Κριτικές Βιβλίων

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ (λογοτέχνης) . Το βιβλίο του "Αναμνήσεις: Iστορικά λαογραφικά διηγήματα". Κριτική ανάλυση-παρουσίαση του αείμνηστου συμβολαιογράφου-ποιητή Μήτσου Ν. Τσιάμη (συνεργάτη του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ και επιστήθιου φίλου του ιδρυτή του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Γιώργου Βαλέτα και του σημερινού εκδότη-διευθυντή λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα και εξαιρετικού προσωπικού μου φίλου από το 1992 εως και το 2008 το Μάη, που "έφυγε" από τη ζωή για να γράφει κριτική μαζί με τους υπόλοιπους φίλους εκεί ψηλά) δημοσιευμένη στο περιοδικό "ΑΓΙΑΣΟΣ", Τ. 132, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ-ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2002



**********************

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

                                          «Λαβύρινθος Μνήμη»


      γράφει η  Νάντια Βαλαβάνη
(από την παρουσίαση της στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας, Πέμπτη 9.2.2017, όπως τη λάβαμε)

                                         


Είναι κάτι ελάχιστο παραπάνω από ένας χρόνος από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε η πρώτη ατομική ποιητική συλλογή της Κατερίνας Θανοπούλου και συζητούσαμε ήδη τότε κατευθείαν, στο τέλος της πρώτης παρουσίασης της στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη στις 9 Δεκεμβρίου 2015, για μια δεύτερη. Κι όμως φαίνεται σαν να έχει περάσει μια αιωνιότητα και μια μέρα μέχρι να φτάσουμε στην παρούσα εκδήλωση.
Δεν είναι μόνο ο τόσο πυκνός πολιτικά χρόνος, που ξεγελάει όλους μας.
Σ’  αυτό το διάστημα η Κατερίνα αποχαιρέτισε το σύντροφο της κι έτσι η Κατερίνα εκείνης της αλέγρας πρώτης παρουσίασης δεν είναι ακριβώς η ίδια με την Κατερίνα της δεύτερης – με όλα όσα συνεπάγεται αυτό.
Ωστόσο εγώ θα επαναλάβω εισαγωγικά τα ίδια λόγια που είχα πει τότε: Ότι σήμερα είναι πραγματικά  μια μέρα χαράς, όπως συμβαίνει πάντα όταν εκδίδεται η πρώτη ποιητική συλλογή ενός δημιουργού. Ταυτόχρονα πρέπει να ειδωθεί και σαν μια μέρα γιορτασμού μιας νίκης: Γιατί νίκη είναι η έκδοση κάθε ποιητικής συλλογής σε μια εποχή έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολη για την ποίηση, μια εποχή που πρακτικά δεν εκδίδει ποιήματα.

Είναι μια διπλά δύσκολη εποχή: Για τον ίδιο τον άνθρωπο ως αντικείμενο της ποίησης: Τον εργαζόμενο, το σκεπτόμενο, τον ερωτευμένο, το μαχόμενο, το νέο άνθρωπο πολύ περισσότερο. Πολύ δύσκολη ταυτόχρονα για την ποίηση και τους ποιητές, καθώς απειλεί να καταστρέψειτο θεμέλιο κάθε είδους δημιουργικότητας: Την υπόσχεση, που δίνουμε εμείς οι ίδιοι πριν απ’  όλα στον εαυτό μας, ότι θα υπάρξει αύριο. Κι ότι αυτό το αύριο, αντίθετα με την ασφυκτική στενότητα του παρόντος, που πάει να πετάξει έξω απ’  τη ζωή τη συντριπτική εργαζόμενη πλειοψηφία της κοινωνίας, θα είναι τόσο ευρύχωρο, ώστε να τη χωράει ολόκληρη - και πριν απ’ όλους, για να χρησιμοποιήσω τον όρο του Μπρεχτ, θα χωράει τους «δραστήριους δυσαρεστημένους». Και βέβαια ότι θα χωράει και την τέχνη.

Η Κατερίνα έχει και μια πρόσθετη δυσκολία. Δεν ξέρω αν είναι σύμφωνη με τον τρόπο που μας ακούει να «διαβάζουμε» την ποίηση της. Η ίδια μπορεί όταν έγραφε, να σκεφτόταν εντελώς αλλιώτικα, απ’  ό,τι θα σας πω, για παράδειγμα, εγώ. Τα έργα τέχνης, όμως, ταξιδεύοντας απ’  το δημιουργό τους στο κοινό τους αποκτούν αυθύπαρκτη ζωή, ανεξάρτητη από τους γεννήτορες τους. Αυτή είναι μια απώλεια που βιώνει ο δημιουργός ως τίμημα για τ΄ ότι μοιράζεται κάτι τόσο προσωπικό με τους άλλους ανθρώπους, καθώς η ποίηση είναι αναμφισβήτητα ο πιο προσωπικός απ’  όλους τους τρόπους έκφρασης. Απ’  αυτή την άποψη, κάθε δημιουργός από τη στιγμή έκδοσης της πρώτης του ποιητικής συλλογής έχει ήδη «εκτεθεί» ανεπανόρθωτα, ανεξάρτητα από το βαθμό εξοικείωσης του με άλλους τρόπους δημόσιας έκφρασης.

Η Κατερίνα, καθώς δεν έχει ημερομηνίες γραφής κάτω απ’  τα ποιήματα της, θα υποστεί αναγκαστικά μια μεγαλύτερη ακόμα αυθαιρεσία στον τρόπο που οι αναγνώστες της, ξεκινώντας από μας απόψε, θα τα διαβάσουν: Ενοποιώντας σε χρονικές κατηγορίες, άρα και σε κοινά συστήματα αναφοράς, δημιουργήματα αυτής της περίεργης χρονιάς που τα ποιήματα της είδαν το φως της δημοσιότητας, του 2015, με ποιήματα που μπορεί να γράφτηκαν π.χ. 20 χρόνια πριν. Δεν ξέρω αν έχουν συμπεριληφθεί και τέτοια, πράγμα φυσικό σε έκδοση πρώτης ποιητικής συλλογής - και δε θα ρωτούσα ποτέ τον ίδιο το δημιουργό γι’  αυτό πριν την παρουσίαση, επειδή όχι τυχαία οι ποιητικές συλλογές δεν έχουν επεξηγηματικές εισαγωγές και προλόγους: Τα ποιήματα πρέπει ν’  αφεθούν να σου μιλήσουν μόνα τους. Η λαβυρινθώδης μνήμη πίσω απ’  αυτό το μετέωρο παρόν – εξαιρετική ακουστικά η επιθετικοποίηση του ουσιαστικού στον τίτλο, «Λαβύρινθος μνήμη» – καθοδηγεί το εγχείρημα της, με καλλιτεχνικά μέσα, αποτύπωσης του.

