματα, σε ελληνικό και παγκόσμιο επίπεδο. 
Εργάστηκε επί σειρά ετών ως κριτικός κινηματογράφου, θεάτρου και εικαστικών τεχνών, ενώ έγραψε και δημοσίευσε ποιήματα, πεζογραφήματα, κριτικά σημειώματα και αισθητικά δοκίμια. Έγραφε στον «Ελεύθερο Κόσμο» με το ψευδώνυμο «Σοφιστής», καθώς και στην «Ακρόπολις» το «Μικρό Χρονογράφημα» και είχε στην κατοχή του, ένα τεράστιο αρχείο ιδιογράφων, φωτογραφιών, κλπ., όντας αφιερωμένος στην καταγραφή του πολιτιστικού χρονικού της Ελλάδας. Η πρώτη του ιστοριογραφική απόπειρα, ήταν το «Ελληνικός Κινηματογράφος 1906 - 1960» (1960), ενώ έχει γράψει επίσης τις μονογραφίες «Μαρίκα Κοτοπούλου», «Ο Τσαρούχης μου είπε», «Δημήτρης Χορν» και «Έλλη Λαμπέτη».
Κινηματογράφος και θέατρο
Πέρα από την αρθρογραφία, ωστόσο, ασχολήθηκε συστηματικά και με τον κινηματογράφο ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης και μεταφραστής, ενώ έγραψε και σκηνοθέτησε αρκετές ταινίες «Νεκρή Πολιτεία» (1951), Το οργανάκι του Αττίκ» (1955), «Μπάρμπα-Γιάννης ο Κανατάς» (1957), «Μέλπω» (1958), «Το κορίτσι της φτωχογειτονιάς» (1957), «Πλούσιοι χωρίς λεφτά!...» (1960), «Παλικαράκια της παντρειάς» (1963), κ.ά.). Η ταινία του «Νεκρή Πολιτεία», μάλιστα, ήταν από τις πρώτες επίσημες συμμετοχές της Ελλάδας στο Φεστιβάλ των Καννών, κάνοντας διάσημη και διεθνή σταρ την Ειρήνη Παππά.
Το 2009 βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ως ένας από τους ανθρώπους που το παρακολούθησαν σταθερά ήδη από το ξεκίνημά του, λέγοντας μάλιστα κατά την παραλαβή του βραβείου του: «Θυμάμαι έναν λόγιο, που κάποτε τον είχαν τιμήσει για τα 50 χρόνια της προσφοράς του κι εκείνος είχε πει: “Δώστε μου πίσω τα 50 χρόνια και πάρτε μου τη δόξα!”».
Στο θέατρο, η παρουσία του, ταυτίστηκε με μεταφράσεις που παρουσιάστηκαν από θιάσους γνωστών πρωταγωνιστών, με έργα των Φεϊντό, Τέιλορ, Σίμον και Πιραντέλο, ενώ μαζί με τον Αιμίλιο Χουρμούζιο, τον Αλέξη Σολωμό, το Μάνο Χατζηδάκι και την Άννα Φόνσου, υπήρξε συνιδρυτής της θεατρικής σκηνής «Προσκήνιο». 

Υπήρξε, επίσης, διευθυντής στα περιοδικά «Ποιητική Τέχνη», «Γράμματα» και «Ελληνικό Θέατρο» (έκδοση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών), ενώ είχε διευθύνει τα θέατρα «Κοτοπούλη - Ρεξ» (θίασος Ντίνου Ηλιόπουλου), «Διονύσια» (θίασος Έλλης Λαμπέτη), «Λεωφορείο ο Πόθος» και «Βεάκη» («Προσκήνιο», Αλέξης Σολωμός). 




****************Τέσσερα ποιήματα του Βασίλη Ντόντη, που λάβαμε, με τίτλους "ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ",  "ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ",  "ΚΛΗΤΙΚΗ",  "ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ", δημοσιευμένα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Ντόντης Βασίλειος του Ζήση γεννήθηκε στα Πωγώνια Ιωαννίνων στις 28 Απριλίου του1966.
Σπούδασε στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία στα Γιάννενα.

Έζησε στην Αθήνα για μια εικοσαετία, όπου και δίδαξε ως δάσκαλος σε αρκετά σχολεία της Αττικής. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Πάτρα για επιμόρφωση (τρία χρόνια) επέστρεψε στα Ιωάννινα όπου ζει και ασκεί το επάγγελμά του. Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά.







Βασίλης Ντόντης

Αινίγματα
Εκεί που πέφτουν τα αινίγματα
να τα πάρει το ποτάμι
να ξεβράσουν τη λύση τους
συνωμότησαν τα διλλήματα
-να μην ξέρεις ποιο να διαλέξεις-
Εκεί που αποπατά η σιωπή τους καρπούς της
ο χρόνος ζαρώνει,
σου γυρνάει την πλάτη.
Ο εφιάλτης γυρεύει μουσική
να πει το όνειρό του.
Εκεί που το χαμόγελο ξεγυμνώνει τις λύπες σου,
η αλήθεια σου γυρνάει και τα’ άλλο μάγουλο.
Πελεκά το βλέμμα σου
να γίνει μαγιά για αυτά που θα δεις!

Εξομολογήσεις
Συνδαιτυμόνες, ακούστε.
Πέτρινη η καρδιά μου
σε αχαρτογράφητες ιστορίες
και ανοίκειοι οδυρμοί
τη συνοδεύουν σε παρακείμενο.
Εκλείπει ο όρος της αποστασίας,
παρόλο αυτά αλλάζω.
Θρυμματισμένες αισθήσεις
εγώ σε κλουβί
κοινωνώ με παράδεισο
σε ανοιχτή ακρόαση
με τους θεούς μου
σε ορυμαγδό διαβολικών συμπτώσεων.

Κλητική
Κλητική μου αόριστη
τις ευδόκιμες εμπειρίες θητεύσας
ομολογώ!
Στων καιροσκόπων την ομηρεία ενέδωσα.
Στο έλεος των συλλαβών κελεύσματα,
την εσπευσμένη ωριμότητα αρνήθηκα.
Και για τις μελίρρυτες ορμήνειες
εν τη ρύμη του βίου
για όψιμες μετάνοιες
αδιαφόρησα.

Κλητική μου ανήμπορη
φωνάζεις την αιωνιότητα,
δεν ξέρω το πότε,
τραγούδι χαμένο
στο περιβόλι του Ενεστώτα τώρα.

Κλητική μου ανήμπορη
χάρτινη στον χρόνο εσύ,
απάτη του Τώρα εγώ
εκπίπτουμε στην ομοιότητά μας
έγκλειστοι στο περιβόλι του Ενεστώτα.

Επιθυμίες
Μες το βαθύ το μεσημέρι ένας κάποιος ύπνος
οδηγεί τις επιθυμίες μου στο ικρίωμα.
Ορίζομαι δήμιος.
Νεανικές, μύχιες ,σκοτεινές και γερασμένες
τελειωμένες παίρνουν τη θέση τους.
Η θηλιά μου δε χαρίζεται.
Τις πιο πολλές τις πνίγει.
Άλλες πάλι τις βρίσκουνε θαμμένες.
Μια μόνο κρυμμένη- προβοκάτορας- με λευκά γάντια με ρωτά
 αν έχω κάποια τελευταία επιθυμία.
Μεταλαμβάνω…
Παίρνω τα γάντια και συνεχίζω τον ύπνο μου.