Παραφράζοντας τον Σαραμάνγκου, που υποστηρίζει ότι η ποίηση είναι το μόνο μέσο που «μπορεί ν΄ αγγίξει το ανείπωτο, αυτό που δε μπορεί να εκφραστεί», θα σας πω τη δική μου γνώμη: Η ποίηση είναι η θεμελιακή χειρονομία στην προσπάθεια ν’  απεικονιστεί καλλιτεχνικά το μη απεικονίσιμο, αυτό που κυνηγάμε όλη μας τη ζωή κι ανακαλύπτουμε σε βάθος χρόνου την ιδιότητα του ως ου-τόπος με την κλασικότερη έννοια του, αυτή του πρώτου ανάδοχου του όρου, Τόμας Μορ. Δεν υπάρχει έτσι αποτελεσματικότερος τρόπος μετάδοσης μιας σκέψης ή ενός συναισθήματος που «να μπορεί να φανεί ωφέλιμο ακόμα και σε ξένους», σύμφωνα με έναν από τους ορισμούς του Μπρεχτ για το ποιητικό έργο.

Με πεδίο αναφοράς την ποιητική συλλογή της Κατερίνας, θ’ αναφερθώ κυρίως – αλλά όχι αποκλειστικά – σε δύο της ποιήματα.

Η Κατερίνα αυτή την αγωνία και λύτρωση ταυτόχρονα της δημιουργίας, μια αίσθηση δημιουργίας «από το μηδέν» που έχει ωστόσο πίσω της μέρος της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς και τις προσωπικές εμπειρίες του δημιουργού, την έχει διαισθανθεί από καιρό. Και το κατονομάζει αυτό χωρίς δισταγμούς στους εναρκτήριους στίχους της - που θα τολμούσα να εικάσω ότι κατάγονται από ένα πρωθύστερο κύκλο «συναισθημάτων και σκέψης» - με τίτλο «Φαντασιακό δημιουργείν». Σ’  αυτούς αναφέρεται στον «ταξιδιώτη χωρίς σώμα», δηλ. στο δημιούργημα που δεν έχει ακόμα αποτυπωθεί στη λευκή σελίδα.

Όλα ήταν άσπρα. /Δεν υπήρχε πάνω, κάτω, τείχη, προβολές.
Όλα άσπρα. / Ήχος κανείς, μυρωδιά καμία
κανένα άγγιγμα / άδειασμα.

Για να σημειώσει όμως σχεδόν αμέσως μετά:

Κάθε σκέψη του ένα γέμισμα / σ’ ένα παιχνίδι ζωής

σε μια προφανή αναφορά  στο παιχνίδι ή στοίχημα που βάζει με τη ζωή η τέχνη.

Η συλλογή της Κατερίνας Θανοπούλου ξεκινά λοιπόν, όχι τυχαία,  με ένα ποίημα που ασχολείται με την ίδια την ποίηση και τη δημιουργικότητα ως μήτρα κάθε είδους τέχνης. Ανοίγει μια συζήτηση για τη δημιουργία, το λόγο, τη σιωπή, τη δημοσιοποίηση, την προσωπική και συλλογική έκθεση στο δημόσιο «τη στιγμή του (κατά βάση σπαρακτικού) αποχωρισμού» από τη σφαίρα του ιδιωτικού.

Αυτή η συζήτηση όμως έχει πίσω της κάποια καθοριστικά προσωπικά μοτίβα, που συνυπάρχουν με καθαρό τρόπο στο εισαγωγικό ποίημα της. Πριν απ’  όλατο ερωτηματικό που προηγείται  κάθε μορφή τέχνης που αμφισβητεί:

Η πρώτη σκέψη του μια απορία / ένα γιατί.

Μια παρένθεση: Ήδη απ’  αυτή την πρώτη αναφορά της στην τέχνη της αμφισβήτησης, διαπιστώνουμε μια παράμετρο που διεμβολίζει όλο το ποιητικό σώμα της συλλογής:  Μια οπτικοποίηση σκέψεων και συναισθημάτων, η οποία κυριαρχείται χρωματικά. Και απ’  όλα τα χρώματα, σε συντριπτικό βαθμό απ’  το κόκκινο, που έρχεται να «γεμίσει» κατά προτεραιότητα το άσπρο:

Κάθε σκέψη του ένα χρώμα / … Έγινε χρώμα κόκκινο σε στήθος ... / Έγινε παπαρούνες.

Κι αλλού:   

Ο κήπος πέρα γιομάτος κερασιές
κόκκινο ως εκεί που γεμίζει το μάτι.
                                                 («Ενοίκιον έρωτα»)

Ακόμα και το ροζ, όταν η αναφορά είναι σαφώς πολιτική, καθορίζεται από το βαθμό ξεθωριάσματος του κόκκινου:

Στόχοι που ξεγελούν /  τα χρόνια ζωγραφίζουν
ξεπλυμμένα ροζ τα κόκκινα να θυμίζουν.
                                                             («Συμβιβασμός τον Γενάρη»)

Αυτό δε σημαίνει ότι  όλα έχουν ως σημείο αναφοράς το κόκκινο:

 … Κι έγινε η σκέψη δειλινόχρωμα /  δαμάσκηνου απόχρωση
 …(η ελπίδα) έγινε χρώμα μπλε του ουρανού / της θάλασσας
     Κι αυτό το μπλε είχε τις αποχρώσεις του παντός

Το δεύτερο μοτίβο ήδη στο εισαγωγικό ποίημα και στην ποίηση της Κατερίνας είναι η έντονη σωματικοποίηση της:

Δεύτερη σκέψη του ήταν: το σώμα μου πού είναι
Πώς θα μιλήσω, πώς θα νιώσω
Και έγινε το σώμα και αισθάνθηκε

Σκέφτεται με ή μάλλον χάρη στο σώμα. Γι’  αυτό η σκέψη γίνεται εξωτερικό χαρακτηριστικό του:
                    
… Κι έγινε η σκέψη του ρυτίδα στο κορμί του

Το βάθος αυτής της σωματικοποίησης το συνειδητοποιεί κανείς μόνο αν σκεφτεί κανείς ότι είναι καθηγήτρια ειδικής αγωγής, κάτι πολύ παραπάνω από ένα επάγγελμα – στην πραγματικότητα, ένα δόσιμο. Γι’  αυτό και η μνήμη συνιστά ιδιότητα του σώματος κληρονομούμενη και κληροδοτούμενη:

 οι καχεκτικές μνήμες / σκελετοί των γονιδίων μας

Δηλ. όχι μόνο η σκέψη, αλλά κι οι μνήμες εγγράφονται τελικά στοDNA μας. Και βέβαια όταν η σκέψη είναι σωματική, πολύ περισσότερο σώμα  θα είναι ο έρωτας                     

…Γελώ με την αγάπη που περνά /  μέσ’ απ’ τα σκέλια μου («Διάλογος χρόνου»)

Το τρίτο μοτίβο είναι ο θάνατος,

Η τρίτη σκέψη του ήταν ο θάνατος.
Πού πήγαν οι δικοί μου / Κι εγώ πού πάω.
…ρέει το αναπόφευκτο  / και το πεπερασμένο.

Ωστόσο με τίποτα δε συνιστά μια ποίηση για το θάνατο. Αντίθετα είναι μια ποίηση ενός στοχαστικού και λίγο μελαγχολικού γιορτασμού της ζωής. Πολύ χαρακτηριστικά σε αντίστιξη με το τρίτο, το τέταρτο και τελευταίο μοτίβο στο συγκεκριμένο ποίημα με αντικείμενο τη δημιουργία, είναι η ελπίδα που βέβαια αποτελεί κινητήρια δύναμη της ζωής.

Εσχάτη σκέψη του η ελπίδα. / Όλα καλύτερα θα γίνουν είπε.
(Το μπλέ της ελπίδας) ανταριασμένο κι ήρεμο σαν τη ζωή

Έτσι, σύμφωνα με το εισαγωγικό της ποίημα, με την αποτύπωση των στίχων το άσπρο έχει αποκτήσει κόκκινο και άλλα χρώματα κι οι πρωταρχικότερες σκέψεις έχουν βρει έκφραση. Άρα κι ο ταξιδιώτης της εν δυνάμει δημιουργίας δεν είναι πια ασώματος, ωστόσο η δυσθυμία στην ποίηση της Κατερίνας αντανακλά την αμφιβολία κάθε δημιουργού για το ιδεατό του  κατασκεύασμα:

Τελείωσαν οι σκέψεις. / Ο ταξιδιώτης έμεινε βαρύς
μ’ όλα τριγύρω του τα επίγεια /μόνος στον κόσμο που έφτιαξε μονάχος / στον ψεύτικο , άραγε, παράδεισό του.

Φυσικά η ποίηση της Κατερίνας εμπεριέχει κι άλλα επαναλαμβανόμενα μοτίβα πέρα απ’  όσα ορίζουν οι ίδιοι οι εισαγωγικοί  της  στίχοι. Αναφέρω μόνο το σημαντικότερο απ’  αυτά, την έντονη ενσυναίσθηση της χρονικής αλληλουχίας, την ιστορικοποίηση της:

Και να γελώ
Χωρίς το χθες και τ’ αύριο / να σκίζουν το μυαλό μου  
                                                                            («Οι χοροί των αστεριών»)

Βαθιά, τόσο βαθιά ανάσανα / που πήρα το αύριο με την πνοή
κι απ’ τα ρουθούνια έβγαλα όλο το χθες.

Αλλά και ολόκληρο το ευαίσθητο ποίημα «Διάλογος χρόνου», που περιγράφει την ανθρωποποίηση της γυναίκας, από το παιδί, τον καινούργιο, το νέο άνθρωπο, που δεν έχει καμιά σημασία αν είναι αγόρι ή κορίτσι, το πέρασμα στη συνειδητότητα του φύλου (γίνεται γυναίκα) - για να καταλήξει στη συνειδητή αποδοχή της ανθρώπινης της κατάστασης, με τη διαγραφή ενός κύκλου ζωής που τα άκρα του δε συναντούνται αλλά έχει τη μορφή σπιράλ προς τα πάνω -, παίζει μ’  αυτή την παραδοχή.

Με αυτό το μοτίβο - «Το παρόν στα μάτια μου» - ξεκινάει και το δεύτερο ποίημα της ποιητικής συλλογής, στο οποίο θα ήθελα ν’  αναφερθώ. Ποίημα προφανώς εκείνης της πρόσφατης, σημαδιακής χρονιάς, θα πρέπει να το έχετε μαντέψει ήδη όσοι την έχετε διαβάσει. Είναι το «Πλατεία Κουμουνδούρου». Στους κόλπους της ποιητικής συλλογής παίζει ουσιαστικά το ρόλο ενός καμβά, στο πλαίσιο του οποίου τοποθετείται κιανασυναρμολογείται το παζλ κι άλλων ποιημάτων, κάποια από τα οποία είναι πιθανόν παλιότερα από το 2015.
«Το παρόν στα μάτια» ορίζεται αρχικά με μια αναφορά στο εμείς, που έγινε οι άλλοι – είναι ο πιο εύκολος τρόπος να περιγράψω ένα τέτοιο πεδίο αναφοράς:
Δεν είναι η γκρίζα κουρτίνα στα παράθυρα της  πολιτικής
ούτε τ΄ αγκυλωμένα πρόσωπα …με θλίψεις εγωπάθειας
(που) θαρρούν πως ετεροπροσδιορίζονται εξουσιάζοντας.
…Δεν είναι ό,τι  πουλούν μασημένο,
 δεν είναι ο μικρόκοσμος του φτιασιδώματος, του έχειν,
ούτε η ένταση του προκαλείν

Σ’  αυτό το πεδίο αναφοράς της «Οδού Κουμουνδούρου» ως  καμβά τοποθετούνται κι άλλα, μικρότερα ποιήματα της συλλογής π.χ. το τρίτο απ’  το μικρό κύκλο  Μυθολογίας ή Μνήμης πέρα από την ιστορία ή Διόρθωσης παλιών μύθων, όπως θα τον ονόμαζα αν ήμουνα εγώ η νονά του. Τίτλος του, «Ερινύων το ανάγνωσμα»:

Ρέουν ανέμελες οι σκέψεις
ζωγραφίζουν το ύστερα
και μαζεύουν κοχύλια το χθες.
Ύαινα σιχαμένη και μικρή
τις ξεσαρκιάζει βίαια το τώρα
…οι συμβιβασμοί …σαν εφιάλτες να ξυπνάνε.