**********************************


Δύο ποιήματα της Ασπασίας Στυλπνοπούλου που λάβαμε, με τίτλους "ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ" και "ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΜΟΥ ΔΕΊΞΕΙΣ" δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Ασπασία Στυλπνοπούλου
Ασπασία Στυλπνοπούλου, γεν. 3/6/1994. Σπούδασε «Λογιστική και Χρηματοοικονομική» στη Λάρισα (2012-2016), ζει και εργάζεται στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Με αγάπη για τη ποίηση και την ελληνική λογοτεχνία απο μικρή, γράφει τη πρώτη της ποιητική συλλογή. 











Στη θάλασσα

Να με πας στη θάλασσα 
εκεί που τελειώνει η στεριά
 
εκεί που οι σκέψεις περιορισμό δεν έχουν
 
εκεί που τα πουλιά πετούν ελεύθερα.

Στη θάλασσα να με πας
 
να μου δείξεις την απεραντοσύνη
το χρώμα της δύσης
 
να μου δώσεις πνοή και σθένος
για να συνεχίσω να κοιτώ.

Να κοιτώ κατάματα τους ανθρώπους
αυτούς που κυριεύουν
 
αυτούς που απο γαλάζιες θάλασσες
 δε ξέρουν
μόνο βυθίζουν τα κορμιά τους
 
στον βάλτο που αυτοί δημιουργούν.
25/9/2017 Α.Σ



 ********************



Τον δρόμο να μου δείξεις

Σε έναν κόσμο σα το δικό σου 
θέλω να ζήσω
 
μηδενική αξία των πραγμάτων
θησαυρός οι σκέψεις
 
και μεις οι πειρατές.
 

Δείξε μου τον χάρτη
 
να εξερευνήσω
να γεννηθώ ξανά
 
και ίσως βρω την ουσία
 
τον σκοπό να ζω ξανά.
 

Αρμονικά δίχως δόλο
 
σε μονοπάτι δίχως φως
 
τον δρόμο να μου δείξεις
εκεί θα είσαι, ξέρω
 
φόβο να μη νιώθω πια.

2/10/2017 Α.Σ

************************

Δύο ποιηματα της Μαρία Τζανάκου που λάβαμε, με τίτλους "ΕΛΑΣΜΑ" και "Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ" δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





Μαρία Γ. Τζανάκου- βιογραφικό:
Η Μαρία Γ. Τζανάκου γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές μέχρι σήμερα: Συμπαντικές Καταδύσεις, Αθήνα 2005, Υπομνήματα Σιωπής (εκδ. Νοών  2006),  Τριμερής Συστοιχία Μέθεξης, (εκδ. Νοών  2007),Πεποιθησιογόνα, (εκδ.  Νοών 2012), Εαρινά Ηλιοτρόπια (εκδ. Νοών 2014), Ο Μιθριδατισμός του Αστερίωνα (εκδ. Νοών 2016), καθώς και δύο παραμύθια για παιδιά προσχολικής ηλικίας:Φλάφυ το αρκουδάκι και μερικά παιδικά ποιηματάκια (εκδ. Νοών 2015) και Ζαπατούνας ένα καναρίνι αλλιώτικο από τα άλλα (εκδ. Νοών 2017). Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.


ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- ΕΛΑΣΜΑ

Νιώθεις σαν το ελατήριο,
Που άρχισε το έλασμά του
Να ξεχειλώνει, να βαραίνει,
Να σκουριάζει
Και δεν μπορεί πια να νιώσει μέσα από γύρες
Τον άξονά του τον ίδιο.
Κοιτάς δεξιά,
Κοιτάς αριστερά,
Ξέρεις τι λείπει.
Το κέντρο.
Ναι λείπει ο στόχος.
Το σημείο περιστροφής,
Με συχνότητα απαραιτήτως κυκλική,
Σαν ξέφραγο τετράγωνο,
Που στο περίγραμμά του δεν νιώθει άκρη ουδεμία.
Μην φοβάσαι.
Είσαι ερωτευμένος
Αυτό είναι όλο!

(συλλογή: Εαρινά Ηλιοτρόπια, Εκδ. Νοών Αθήνα 2014)

***********************


ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ


Την ώρα της Προσπάθειας, υπομένεις.
Την ώρα της Υπομονής, λαχταράς.
Την ώρα της Λαχτάρας, αποδέχεσαι.
Μα κατά την αποδοχή συνειδητοποιείς
πως ούτε η προσπάθεια
ούτε η υπομονή
ούτε η λαχτάρα
μα ούτε καν και η συνείδηση η ίδια
αυτή υπήρξε
στα όνειρά μας
ίσως γιατί η Ύπαρξη
κατάντια στοιχειωμένη
και απόμακρη πιο πέρα από το ίδιο
το Στοιχειό της
προαιώνια θα κυλάει....
(συλλογή: Πεποιθησιογόνα, Εκδ. Νοών Αθήνα 2012)



**********************************

Τέσσερα ποιήματα της Μαρία Ιωάννου, δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η  Μαρία Ιωάννου, γεννήθηκε μια Τρίτη χαράματα, Δεκέμβρη του 1968, σ’ ένα χωριό κοντά στη Λευκωσία.
Το 1974, με την τουρκική εισβολή, τη φιλοξένησε το χωριό της μάνας της το Μοσφίλι, που δεν το έχει ο χάρτης, ένα χωριουδάκι ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα.
Το 1981, εκεί που αρχίζει να ριζώνω ο άνεμος τη μεταφέρει ξανά, στη Λευκωσία τούτη τη φορά.
Το 1986 τη βρίσκει με μια βαλίτσα πάλι στο χέρι στην Αθήνα για σπουδές στη Φιλοσοφική.
Το 1992 επιστροφή στην Κύπρο. Η ζωή της αλλάζει εντελώς το 1995 με τον ερχομό της κόρης της  Ιφιγένειας.
Τα θρανία την καλούν και πάλι το 2003 στο Πανεπιστήμιο Κύπρου στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών. Στη συνέχεια,  μεταπτυχιακό στην Επικοινωνία.
Εκδίδει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο, Αύριο λοιπόν...το 2016 και αρχές του 2017 τη δεύτερη με τίτλο, Χρωματιστό μου γκρίζο.
Το ταξίδι  συνεχίζεται με συντρόφους πάντα μια βαλίτσα, ένα μολύβι κι ένα κομμάτι χαρτί.



ΠΟΙΗΣΗ ΜΑΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

1.
Ώρα μηδέν
Μετάγγιση
Ασύμβατοι Δότες
Ευθεία γραμμή
Λευκό
Ανάγκη
Για αίμα


2



Μου αρέσει να ανεβαίνω σε λεωφορεία
Και να διαβάζω...
Ανθρώπους
Προτιμώ τα βραδινά
Τα τελευταία
Η ανάγνωση γίνεται ευκολότερη
Ρυτίδες
Λευκά μαλλιά
Σκούρο δέρμα
Κουρασμένα πρόσωπα

Έβγαλα και κάρτα απεριορίστων διαδρομών

Επιλέγω μια στάση
Ανεβαίνω στο πρώτο που θα ρθεί
Τυχαία...