Ή από το ποίημα «Κισμέτ»:

Τι έμεινε;
Όταν θεούς βαφτίζουμε τις άγνοιες
η ειμαρμένη διαφεντεύει.

Ωστόσο ήδη στο «Φωκιανός» η ανησυχία για το τι δει γενέσθαι εντείνεται κι εμφανίζεται ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο η διασκέδαση του φόβου:

Να μάθω τη μοναξιά μου πρέπει να την ορίζω
πριν την ορίσουν άλλοι.

…Στους φόβους μας κρεμόμαστε και στα γραμμάτια των προγόνων.

Από το «Σκιές»:

Σβήστε το φως
Ίσως οι φόβοι / ντραπούν και βγούνε στο σκοτάδι.
Στους φόβους -άλλωστε- αρέσει να κρύβονται.

Από το «Αυτογνωσία»:

Μη φοβάσαι παρά τους φόβους σου.
Τα λάθη να φοβάσαι / κι εκείνους τους ανόητους
που άφησες να νομίσουν / πως στον κόσμο σου ταιριάζουν.

Το μοτίβο της ανοησίας εμφανίζεται και στο δεύτερο ποίημα του μυθολογικού κύκλου, «Ιθάκη»:

Ξύπνιοι οι Οδυσσείς χασκογελούν,
νομίζοντας πως έχουνε νικήσει.

Στις γέφυρες του Παρισιού»)
ξεκινά η ανάθεση…

Και κείνο το σπαρακτικό, από το ποίημα «Αμμόλοφοι καλοκαιριού»: Ψάχνομαι μέσα μου

Ωστόσο η ζωή, αν και θλιμμένη, σπρώχνει σε αποφάσεις:

Η ζωή σε χαρτιά αμάζευτα θλίβεται
σε αποσπάσματα που σιγά σιγά ενώνονται.
                                                                      («Λευτερώσου»)

Οδηγώντας σε νέες καταστάσεις (από το «Παρίσι-Τέξας»):

Μη διστάσεις να πεις / μη φοβηθείς να πράξεις
ο χρόνος αμείλικτος είναι. /Καμιά χαρά δεν ανακουφίζεται
αν δεν πορεύεται / σε δρόμους μοιράσματος
…κι οι δρόμοι των συντρόφων ανταμώνουν.

Κι έτσι εμφανίζονται οι «άλλοι που γίναμε εμείς», ελλείψει καλύτερης δικής μου δυνατότητας περιγραφής. Πίσω στην «Οδό Κουμουνδούρου», με τις λέξεις της Κατερίνας:

…είναι οι λεύκες που φαίνονται απέναντι
είναι ό,τι επιλέγω να θυμάμαι
… είναι ό,τι μπορώ να επιλέγω να βλέπω
… κι ό,τι ρουφώ παρατηρώντας
… Το παρόν στο μυαλό μου είναι οι θύμησες
… Δεν είναι πια οι γρατζουνιές των κομματιών μου
ούτε τα ανώφελα γιατί των προσώπων, που ξέρω τις απαντήσεις τους.
…Το παρόν στο μυαλό μου είναι οι αξίες,
που τις ξαναστηρίζω πονώντας
…είναι ό,τι μου επιτρέπεται να διεκδικήσω  κι ό,τι παλεύω
…Το παρόν είναι στο χάδι και στο φιλί που θα ρθει.
Το παρόν μέσα μου γεννιέται σαν συμβαίνει... στο αύριο που μέλλεται.

Σύμφωνα με το «Θυσία»:
Κοντός ο δρόμος του αδιέξοδου
όταν με τόλμη δείξουμε τη στροφή στο μονοπάτι!
Ενώ σύμφωνα με το «Παρίσι-Τέξας»:
…άλλωστε η α-συνέχεια είναι ο δρόμος μας.
Κι η αμφιβολία να παραμένει στο πίσω μέρος του μυαλού:
Η παντοτινή απορία / Μήπως πάλι ξεγελιέσαι...
                                                                         ( από το «Λευτερώσου»)

Και πάντα βέβαια η υπόμνηση, όπως «Στον φίλο της Καισαριανής»:

Δεν θα μπει άνοιξη ποτέ / αν δεν την κουβαλάτε!

Το βάρος μια μνήμης-λαβύρινθου, στην ουσία το βάρος της ιστορίας, της πραγματωμένης πίσω μας και της ρευστής ακόμα μπρος μας - διεμβολίζει το ποιητικό σώμα της συλλογής.

Ωστόσο, συνυπάρχει  με ποιήματα εξαιρετικά προσωπικά, ερωτικά – μέχρι κι ανάλαφρα.  Επιτρέψτε μου να κλείσω αυτή την αναφορά με δυο στίχους, πραγματικά εξαιρετικούς, από το ποίημα «Συμφωνία σε σολ(ο)»:
…αγάπησα, αγαπώ, με αγαπούν
δεν είμαι μόνη!

            Απ’  το σύμπαν των προσώπων που την αγάπησαν και την αγαπούν λείπει πλέον ένα πρόσωπο πολύ ακριβό της. Ωστόσο η πραγματική αγάπη, όπως κι η ιστορία, είναι οιονεί παρούσα.

            Και σίγουρα, κάποιοι την αγαπούν έτσι κι αλλιώς.


           Σίγουρα, η Κατερίνα δεν είναι μόνη.   




 *******************************************************
Κριτική προσέγγιση
Στο ποιητικό βιβλίο του Τάσου Ψάρρη
«ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΝΑΥΑΓΟΥ»
Εκδόσεις ΕΚΑΤΗ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Υπεύθυνη Ηλεκτρονικής Ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)










«Την τελευταία φορά που μιλήσαμε
το μονοπάτι μας έφτανε μέχρι το τέλος της γης
η ευωδιά της υπόσχεσης απλωνόταν ως πέρα
από τους αμμόλοφους
και τα κομματιασμένα σύννεφα»

(σελ.7, από το ποίημα «Ο ΑΠΟΗΧΟΣ ΕΝΟΣ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ»)


Έτσι ξεκινάει το ποιητικό αυτό βιβλίο του Τάσου Ψάρρη, με τίτλο «ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΝΑΥΑΓΟΥ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ σε μια λιτή και προσιτά προσέξιμη στον αναγνώστη έκδοση, με ωραία σχήμα και γραμματοσειρά που συνομιλεί με τον αναγνώστη μόλις αγγίζει το βιβλίο, πριν καν βυθιστεί στις σκέψεις και τους στίχους του Τάσου Ψάρρη.

«Είπαμε
Αλλά τίποτα δεν θύμιζε εμάς
Και οι λέξεις έπεσαν σαν βαριές σταγόνες
Σ΄έναν δρόμο που δεν
Φωτίστηκε ούτε καν από
Τη λάμψη των ματιών μας.»

(σελ.8, από το ποίημα «ΕΙΠΑΜΕ»)


Ένα ποιητικό βιβλίο που λειτουργεί κυριολεκτικά στη διαπασών των φωνηέντων της ψυχής,  υφαίνοντας το νοηματικό έμπλαστρο όσων έγιναν και εκείνων που δεν θα γίνουν ποτέ στα τεύχη της ύπαρξης που περιέχονται στις σελίδες των στίχων του βιβλίου αυτού και που ο αναγνώστης ταυτίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου. Ταυτίζεται με πρόσημα παρουσίας που του δίνει η αποφασισμένη μοιρασιά της ικανότητας του ποιητή Τάσου Ψάρρη να κλειδώνει το λόγο του με ένα ορισμένο μειδίαμα σταθερότητας καταμεσίς της έμπνευσης που πειθαρχεί στα δικά του κυρίαρχα λεξικά ύπαρξης και λόγου. 

Και όλη αυτή η ταύτιση κρατάει ένα μέλωμα που αντιμολεί   το ομολογημένο τρικύμισμα της ψυχής σε αυτό το άνοιγμα της σύμβασης που ετοιμάζει ο τροχιοδρομημένος περίπατος της ειλικρίνειας των ποιημάτων του Τάσου Ψάρρη.


«ρουφώντας με αγωνία το σεισμό
που θα κάνει τις φλέβες μας να σείονται.
Και ύστερα θα σιγουρευτούμε
ακόμα κι αυτοί που δεν θέλουμε.»

(σελ.10, από το ποίημα «ΠΟΝΟΣ»)


Όπως χαρακτηριστικά μας λέει κι ο ίδιος με τους στίχους του.

Στο βιβλίο αυτό ο Τάσος Ψάρρης μας δίνει μια ποίηση μπουκωμένη εαυτό. Και με τούτο εννοώ μια ποίηση μεστωμένη τα εφήμερα, μια γωνιά ευκρίνειας στο υπόστρωμα των στοχασμών που διευκολύνει να αφουγκραστούμε τους ψιθύρους μας, εκείνες τις ακούσιες υποδοχές των λογισμών μας που νοσταλγούν τη γεύση  της φωνής για να χορδίσουν μια χειρονομία αναμεταξύ των σιωπών μας.

Έμπνευση γάργαρη, που βελάζει αυθεντικό, μαρτυράει το βιβλίο αυτό του Τάσου Ψάρρη, ο οποίος δεν σελώνει καμμιά ωραιότητα ή προσποίηση στο λογαριασμένο μεντεσέ των στίχων του, πέρα από το ότι τους εφοδιάζει με ψυχή και μια ηδύτητα θυμικού που αναιρεί τη βιασύνη κάθε σιγουριάς, ακόμη και εκείνης του προηγούμενου στίχου.


«Μπορεί αυτά που ξέρω στο τέλος να αλλάξουν
και να γυρίσουμε αλώβητοι πίσω
από κει απ’ όπου δεν γυρίσαμε ποτέ»

(σελ.40, από το ποίημα «ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΛΕΠΡΟΥ»)


Δεν καρβουνιάζονται σεντόνια κανενός κηρύγματος με οδηγίες χρήσεως αναμεταξύ αυτών των στίχων του Τάσου Ψάρρη. Υποφέρει μονάχα το υπαρκτό, στο ψαλιδισμένο μάγουλο της πραγματικότητας και αυτό είναι που έρχεται και απλώνεται εντόσθια αναμεταξύ των ποιημάτων του και περιστρέφει ερμάρια μυστικών που στεγνώνουν με ταχύτητες επείγοντος στο πήξιμο κάθε αντοχής. Καμμιά επιχωμάτωση φωνής δεν λαμβάνει χώρα εδώ. Μόνο το δισκόφρενο της ζωής με το λεβιέ του λόγου παραδίδει κάθε εξάτμιση εντύπωσης αναμεταξύ των ιδεών που ο γνήσιος τεχνίτης του λόγου Τάσος Ψάρρης καβουρντίζει στο χαρτί και στιλβώνει σε αυτό το βιβλίο του.


«Δεν σου υπόσχομαι τίποτα
Θα πρέπει πρώτα να μου αποδείξεις ότι είσαι εδώ
Κι ότι δεν έχεις
Μπει απρόσμενα στο μυαλό μου.

{…..}/

Δεν είμαι εδώ για να εκμηδενίζω τις αστραπές»

(σελ.26, από το ποίημα «ΒΓΕΣ»)


Γράφει.

Του ευχόμαστε να διακοσμεί με τα χειροκροτήματα των στίχων του το τεφλόν των αισθήσεων μας και να φισκάρει πάντα την πατίνα των αινιγμάτων εντός μας με τον ξωφτερνο πυρό των ποιημάτων του. 