Προορισμό δεν έχω
Μόνο ταξίδια κάνω

Με τα βραδινά λεωφορεία

Διαβάζω
Ανθρώπους

Και φτιάχνω ιστορίες

3.
Έλα...
Ας πούμε, ένα παραμύθι

Δεν μπορώ, είπε
Αν βρέξει;
Θα βραχώ
Αν ο ήλιος είναι καυτός;
Θα καώ
Και αν κατέβουν λύκοι από το βουνό;
Και φίδια φοβερά βγουν απ'τη γη;

Θα κάτσω εδώ
Μέχρι να φύγω...

Και έπιασε μια μικρή γωνιά
Που θάρρηε πως της αναλογούσε

Και δεν την μούσκεψε καμιά βροχή
Και δεν την ζέστανε κανένας ήλιος
Ούτε τους λύκους χάιδεψε
Μα ούτε και στα φίδια άπλωσε τα χέρια

Και περνούσε ο καιρός
Χρόνο στο χρόνο
Και μάζευε και μίκραινε
Μέχρι που δεν την πρόσεχε κανείς
Και έχασε τη φωνή της
Μόνο ανάσαινε
Περνούσε κόσμος πολύς από δίπλα της
Πλήθος

Έγινε αόρατη
Και περνούσε αυτή καλά
Και οι άλλοι καλύτερα

Μέχρι που...
Κατάλαβε
Και ψήλωσε
Έφτασε στο ταβάνι
Και πιο ψηλά
Και πιο ψηλά
Και έβγαλε φωνή μεγάλη
Και σείστηκε η γης
Και έγιναν καταστροφές

Τώρα...
Ζει σ'ένα βουνό
Και την μουσκεύει η βροχή
Και την ζεσταίνει ο ήλιος
Παρέα με τα αδέλφια της
Τους λύκους
Και τα φίδια

4.

Μου φερνές δώρα χρηστικής αξίας
Γιατί τα χρήματα έπρεπε να επενδυθούν σωστά
Γιατί δεν είχαμε αρκετά
Μα όταν γέμισε το δωμάτιο, το σπίτι, η ψυχή μου  χρησιμοποιημένες πετσέτες μπάνιου, ποτήρια και πιάτα παράταιρα
Που πήρες απ'την τελευταία σου δουλειά
Δώρο για μένα
Άδειασα
Βγήκα έξω
Και έψαξα τη μυρωδιά
Του γιασεμιού
Που λαχταρούσα χρόνια



***************************


Ένα ποίημα του Μιλτιάδη Ντοβα με τίτλο "ΤΑΞΊΔΙ" στο έντυπο τεύχος του περιοδικού Αιολικά Γραμματα που κυκλοφορεί Ιουλης-Αυγουστος 2017, σελ 34










**************************************


Ένα ποίημα της Βάλη Τσιρώνη με τίτλο "Ευ-θύω και Ευ-θύομαι" στο έντυπο τεύχος του περιοδικού Αιολικά Γραμματα που κυκλοφορεί Ιουλης-Αυγουστος 2017, 

σελ 35










**************************************************************************


Τρία ποιήματα του Γιώργου Δ. Μπίμη, που λάβαμε, με τίτλους "Προσκυνητής", "Ταξίδι στο χρόνο" και "Ο Χρόνος και ο Άνεμος" δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ.

Γιώργος Δ. Μπίμης
Ο Γιώργος Δ. Μπίμης γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Βοιωτίας και ζει στη Λιβαδειά.
Είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός.
Έχει διακριθεί σε αρκετούς παγκόσμιους και πανελλαδικούς ποιητικούς διαγωνισμούς.
     
Το έτος 2015 κυκλοφόρησε ένα cdτου συνθέτη και τραγουδιστή Παντελή Θαλασσινού με τίτλο "Χίλια Καραβάκια", όπου συγκαταλέγονται σε στίχους του Γιώργου Δ. Μπίμη τα τραγούδια "Καράβια πάνε κι έρχονται" και το "Σ' είδε απόψε το φεγγάρι".

    Ο Παντελής θαλασσινός μελοποίησε ακόμα δυο τραγούδια σε δικούς του στίχους με τίτλους:
΄΄ Αηδόνι μου΄΄  και  ΄΄ Προσκυνητής…΄΄ στο τελευταίο του cd(2016)
με τίτλο: ΄΄ Με δυο Ρολόγια΄΄..

Η Εύα Φάμπα έχει γράψει μουσική για τέσσερα τραγούδια σε στίχους δικούς του με τίτλους:
΄΄Στον πόλεμο΄΄,  ΄΄Ορφέας κι Ευρυδίκη΄΄   ΄΄Τσε Γκεβάρα΄΄, ΄΄Ταξίδι στο χρόνο…΄΄

Για το ποίημα ''Μέντα και Βασιλικός'' έχει γράψει μουσική ο νέος συνθέτης Δημήτρης Κογιάννης.

Μία ακόμα συνεργασία με τον συνθέτη Αλέξανδρο Χατζηνικολιδάκη έχει σα στόχο τη δημιουργία κύκλου τραγουδιών (νέο cd ) σε στίχους αποκλειστικά του Γιώργου Δ. Μπίμη (ήδη έχουν μελοποιηθεί πάνω από είκοσι  τραγούδια που ζητάνε ενορχήστρωση και ερμηνεία)…

Ο Γιώργος Δ. Μπίμης έχει εκδώσει τις παρακάτω ποιητικές συλλογές:
1. "Μνήμες της πέτρας και της Σιωπής…" (Νοέμβρης 2015)…


2. Το Μάιο του 2016 εκδόθηκε η Δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο: ΄΄Τα Λυρικά΄΄

3. Το Δεκέμβρη του 2016 εκδόθηκε η Τρίτη ποιητική του συλλογή με τίτλο:   ΄΄ Ο Χρόνος κι οι Πληγές…΄΄


Στις 25–1-2017 ο Σύλλογος Συνταξιούχων του Δημοσίου Ν. Βοιωτίας απένειμε τιμητική πλακέτα στον ποιητή για την προσφορά του στα Γράμματα και στην Τέχνη…


Προσκυνητής

Σαν το πουλί χωρίς φωλιά στην ερημιά
κοιμήθηκα,…
μα σένα αστέρι του βοριά
ποτέ δε σ’ απαρνήθηκα…

Με αλυσίδες και σχοινιά και με καρφιά
στο σώμα,
δάκρυ έχω γίνει κι εκκλησιά,
προσκυνητής στο χώμα…

Άνεμος είσαι που ξυπνά στη μνήμη
και στο αίμα μου,
φεγγάρι που βασίλεψες
στο θαλασσί το βλέμμα μου…

Για τα μεγάλα δράματα θα γράψει
κι η ιστορία,
μα εγώ σε ψάχνω μάτια μου
στης γης την εξορία…

Κι αν μ’ αρνηθείς και δε με θες ποτέ
μη μου το γράψεις,
δάκρυ θολό ο έρωτας,…
μα εσύ ποτέ μην κλάψεις…    