Αν συνεχίσει να γράφει ποίηση, το μέλλον θα δικαιώσει οπωσδήποτε το νεύρο των βημάτων του και οι λογοτεχνικές εποχές μας θα καμαρώσουν την ανάσα ετούτου του νέου ποιητικού σπόρου ως δέντρο αειθαλές αναμεταξύ τους.

Άλλωστε όπως λεει κι ο ίδιος

«η ψυχή μας απαιτεί αιώνια
Το δικό της πλανήτη»

(σελ. 22, από το ποίημα «ΤΕΛΕΤΗ»)




***********************************************

Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή του Γιώργου Δ. Μπίμη
«Μνήμες της Πέτρας και της Σιωπής»
Λειβαδιά 2015


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)







Η ποίηση κουβαλάει πάντα μέσα της κεράσματα όλων των ειδών. Κεράσματα λησμονιάς, μνήμης, σκέψης, ελπίδας… Κεράσματα δηλαδή ιδεών και συναισθημάτων που ξεβιδώνουν πολύπλευρα τις κατανοήσεις.

Έτσι, κάθε ποιητικό βιβλίο είναι ένα έναυσμα για πράξη εσωτερική. Κρατώντας και διαβάζοντας το ποιητικό βιβλίο του Γιώργου Δ. Μπίμη, «Μνήμες της Πέτρας και της Σιωπής» παραδίδεσαι σίγουρα σε ένα γυροσκόπιο διαφοράς ποιητικής, με στίχο λυρικό και κάποτε έμμετρο ιδιόμελο που ψηλαφεί όλα τα όρια των στιγμών της αναγνωστικής διαδικασίας


«Στο κύμα κέντησες μια κόρη με μεταξωτή κλωστή
μια γοργόνα σε μια πλώρη
κι ο Χριστός στην κουπαστή…

Σάββατο στην προκυμαία κι όλοι οι δρόμοι είναι κλειστοί
κι ανεμίζει μια σημαία
στο κατάρτι του ληστή…

Κυριακή στα καφενεία, πρόσωπα γυμνά στο φως…
Στη σιωπή και στην ανία
θα χαθεί κι ο αδερφός….

Κι εγώ σου κρατώ το χέρι για να σ’ έχω συντροφιά
να ξυπνήσεις ένα αστέρι
να΄ναι ο κόσμος ζωγραφιά…

Κι έκοψα κι ένα λουλούδι να μερώσω τον καιρό
Να σου στείλει τα’ αγγελούδι
Του Χριστού, το τυχερό…»
…………………….

Δάκρυσε το καλοκαίρι, περιστέρι στη βροχή…
Σκόρπισε της γης τ΄ασκέρι
και πληθαίνουν οι φτωχοί…»

(σελ.43, «Κυριακή»)


Ο Γιώργος Δ. Μπίμης, επιλέγει με γλαφυρότητα τα συνδεδεμένα τροχίσματα των πλησιασμάτων στις εμφάσεις που μας δίνει. Υπολογίζει με ακρίβεια και αυτάρκεια, δίχως αντιδάνεια επηρεασμών την αντοχή στα κόκαλα των λέξεων του και με προσιτό λόγο καμωμένο από ευκρίνεια και πλαστικότητα ακουμπάει τις έγνοιες, τα παθήματα, τις περιφερόμενες άπνοιες των εποχών και των γεγονότων σε μια ευθύτητα στιχουργική κουρδισμένη στην ορχήστρα της έμπνευσής του που παιδεύει το καλέμι του λόγου του.

«Ένα φορτίο αβάσταχτης ζωής κυλά ανέμελα στον αθέριστο
Κάμπο αναζητώντας την αιώνια θάλασσα…
Μια τελική συνάντηση…. Αλς και άκμων
Ο γιος που γέννησαν οι θεοί λίγο πριν ξημερώσει ο κόσμος….»

(σελ. 104, από το ποίημα «Αλιάκμονας»)

Το βιβλίο αυτό του Γιώργου Δ. Μπίμη, είναι πένα βιβλίο χορταστικό, αφού εκτείνεται σε περίπου 118-120 σελίδες, γεγονός όχι τόσο σύνηθες για ποιητικές συλλογές, αλλά που δεικνύει μια παραγωγή ποιητική, εύκρατη που δεν διστάζει να μας την επιδώσει ο ποιητής της. 

Εδώ, δεν θα συναντήσει κανείς ρητορείες, αγορεύσεις μονάδας, ωραιοφάνειες αιτιότητας, τρεχάλες εμφάσεις. Εδώ, θα συναναπαντήσει απαρέμφατα σινιάλα τιμιότητας να σημειώνουν τη σεπτή κάσα των λογισμών του, επιδομένα γρυλίσματα ευκταίου να ανασαίνουν την ύπαρξη την εσωτερική του αναγνώστη και μια ικμάδα συλλογισμών στο υπόστεγο της φωνής του δημιουργού Γιώργου Δ. Μπίμη.

Ο ποιητής απαθανατίζει με το χνάρι της πένας του μια απιονισμένη φωνή που δεν ρητορεύει όνειρα, αλλά στερεώνει το κλαδί της αιτίας στις εντυπώσεις του εξωτερικού κόσμου ανακατεύοντας τη λοιδορία των εμμονών… Έτσι, μπορεί και κατορθώνει να επιμείνει στην ενάργεια. Και κάποτε, να αναποδογυρίσει τη στρόφιγγα των συλλογισμών του αναγνώστη του με περισσευούμενα ναύλα υπόστασης που περνάει στα μηνίγια των εκδοχών όλων των πραγμάτων.

«Οξειδωμένες συνειδήσεις διαβαίνουν με βία του κόσμου
τα χάρτινα σκαλιά
γυρεύοντας να λεηλατήσουν του ήλιου την αλήθεια…»

(σελ.55, από το ποίημα «Υπεροψία»)

Είναι αναμφίβολα μια ποίηση γνήσια, ασάλευτη στην πένα του δημιουργού της, δίχως μετασχηματισμούς. Μια ποίηση με μουσικότητα μέσα της έμφυτη στις στροφές, μια ποίηση ιδιότυπη και καλλικέλαδη.

Ο Γιώργος Δ. Μπίμης, είναι η γραφή του. Μια γραφή ίσια, που κλείνοντας το ποιητικό του βιβλίο αυτό, που είναι και η πρώτη του ποιητική συλλογή, αφήνει μια υπόσχεση για παραπέρα στον αναγνώστη του, που δεν θα είναι πια μόνος. Γιατί όπως γράφει και ο ίδιος

«Θα  ΄ρθω για να σε πάρω
 ν΄ ανοίξουμε πανιά….»

(σελ.78, από το ποίημα «Της κόλασης οι Δούλοι»)






************************************************

Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο της Μαρία Ρασσιά
«Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ»
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)







«Ένα παιδί της είχε πει θυμωμένο πως ο πατέρας της είναι ψεύτης, ότι άλλα λέει και άλλα κάνει. Εκείνη σκεφτόταν ότι είναι ένας περισσότερο φοβισμένος άνθρωπος από τους υπόλοιπους και πίστευε ότι ο λαός του δίνει ό,τι πολυτιμότερο έχει: την αγωνία για να διατηρηθούν οι φόβοι, σαν ένα κομμάτι κρέας, κατακόκκινο και γλιστερό, έτοιμο για κατανάλωση’  κι εκείνος το παίρνει και το καταψύχει για να διατηρηθούν οι χυμοί του.»

(σελ.119)

Η επιδίωξη των ζωών να συλλέξουν την μπετονιέρα του μέλλοντος τους, αιτιολογεί καμμιά φορά τη διόραση των εμπαιγμών στο λουτήρα της αντοχής του καθενός μας και παρασέρνει σε μια συρραφή τιμιότητας στα έκδοχα της ύπαρξης.

 Η συγγραφέας Μαρία Ρασσιά, στο βιβλίο της αυτό «Η απόλαυση της σκιας» που κυκλοφορεί σε μια εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, μας μεταφέρει με το κουκούλι των λέξεων της, την ορφάνια των πράξεων όταν ρουχιζονται τυχαιότητα και δεν εφορμούνται από τη χλαμύδα των ψυχών.


Παρόλο που αυτό είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως και όταν το κράτησα στα χέρια μου και ξεκίνησα να το διαβάζω, η αλήθεια είναι πως είχα ένα κράτημα προσοχής, καθότι συνήθως τα πρώτα βιβλία ενός συγγραφέως είναι πρωτολειακά και περπατούν με αγκομαχητά στην α φήγηση, ωστόσο παρά το κράτημα μου αυτό, η Μαρία Ρασσιά, από τις πρώτες πρώτες κιόλας προτάσεις του βιβλίου της αυτού, κατόρθωσε να με παρασύρει στο ανοιχτό κατώφλι της σκέψης της, μπερδεμένη με τη ναύλωση του ξαφνικού στο οροπέδιο των πιθανοτήτων όσων πραγματεύεται.

Λόγος απλός, γεμισμένος με το έναυσμα της καταλληλότητας  για κάθε περιστατικό, στιλβωμένος προμοιώσεων και μεταφορών, εμψυχωμένος με σαφήνεια, από τον οποίο απουσιάζουν οι βουτηγμένες στο δίαυλο της επιτήδευσης περούκες των εκφράσεων, διευκρινίζει το έδρανο της αφήγησης.

«Το διαισθάνονταν το κρυμμένο σκοτάδι ο Ιάσονας, ακόμη κι όταν κοιμόταν βαθιά. Ένα βράδυ που δεν της κολλούσε ύπνος, όταν ξαφνικά έγινε γενική διακοπή ρεύματος σε όλη την επικράτεια, εκείνος πετάχτηκε τρομαγμένος και άναψε αμέσως το φακό που είχε στο κομοδίνο του.  Άναψε και όλα τα διακοσμητικά κεριά. Τα παιδιά το χάρηκαν τόσο πολύ, νόμιζαν ότι όλη η πόλη ήταν μια τεράστια σπηλιά στο βάθος της γης και έλεγαν τα δικά τους, ότι θα εμφανιστεί ο κρυμμένος δεινόσαυρος και η γριά νυχτερίδα.»

(σελ.108)

Κατασκηνώνοντας σε ποδήλατα αλήθειας, τα πασούμια των ηρώων του βιβλίου, πλεγμένα σε διαζώματα εντιμότητας, κοστολογούν την απάθεια των συλλογισμών τους στη κάθετη κασέτα της βλέψης και προσπαθούν αν διευκρινήσουν το ερμάρι της ζωής που τους έλαχε να ζήσουν, ζυγιάζοντας το καλέμι του κινδύνου στο φλασκί των γεγονότων που τους τυχαίνουν και κουρδίζοντας τα νήματα των προσοχών στη χωνεμένη ψαλίδα κάθε αιτίας που μπορούν να συλλογιστούν για να τα δικαιολογήσουν γρυλίζοντας μια αυτάρκεια στο σκεπάρνι των εαυτών τους.

«Είμαι κλεισμένος στο διαμέρισμά μου, στον εικοστό πέμπτο όροφο του οικήματος. Έχω κάνει σίγουρα ένα φόνο και τώρα τελευταία είμαι πεπεισμένος ότι δεν είναι μόνο ένας. Δεν θυμάμαι κανένα από τα θύματά μου, ούτε και τις λεπτομέρειες. Έχω σκαρφαλώσει τώρα στην ταράτσα του κτιρίου και η λευκή καμπούρα μου, σύμφωνα με το νόμο της βαρύτητας, με οδηγεί προς τα κάτω. Βρέχει θειάφι και βλέπω μπροστά μου όλα τα θύματά μου. Έχουν το ίδιο πρόσωπο μ΄ εμένα και αρχίζουν να βγάζουν λευκές καμπούρες»

(σελ. 78)

Στο βιβλίο αυτό της Μαρία Ρασσιά, υπάρχει και γίνεται αντιληπτή μια παραδερμένη σφίγγα τριβής στο φύραμα της μνήμης που μαλακώνει τη στάση των μοναξιών…

Το αλλόκοτο, η συγγραφέας κατορθώνει να το τρυπώσει στο ύφασμα της αφηγηματικής της ικανότητας, ανοίγοντας το βάθος μιας γνάθου δικαιολογιών που φουσκώνει το χρωστήρα της ψυχής των ηρώων της και κάμπτοντας την τέρψη των εαυτών. Αυτό είναι μια τεχνική δύσκολη και που απαιτεί μεγάλη ακρίβεια.