Γιώργος Δ. Μπίμης

*έχει γράψει μουσική
Ο συνθέτης και τραγουδιστής
Παντελής Θαλασσινός



 ******************



Ταξίδι στο χρόνο


Μ’ ένα κοχύλι κι αυτή τη νυχτιά
σεργιάνι θα βγω στο Αιγαίο,
σα μνήμη που καίει, πικρή ξενιτιά,
να ‘ρθω μ’ ένα κύμα μοιραίο…

Στον άνεμο τ’ άρμενα έχουν σκιστεί
μ’ ανάβει μακριά μια Σελήνη,
καράβια θαμπά και γερμένοι ιστοί,
ψυχές που διψούν για γαλήνη…

Στο βάθος της μέρας θα βρω τη στεριά
εκεί που τα όνειρα κλαίνε,
να κόψω τον πόνο με μια μαχαιριά
γι’ αυτούς που ριγούν μα δε φταίνε…

Και σα στολιστείς δειλινή ομορφιά
σε μια κουπαστή θ’ ακουμπήσω,
στ’ αμίλητο κύμα να βρω συντροφιά
το χτες σ’ ένα δάκρυ να σβήσω…


Γιώργος Δ. Μπίμης



***********************

Ο Χρόνος και ο Άνεμος

Είναι ο άνεμος που σκόρπισε τα φύλλα,
είναι μια θλίψη που βραδιάζει μοναχή,
είναι του κήπου μας τα κόκκινα τα μήλα,
που τα σαπίζει ο αγέρας κι η βροχή…
                                                       ……………………………………….
Στη μοναξιά, στο χαλασμό και στο σκοτάδι,
ψάχνω στη μνήμη την εικόνα σου να βρω,
να ψηλαφήσω της ανάσας σου το χάδι,
να λησμονήσω της θυσίας το σταυρό…

Τραγούδι στήνει ο βοριάς έξω στη στράτα,
για να μερώσουν οι καημοί στη έρμη γη,
μα συ απ’ όλα τα τραγούδια ένα κράτα,…
αυτό που ζει και μου ματώνει την πληγή…
………………………………………..
Είναι μια θάλασσα που μέσα της με κλείνει,
είναι ένα κύμα που με πάει στ’ ανοιχτά,
είναι μια αγάπη που γυρεύει μα δε δίνει,
που δραπετεύει στο σκοτάδι που αλυχτά…

Γιώργος Δ. Μπίμης


*έχει γράψει μουσική
Ο Αλέξανδρος Χατζηνικολιδάκης


*********************

Τρία ποιήματα του Βασίλειου Ιωάννου με τίτλους "Νοσταλγικά Μάτια", "Ψυχή μου" και "Αντίο" που λάβαμε, δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο Βασίλειος Ιωάννου έχει γεννηθεί στην Αθήνα. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Bielefeld, στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία, στη Γερμανία. Σπούδασε μαθηματικά και τα ανώτερα θεωρητικά της μουσικής, ενώ παράλληλα διδάχθηκε σχέδιο και ζωγραφική σε εργαστήρι εικαστικών. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Επίσης, μαθαίνει την ιταλική γλώσσα. Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε σε πολύ μικρή ηλικία. Μαθητής του Δημοτικού σχολείου, έγραψε τα πρώτα του ποιήματα.  Στις αγαπημένες του ασχολίες ανήκει επίσης η μελέτη της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας όπου παρακολουθεί σεμινάρια και ανοικτές πανεπιστημιακές διαλέξεις.



Νοσταλγικά Μάτια

Τις νύχτες, μόνος σαν γυρνώ στο άδειο σπίτι,
θυμάμαι εκείνα τα μελαγχολικά καστανά μάτια.
Εκείνο το βλέμμα που πονούσε την ψυχή μου,
κάθε φορά που μου έλεγε το σ’ αγαπώ.
Τι θλιβερό, να σου λένε ότι σε αγαπούν
και να νοσταλγούν όλα όσα δεν είσαι και δεν έχεις.


****

Ψυχή μου

Είδα τη μορφή σου
Ανάμεσα στους ανθοστόλιστους κήπους της Βαβυλώνας
Παρέα με ποιητές και με ζωγράφους
Με μουσικούς και με ζητιάνους

Είδα τη μορφή σου
Ν’ αποζητάς λίγο νερό της ευτυχίας
Γλυκιά δροσοσταλιά στον εφιάλτη
Εκεί που ‘ναι χαμένες οι μορφές.

Φτηνοί παλιάτσοι σε κυκλώσαν
Σου λέγαν τι και πώς πρέπει να πεις
Κι αν σου αξίζει θα ακουστείς.
Ψυχή μου…

Είδα τη μορφή σου στη μορφή μου
Αγάπη μου…

Πόσο θα ήθελα να μην υπάρχεις.
Κι όμως δεν υπάρχεις…
Γιατί υπάρχει ό,τι ζει
Κι αυτό ζωή δεν είναι.


 ***

Αντίο

Πάλι απόψε σε προσμένω για να ‘ρθεις
Της άδειας κάμαρας σκιές να συντροφεύσεις
Πώς μ’ αγαπάς πόσο θα ήθελα να πεις
Όμως δεν έχουν σημασία πια οι λέξεις.

Φυσάει αγέρας παγωμένος στο κορμί μου
Απ’ το παράθυρο που άφησα ανοιχτό
Πάνω στο αίμα ταξιδεύουν οι λιγμοί μου
Και η μόνη ελπίδα μου εσύ, δεν είσαι εδώ.

Στιγμές που ζήσαμε μαζί ξαναγυρίζουν
με συντροφεύουν στου θανάτου μου το κρύο
θα σ’ αγαπώ ό,τι κι αν γίνει ψιθυρίζουν
είναι τα λόγια που μου είπες για αντίο.



***********************


Δύο ποιήματα της Πόπη Κλειδαρά με τίτλους "ΕΛΠΙΔΑ" και "ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΣΥΜΜΑΧΟΙ" στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Η Πόπη Κλειδαρά γεννήθηκε το 1987 στη Μυτιλήνη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή(2010), συμμετέχει σε συλλογικά έργα(εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, ΤΟΒΙΒΛΙΟ, 120 ΛΕΞΕΙΣ) και σε λογοτεχνικά projects. Κείμενα και ποιήματά της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες-περιοδικά. Είναι έγγαμη και μητέρα μιας κόρης.

ΕΛΠΙΔΑ

Με μάγεψε ο τρύπιος ουρανός…
στάζει φωτιά, δηλητήριο απ’ το καλό,
κατακάθεται ο καρπός της ανέχειας μες στο σύννεφο,
κληρώνεται ο φόβος τελικά,
καμιά σταγόνα Θεού.

Κάθε τέλος μια αρχή
και την προσμένω…
ντυμένη απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια
με το πέπλο ενός αυγερινού
για να ξυπνήσει η όμορφη μέρα.


******


Οι δήθεν σύμμαχοι

Από σφάλμα γίνονται σύμμαχοι
γι’ ασήμαντους λόγους παινεύονται
και πριν ακόμα χαράξει
δυο πρόσωπα δύουν.

Μα κι ο βαρκάρης ακόμα γνωρίζει
ποιον πάει απέναντι…
όμως οι σύμμαχοι

ο ένας του αλλουνού ο βαρκάρης.



**********************************

Ένα ποίημα του Τάσου Μάντζιου με τίτλο "ΑΥΛΙΔΑ" στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών Του χρόνων.


Α Υ Λ Ι Δ Α

Σε κάποια Αυλίδα, ενάντιοι άνεμοι, δυσχέρειες έκτακτες κι εμπόδια των θεών, όλο,θα αναβάλλουν τον απόπλου σου... Μα εσύ,άπραγος μη μείνεις!... Κυρίως, μην ολισθήσεις σε ικεσίες προς τους μνησίκακους θεούς, εκλιπαρώντας εύνοια και ούριους ανέμους!.... Στην χρεία, το΄χουν συνήθεια, οι θεοί, αιματηρά,να απαιτούνε ανταλλάγματα!... Αθώες Ιφιγένειες,ν΄απαιτούνε!... Σε τούτες τις συναλλαγές, μην αφεθείς κι ενδώσεις... Ετσι κι αλλιώς, οι διαθέσεις των θεών, πάντα, φριχτά ευμετάβλητες!... Ετσι κι αλλιώς ο Κάλχας, όλο εμπόδια στους οιωνούς και δυσκολίες θα βλέπει!... Ομως εσύ,μην μείνεις άπραγος!... Μήτε θεούς να καρτεράς, μήτ΄εύνοια,ν΄απαντέχεις!... Κάνε,τα όνειρα, πανί για το ταξίδι σου και γίνε εσύ η εύνοια και γίνε εσύ, ο ούριος άνεμός σου!...
Τάσος Σ. Μάντζιος



*****************************************



Ενα ποίημα της Μαρία Κοκοτάκη με τίτλο "Πόλεμο και αν κάνεις.." στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μαρία Κοκοτάκη γεννήθηκε στις 12 Μαΐου του 1993 στο Ηράκλειο Κρήτης, με καταγωγή επίσης από την Ιεράπετρα Κρήτης, όπου εκεί έζησε τα παιδικά της χρόνια και μεγάλωσε. Με  ρίζες από τα Χανιά, μια πόλη που την αγαπάει εξίσου.
Το 2011 αποφοίτησε από  το γενικό ενιαίο λύκειο Ιεράπετρας και με ιδιαίτερη ευκολία πέρασε στις εξετάσεις ECPE και  απέκτησε το  πτυχίο Proficiency of Michigan and Cambridge.
 Το 2015 κυκλοφόρησε  το πρώτο της βιβλίο «Η Νεράιδα της Κρήτης», ένα παραμύθι ευανάγνωστο για μικρούς και μεγάλους,  το οποίο συνέγραψε σε ηλικία μόλις 10 χρονών  και ήταν  αυτό το λογοτεχνικό  έργο  που ανέδειξε το ταλέντο της από πολύ μικρή ηλικία μέσω ενός λογοτεχνικού διαγωνισμού.  Έπειτα το 2016 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της, ένα μυθιστόρημα τόσο σύντομο και ξεκούραστο που μπορεί να ενταχθεί και στην κατηγορία διηγημάτων,  ο  τίτλος του «Τα πεφταστέρια της ζωής», ένα λογοτεχνικό έργο που συνέγραψε για τους μαχητές της ζωής, που έπαψαν πλέον να πιστεύουν στον εαυτό τους.



 Πόλεμο και αν κάνεις..

Πες μου τι ζητάς
Από θέμα καρδιάς
Τι είναι αυτό που ψάχνεις και θες
Η καρδιά μου έχει πάρει στροφές
Όλα ανήκουν πια στο χθες..

Πόλεμο και αν κάνεις, δεν με φτάνεις
Μες στην αγάπη αυτή εσύ χάνεις
Ότι έχω ακούσει τα άκουσα για τα καλά
Δεν ανήκω πια εκεί στα χαμηλά

Μαρία Κοκοτάκη


*******************************


Από το αρχείο Καβάφη, ιδιόχειρο του ποιητή.




************************

Πέντε ποιήματα του Δημήτρη Στενού, με τίτλους  "ΑΙΜΑΤΩΣΗ" , "ΕΝΤΑΦΙΟ", " ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ", "ΤΗΛΕΘΕΑΤΕΣ", "ΠΥΚΝΟ ΧΑΛΑΖΙ"  στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Δημητρης Στενός γεννήθηκε στον Πειραιά το 1989. Απόφοιτος της σχολής ζωγραφικής  Vellios Schooll of Art. Ποιήματά του έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Το 2013 εξέδωσε την ποιητική του συλλογή με τίτλο ''Λείψανα Φόβου'' από  τις εκδόσεις Οδός Πανός.


ΑΙΜΑΤΩΣΗ

Μέσα στη χούφτα  μου
ειναι τα οστά  μου
μεσ’τα οστά  μου ειναι  η
γλώσσα μου
μεσα στη γλώσσα μου ειναι τα άνθη μου
μεσα   στα άνθη μου ειναι οι
πεταλούδες μέλισσες
το νέκταρ των δακρύων μου.


ΕΝΤΑΦΙΟ

Ότι  ειναι μουδιασμένο
Κόφτλο   μ’ένα μπαλτά
Και πέτα το.


ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Μια κλωστή    κόκκινη
Κατεβαίνει   απο τον  ουρανό.
Κρέμονται  πάνω νεκροί
Φθινόπωρο   είναι
Τα κίτρινα στάχυα όλα  δικά  μου.

ΤΗΛΕΘΕΑΤΕΣ

Απο το στυλό τρέχει αίμα ζεστό
Και  απο το φθινόπωρο
Και απο τους σκελετούς
Που μας έταξαν στο ντουλάπι.
Ολα αιωρούνται και τρίζουν.
Ο  ρεπόρτερ  λιποθύμισε   στη  Κόλαση
Η  εικόνα   ρολάρει  τρελλά
Ανάμεσα στα χαλάσματα  άταφοι νεκροί.


ΠΥΚΝΟ ΧΑΛΑΖΙ

Άσπρος λωτός κάτω
απ'το φεγγάρι
Τρέμει το μάτι.



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΝΟΣ


*********************************


Ένα ποίημα της Πόλα Βακιρλή-Γιαννακοπούλου που λάβαμε, με τίτλο "ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΓΩ", δημοσιευμενο στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Η Πόλα Βακιρλή- Γιαννακοπούλου, γεννήθηκε στο Σύδνεϋ αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα. Τελείωσε τη φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του ΕΚΠΑ. Δίδαξε σαν φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Έχει εκδώσει  τρεις ποιητικές συλλογές: την ποιητική συλλογή “Φως στην άκρη της καταχνιάς” εκδ. BOOKSTARS  που κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2014, ΤΟ ΜΙΚΡΟ  ΑΛΩΝΙ εκδ. Γαβριηλίδης, Νοέμβρης 2015. Αυτή είναι η τρίτη της συλλογή από τις εκδ. Βεργίνα με τίτλο: ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΑ.




ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ  ΕΓΩ

Εικόνα μου
δεν είσ' εγώ
όπως σε σμιλέψανε
των καιρών τα χέρια
άλλος εαυτός παράταιρος
απ' τον δικό μου είσαι
ξένος, μακρινός
άλλου πλανήτη μουσαφίρης.
Δεν σε γνωρίζω διόλου
με την περίτεχνη τη μάσκα σου
που" οι ανάγκες" σου φορέσαν,
της ανομίας γεννήματα
και της βιτρίνας λόγια.
Το βλέμμα σου ευθύβολο δεν είναι
ίσια στα μάτια του αδελφού
καθόλου δεν στοχεύει.
Το θάμπωσαν συναλλαγές
ψεύτικες υποσχέσεις
και φώτα εκτυφλωτικά

πίσω απ' τις οθόνες.

Πόλα Βακιρλή Γιαννακοπούλου

***********************

Ένα ποιήμα του Τάσου Μάντζιου, που λάβαμε, με τίτλο "Η ΡΑΨΩΔΙΑ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ", δημοσιευμένο σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962. Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών Του χρόνων.




Η ΡΑΨΩΔΙΑ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ Γυρνάς στο σπίτι... Και των πραγμάτων, ίδια υγρή κι ασάλευτη η ερημιά!... Οξύρρυγχη αγόρευση,η σιωπή της... Γυρνάς στο σπίτι στην ορθοστασία αφού κανένα "καλωσόρισες" για ν΄ακουμπήσεις δεν απόμεινε!... Ριψάσπιδα,τα μεγαλόστομα "μαζί"... Κανένα πανσέληνο χαμόγελο!... Μόνο η ραψωδία της σκόνης κουρτίνες,που σταλάζουν αποδοκιμασία και νικοτίνη κι ανένδοτοι λογαριασμοί, ανεξόφλητοι!... Γυρνάς στο σπίτι... Στην έρημο!... Τάσος Σ. Μάντζιος

**************************

Ένα ποίημα με τίτλο "Ο ΔΡΟΜΟΣ" της Ελένη Ζυγούλη-Τσαρούχα που λάβαμε, δημοσιευμένο σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ: Kώστας Βαλέτας λογοτέχνης Πρόεδρος Pen Ελλάδας Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών



H Ελένη Ζυγούλη-Τσαρούχα, έχει γεννηθεί στην Αγρελιά Τρικάλων στις 29-10-1963. Ασχολείται με τα οικιακά και γράφει. Το ποίημα που παραθέτουμε, μας το έστειλε η κόρη της Τσαρούχα Λαμπρινή που είναι εικαστικός.






Ελένη Ζυγούλη-Τσαρούχα



*************************************************************


Ένα ποίημα του Τάσου Μάντζιου που λάβαμε με τίτλο

ΑΊ΄ΛΑΝ

δημοσιευμένο σήμερα στο λογοτεχνικό περιοδικό

ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.


Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ: Kώστας Βαλέτας λογοτέχνης Πρόεδρος Pen Ελλάδας Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ. τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Ο ίδιος ο ποιητής, μας πληροφόρησε εγγράφως, πως το ποίημά του το έστειλε στον ποιητικό διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες" και πήρε το τρίτο βραβείο και πως το έγραψε με αφορμή το νεκρό προσφυγόπουλο που βρέθηκε στην μικρασιατική παραλία και η φωτογραφία του έκανε τον γύρο των ΜΜΕ.

Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών Του χρόνων.

ΑΪΛΑΝ

Σκιά συκής ξηρανθείσης,ολόγος ο έωλος...
Κονιορτός των ημερών η αθωότητα.
Κι όλα,δυσοίωνα της νύχτας τα ενδεχόμενα...
Οσοι γονυπετείς του ευτελούς,
του πρόσκαιρου,όσοι,αφιερωμένοι,
όπου
ο άργυρος
και ο χρυσός
και ο αδάμαντας,
εκεί και της ζωής τους το μείζον...
Της επιούσιας ηδονής προσηλωμένοι θηρευτές
την κραυγαλέα χρεία των καιρών,αντιπαρέρχονται.
Κι ολότελα αγνοούν
τον οιωνό της θάλασσας.
Της θάλασσας
που,σκοτεινή και μανιασμένη,
ξεβράζει με το δείλι στα ρηχά,
σπασμένα

τα φτερά του Ικάρου!...

ΤΑΣΟΣ ΜΑΝΤΖΙΟΣ




*****************


Δύο ποιήματα του Χριστόφορου Τριάντη, που λάβαμε

 με τίτλους " ΕΜΠΡΟΣ ΔΙΑΒΑΤΗ !" και "ΦΩΤΙΕΣ ΧΑΡΑΣ"

δημοσιεμένα σήμερα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. 



Εκδότης-διευθυντής ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ:
Kώστας Βαλέτας
λογοτέχνης
Πρόεδρος Pen Ελλάδας
Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων
τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ.
τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών



Ο Χριστόφορος Τριάντης γεννήθηκε στην Αιτωλοακαρνανία ( 30 – 11- 1968). Σπούδασε στο Α.Π.Θ. ( Τμήμα Θεολογίας ) και στο Ε.Κ.Π. ( Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας ). Από το 1998 υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση ως φιλόλογος ( 1ο Γυμνάσιο Πύλης Τρικάλων) . Αρθρογραφεί στην ιστοσελίδα του συνδέσμου φιλολόγων Τρικάλων (filologoi.gr) , στον τοπικό τύπο των Τρικάλων , στο blog ΞΗΡΟΜΕΡΟNEWS, στις 120 λέξεις και γράφει ποιήματα που έχουν φιλοξενηθεί σε διάφορες ηλεκτρονικές ιστοσελίδες .





ΕΜΠΡΟΣ ΔΙΑΒΑΤΗ !
(του Χριστόφορου Τριάντη)



Εμπρός διαβάτη !
Βγάλε τα χέρια απ’ τις τσέπες και περπάτησε.
Εκεί που ο Ήλιος ανταμώνει με τη νύχτα .
Εκεί που ο ουρανός και η γη γίνονται ένα.
Εκεί που τα πουλιά περιμένουν
ν’ ακούσεις την ανάσα τους .
Εκεί που το κάστρο τη ελευθερίας
προσμένει κάστρο σου να γίνει.
Εκεί που τα πόδια το βάρος της ψυχής
το προσφέρουν θυσία στην αιωνιότητα
κι αμέσως ο χρόνος χάνει τα βαρίδια του .
Εκεί που τα νερά τον στοχασμό,
σαν τη πρωινή δροσιά συντροφεύουν.
Εκεί που ο αέρας στο αίμα κυλάει
και λέξεις γεννά
στα μονοπάτια του μυαλού .
Εκεί που ο έρωτας σαν ναός στη γη
φυτρώνει , για ν’ ακούει των πιστών τις προσευχές .
Περπατώντας γνωρίζεις την αλήθεια,
τα πόδια ακούνε την καρδιά
και δε λαθεύουν.

**********

ΦΩΤΙΕΣ ΧΑΡΑΣ
(του Χριστόφορου Τριάντη)



Τα όνειρα των ποιητών έπεσαν
στα χωράφια του ήλιου.
Και στις άκρες τους φύτρωσαν
οι ροδιές της μνήμης.
Στα κλωνάρια τους τα πουλιά
έλεγαν τραγούδια για τις νύχτες,
που το φως τρυπώνει –μυστικά-
στις καρδιές των κοριτσιών
και φωτιές χαράς γεννά
στους δρόμους της ελευθερίας .


*********************************************************


Τρία ποιήματα της Εύα Πετροπούλου Λιανού με τίτλους "ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ", "Ο ΝΑΥΤΗΣ" και "Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ" δημοσιευμένα σήμερα στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Εκδότης-διευθυντής ο λογοτέχνης Κώστας Βαλέτας.



Η Εύα Πετροπούλου-Λιανού γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο όπου και ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές της. Αγαπούσε τη δημοσιογραφία από μικρή, οπότε αποφασίζει να κάνει επάγγελμα τη μεγάλη της αγάπη και παρακολουθεί μαθήματα δημοσιογραφίας στη σχολή του ΑΝΤ1. Τελειώνοντας τις σπουδές της, κάνει την πρακτική της ως ελεύθερη ρεπόρτερ σε διάφορες δημοσιογραφικές εκπομπές. Το 1994 φεύγει για τη Γαλλία όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος στη
γαλλική εφημερίδα «Le LIBRE JOURNAL». Η αγάπη για την Ελλάδα όμως την κερδίζει. Επιστρέφει στην ηλιόλουστη πατρίδα, κι από το 2002 ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Τον Μάϊο του 2011 θα εκδοθεί το τρίτο βιβλίο της,«Η Ζεραλντίν και το Ξωτικό της Λίμνης», από τιςεκδόσεις Έναστρον. Μάλιστα, το έργο αυτόανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στην παιδική σκην«Ηλιότεχνο» (Ιανουάριος 2012), σε σκηνοθεσίατου Θ. Βουρνά. Ακολούθησαν κι άλλεςπαραστάσεις σε σχολεία και πολιτιστικούς χώρους.Στη συνέχεια, θα εκδώσει ebooks «Εγω κι ο άλλος μου ευατός, η Σκια μου» εκδόσεις Σαιτα «H Zεραλντιν και ο ξωτικό της λιμνης » στα ιταλικά καθώς και «Η κόρη της Σελήνης» (εκδόσειςΑναζητήσεις), σε 2 γλώσσες αγγλικά και ελληνικα στην αμαζον κομ κι άλλα πολλά Η Κόρη της Σεληνης , έχει ήδη κυκλοφορήσει απο τις εκδόσεις Οσελότος 2009 και 2010 και πήρε τις καλύτερες κριτικές για την εικονογράφηση και το στυλ γραφής της συγγραφέως. Είναι μέλος του Ομίλου Unesco Λόγου και Τέχνης,των Κορινθίων Συγγραφέων, της Πανελλήνιας
Ένωσης Λογοτεχνών. Επίσης του Ελληνικού Παραρτήματος ΙΒΒΥ Ελλάδα.Συνεντεύξεις και παραμύθια της φιλοξενούνται σε ηλεκτρονικές εφημερίδεςτης Ελλάδας και της Κύπρου.Πρόσφατα η έγκριτη εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση της αφιέρωσε ενα δισελίδο , για την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία.τόμος 27 σελ 300.



ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ
(Ευα Πετροπουλου Λιανου)
Δεν υπάρχουν πληγές !!
Δεν υπάρχουν πληγές
Εκεί που δεν υπάρχει πόνος
Μόνοι δεν αντιλαμβάνονται
Όσοι δεν έχουν συνείδηση
Ματωμένες χάνδρες
Σε κομπολοϊ ενός ηλικιωμένου
Αναμνήσεις στη πλευρά
Ενός άψυχου φιλντισένιου δίσκου
Βάλτε τον στο πικ – απ
Να παίξει
Ωραία μουσική.

******
O ΝΑΥΤΗΣ
(Ευα Πετροπουλου Λιανου)
Μπάρκαρες κι εσύ ,
Ναύτης για επιβάτης
Σ ένα καράβι χωρίς γυρισμό
Της νύχτας ταξιδιώτης ,
Του φεγγαριού
Της ξενιτιάς
Ενός φάρου
Τη ματιά αναζητώντας
Στη μέση της ερημιάς
Που γίνηκε αβάσταχτη , ανελέητη, απείθαρχη
Αντρικό κορμί
Δεν ένιωσε γυναικεία χάδια
Σηκώθηκε αντάρα φουρτούνα
Για τους ναύτες
Τους «μοναχούς» της θάλασσας
Τους ερημίτες των αλμυρών νερών
Τους ερωτευμένους των ουρανών
Των εξερευνητών των λιμανιών της ζωής
«Ησυχία, στη γέφυρα απόψε |!!»
Τα δελφίνια οδηγούν το καράβι
Είναι όμορφη η πανσέληνος…..
*******
Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
(Ευα Πετροπουλου Λιανου )
Ήλιος καλοκαιριού , ήλιος αστραφτερός
Καμάρι τέκνο του ουρανού και νύφης εξωτικής
Ζωοδότη …..
Ήλιος ζεσταίνει καρδιές ανθρώπων κι αγγέλων
Ήλιος πως τέλεια ο Θεός την πλάση ξέρει
Αρμονία που διδάσκει στο μαθητή
Αυτός δεν τον ακούει …
Ήλιος με πήρε από σένα,
Ήλιος με σκλάβωσε σε άτι πυρόξανθο
Φεγγοβόλο
την γη αφήνω...
Ήλιος μ ΄αγάπησε
Με πήρε για δική του
Αστραφτερός, ολόγιομος από φωτιάς ζέστη

Ήλιος καλοκαιριού αναπνοή
Νους ψυχή
Παιδιού προσκέφαλο
Γέρου όνειρο κι ελπίδα

Ήλιος ξενοιασιά …
Αποκούμπι
Ελευθερία !!!




********************************

Δύο ποιήματα με τίτλους

"ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΚΟΥΔΟΥΝΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΓΝΟΙΕΣ ΤΟΥΣ"

και "Ο ΒΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ" του Τάσου Σ. Μάντζιου

σήμερα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των
φοιτητικών μου χρόνων.

ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΚΟΥΔΟΥΝΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΓΝΟΙΕΣ ΤΟΥΣ
(ένα ποίημα του ΤΑΣΟΥ Σ. ΜΑΝΤΖΙΟΥ)
Ξυπνάνε. Κι έχουν στα μάτια ακόμα, του ύπνου,επίμονα, τα κρόσσια... Πίνουνε βιαστικά απ΄τον καφέ τους, μια γουλιά. Ρίχνουν μια γρήγορη ματιά στον καθρέφτη. Ξεκλειδώνουν. Στις τσέπες,κουδουνίζουν οι έγνοιες τους... Ξεκινάνε. Κι είναι,κιόλας, η μέρα, γύρω από τον λαιμό τους περασμένη. Γι άλλους,κολιέ. Γι άλλους,θηλειά!...
************

Ο ΒΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ
(ένα ποίημα του ΤΑΣΟΥ Σ. ΜΑΝΤΖΙΟΥ)
Ακονίζει ο καιρός, τις αιχμηρότερες απουσίες... Τα προσφιλή ανεκπλήρωτα, επίμονοςο χρόνος, τα οξύνει... Οσα απ΄τα όνειρα, δε μπόρεσαν, σκυφτά,στέκουν παράμερα, μην τύχει και στο φως, φανούνε οι πληγές τους... Κρατάνε μόνο,μες στις κάθιδρες παλάμες τους, τις αγκαλιές,που ορκίζονταν, πως είχαν έρθει για να μείνουν!...
...Ήτανε όμορφη, με τα χέρια ριγμένα, στο βυθό του απογεύματος... Κι έμεινε εκεί για πάντα να οξειδώνεται, η αγωνία μου,υγρή, αν,τάχα,ζει ακόμα, ο βασιλιάς Αλέξανδρος!...

**************************


Δύο ποιήματα με τίτλους

"ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΦΑΓΙΟΥΜ"

και "ΤΟ ΗΜΙΤΕΛΕΣ ΤΟΥΣ"

του Τάσου Σ. Μάντζιου

σήμερα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.


Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών μου χρόνων.


ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΦΑΓΙΟΥΜ

(ένα ποίημα του ΤΑΣΟΥ Σ. ΜΑΝΤΖΙΟΥ)
Τυμβωρύχος,ενίοτε,η μνήμη,
ανασύρει μέσα στη νύχτα τις μορφές
ερώτων που αποδήμησαν...
Πίσω απ΄τις καθιζήσεις της ημέρας
κάτω από των γεγονότων τις προσχωματώσεις
ίδια
αναλλοίωτα
τα πρόσωπά τους.
Πρόσωπα του Φαγιούμ.
Με μια αδιόρατη μελαγχολία
κι όμως
τα μάτια τους
ακόμα,
νεανικά και φωτεινά.
Τα χείλη τους
άλικα.
Χείλη της ηδονής.
Ακόμα!...

*****

ΤΟ ΗΜΙΤΕΛΕΣ ΤΟΥΣ
(ένα ποίημα του ΤΑΣΟΥ Σ. ΜΑΝΤΖΙΟΥ)
Οι έρωτες που δεν ευδοκίμησαν,
όσοι δεν αξιώθηκαν αγάπες να γίνουν
γίνονται άνθρωποι.
Χλωμοί.
Σκιές γίνονται...
Καταδικάζονται στην αιώνια δίψα.
Με τα ενδύματα πορεύονται της θλίψης...
ΟΙ έρωτες,θρηνούν το ημιτελές τους.
Το παρόν,νηστεύουν...
Τη μέρα,λαθροβιούν.
Ομως,τη νύχτα
ανοίγουνε κρυφά το ψυγείο
τσιμπολογάνε παρατατικούς και αορίστους.
Τσιμπολογάνε
ονόματα.
Στιγμές.
Τη νύχτα,
Κοιτούν με νοσταλγία τον ουρανό.
Νευρικά καπνίζουν.
Ξαναθυμούνται τα ουράνια τόξα τους.
Την εποχή της αμβροσίας,ξαναζούν.
Για λίγο,εξαϋλώνονται..
Κι ύστερα
πριν το λυκαυγές,
πριν του αλέκτορος την έγερση,
σαν σφίξει η ψύχρα,
ξαναγυρνάνε.
Συστέλλονται.
Ρίχνουνε βιαστικά στους ώμους τους ξανά,
το σάρκινό τους ένδυμα...
Τον δεινό ενεστώτα τους.
Τον χλωμό μέλλοντά τους!...


******

Από το "ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2015-ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο" του Κώστα Βαλέτα λογοτέχνη και εκδότη-διευθυντη του περιοδκού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

εκδόσεις ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ . 

3 ποιήματα του Πάνου Μισερλή.




-------------------------------------


ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΘΕΑΤΗΣ

(ένα ποίημα της Πόλα Βακιρλή)

Το πέρασμά μου
από της γης τη σφαίρα την πολύπαθη
ευχή θα γίνει κάποτε
όπως "καλό παράδεισο" ,"στερνό καλό ταξίδι"
κι αγγελιόσημο καλόσχημο κηδείας
"στην εκλεκτή μας μητέρα, σύζυγο κι αδελφή
ή και γιαγιά ακόμα".
Στου άχρονου του χρόνου τον καμβά
θ' αποτυπώνει την ανυπαρξία μου η λύπη
μέσα στις λίμνες των ματιών αυτών
που το στερνό αντίο με δάκρυα θα μου λένε.
Πώς θάθελα να ήμουν θεατής
όλης αυτής της τελετής!
Στη μόνη που θα είμαι πρωταγωνιστής
χωρίς να είμαι θεατής!

Η Πόλα Βακιρλή γεννήθηκε στο Σύδνεϋ αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα. Τελείωσε τη φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του ΕΚΠΑ. Δίδαξε σαν φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: την ποιητική συλλογή “Φως στην άκρη της καταχνιάς” εκδ. BOOKSTARS που κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2014, ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΛΩΝΙ εκδ. Γαβριηλίδης, Νοέμβρης 2015.


---------------------------------


Δύο ποιήματά της ιατρού-λογοτέχνη Βάλη Τσιρώνη

 με τίτλους "Η μνήμη" και "Στο λιοστάσι των οικειοτήτων...", δημοσιευμένα στο τεύχος του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί 

στις σελίδες 42-43, τεύχος 278, Μάρτης-Απρίλης 2016.










----------------------------------------------------------------------------------------------------------









Ένα ποίημα της Μαρία Σταμάτη, δημοσιευμένο στο τεύχος του 

περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2015.



Η Μαρία Σταμάτη, γεννήθηκε στην Αμφιλοχία. Σπούδασε κοντά στον Ryne Bergström 
(καθηγητή σχολής καλών τεχνών του Γκέτεμποργκ).Μαθήτευσε, επίσης στο εργαστήρι 
ζωγραφικής του Μιχάλη Βελούδιου και, για μικρό διάστημα, με τον Κώστα Νιάρχο.
Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα πολλών βιβλίων. Δοκίμια και κείμενά της για την τέχνη έχουν 
δημοσιευτεί σε διάφορα πολιτιστικά και λογοτεχνικά περιοδικά.Είναι μέλος του 
Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών 
και της Ένωσης Αιτ/νων λογοτεχνών.Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.






































------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





Πρώτη Μαρτίου. Η Άνοιξη μας κάνει ποδαρικό, με το ποίημα του Πάνο Καπώνη "Του έρωτος το Έαρ", 
δημοσιευμένο στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2015, τευχος 276


O Πάνος Καπώνης (25 Μαρτίου 1947) είναι Έλληνας ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και 

δικηγόρος.Καθώς σπούδασε και σκηνοθεσία θεάτρου & κινηματογράφου στην Αθήνα. Είναι Δικηγόρος 

και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και του Ινστιτούτου Συνεταιριστικών Μελετών & 

Ερευνών. 

Την περίοδο 1985-1989 διατέλεσε Ειδικός Νομικός Σύμβουλος στο Υπουργείο Γεωργίας & ΥΠΕΧΩΔΕ 

σε θέματα δασικού περιβάλλοντος. Συμμετείχε στις συζητήσεις της «Επιτροπής Φαρμάκου» του Υπ. 

Εμπορίου Από το 1980 είναι έμμισθος νομικός σύμβουλος της Ομοσπονδίας Συνεταιρισμών 

Φαρμακοποιών Ελλάδος (ΟΣΦΕ)