 Σε αυτό το βιβλίο, με εξέπληξε η δύναμη της συγγραφέας να θηρεύσει τους συνειρμούς του αναγνώστη στα πλήρη ιμάτια όλων των ενδεχομένων ακόμη και εκείνων που η ίδια δεν περιγράφει στο βιβλίο της. Με εξέπληξε η δυναμιτισμένη εκδορά του λόγου της που βιδώνεται με αξιοπρέπεια κατά μήκος του βιβλίου της.  Λείος ο λόγος της και οι εκφράσεις της στις φλύαρες χειρονομίες των ψυχών των ηρώων του βιβλίου της κουρνιάζει στο διάδρομο των λέξεων σαν φίλος στον ώμο των πρωταγωνιστών. Κι αυτό είναι μια ιστορία για άξιους τεχνίτες του λόγου.

Της ευχόμαστε να εκκινεί πάντοτε ο ενθουσιασμός τη ροδέλα της ψυχής της και το μεράκι του νου της να μας δίνει τέτοια αριστουργηματικά πλεονάσματα φιλεμάτων ανάγνωσης και γραφής.

Έχει σίγουρα βρει το δικό της δρόμο και τη λογοτεχνική της έκφραση που την χαρακτηρίζει.




**********************

Κριτική προσέγγισηΣτο βιβλίο της ΘΑΝΑΣΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ«Ο ΤΡΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΕΛΑΔΙΚΟΥ»Εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ 

(με πρόλογο της Λυδίας Λάβδα εκδότριας του περιοδικού ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ.)


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας

(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)








«Από όλα τούτα τα κοσμήματα της μνήμης μου, το πιο ζωντανό είναι οι συναυλίες’  το ροκ των βατράχων΄ μοναδική παραφωνία το σκούξιμο των ετοιμοθανάτων…»
(σελ. 67)


Γράφει ο Θανάσης Αργυρίου κάπου στο τέλος του βιβλίου του «Ο ΤΡΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΕΛΑΔΙΚΟΥ» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ.

Με εμπύρετα αναθήματα ειλικρίνειας, ο Θανάσης Αργυρίου επαναπροσδιορίζει τις λέξεις στην  αφηγηματική του δεινότητα και υφαίνει έναν ορίζοντα γεγονότων που εμβαθύνει στο αίσθημα της φυγής. Το αίσθημα της φυγής ως αρνητική ενέργεια εξόδου και απώλειας, αλλά ως πρόσδεση στο καινούργιο που έρχεται και επιστρέφοντας πάντα σε εκείνο από όπου ξεκίνησε, οδηγεί των καρπό των παρουσιών στο εύφλεκτο ενός μέλλοντος που αναπνέει μόνο σε αφέσεις.

«Αλκοολικός, περίγελος των παιδιών, έφθινε μέρα με τη μέρα. Ένιωθε να πλησιάζει το τέλος του΄ η απολύτρωσή του.
      … Πήγε σε ένα χαράκτη και ζήτησε να του γράψει σε μια μικρή μαρμάρινη πλάκα την απάντηση στην κατηγορία που τόσο τον είχε βασανίσει…
      Μ’ αυτήν  την πλάκα, παρακάλεσε τη γυναίκα του, να σκεπαστεί ο τάφος του…
       Όσοι τώρα περνούν από την τελευταία «κατοικία» του Θανάση Νικόλα, παραξενεύονται διαβάζοντας στη μαρμάρινη πλάκα: Δεν φταίω εγώ!»

(σελ.31)

Το βουλκανιζατέρ των ζωών, γαρνίρεται πάντοτε από το διάκοσμο της εντύπωσης, εκείνον που υφαίνει το νοηματικό έμπλαστρο των υπάρξεων ασημώνοντας τα πνεύματα της αντοχής του καθενός μας και κραδαίνει τη δυνατότητα μιας υπόσχεσης που πηγαινοφέρνει το εφικτό με πρόσημα παρουσίας ή απουσίας τα οποία αποφασίζει η μοιρασιά της ικανότητας του αναγνώστη. Ο συγγραφέας Θανάσης Αργυρίου, με έναν λόγο κλειδωμένο σε μειδιάματα σταθερότητας, περιγράφει σειριακά όλα τα ακρωνύμια της βιωτικής που κουρδίζουν με επιμέλεια το λεξικό της επίδοσης των ανθρώπων στη ζωή. Τα περιγράφει στο βιβλίο του αυτό στέρεα, λογαριάζοντας τα αλλαγμένα γνεψίματα των βλεμμάτων, των ψυχών, των τρόπων, των πιθανοτήτων του καθενός. Κατορθώνει να εξημερώσει τη γραφίδα και να σημάνει εκείνη την ανοιγμένη σύμβαση των ψυχών που αντιμολεί στο μέλλον.

«Ήρθε και η δική μου σειρά’ δεν άντεξα! Δεν ξέρω αύριο η ζωή τι θα μου φέρει.. Ξέρω όμως τι περιμένει τον Ξερόλα. Η αχαριστία προς την ίδια τη ζωή, αντανακλάται και επιστρέφει, εντόκως μάλιστα, σ’ αυτόν που την αντιπροσωπεύει. Μοιάζει με « τρελό» σε καραμελάδικο που όμως δεν δοκίμασε ποτέ τη γλύκα της ανθρώπινης αγάπης…»

(σελ.20)

Γράφει.

Έχει μια λάμψη η γραφή του Θανάση Αργυρίου. Έτσι όπως εκμαιεύει το όραμα των ηρώων του στην προφορά των σκέψεων τους και ετοιμάζει τον τροχισμένο περίπατο της αλήθειας με εκείνο το μερίδιο της επινόησης που αρμόζει στην πηγαία και γνήσια αφηγηματική ικανότητα. Σαφώς και αναντίρρητα, χείριζεται τους ελιγμούς της γραφής του απερίφραστα και με λέπια προσοχής που ραντίζουν τη στιβαρότητα της κάθε άποψης που πραγματεύεται. Κανένας πλαγιασμός, καμμία σιδερωμένη στιγμή δεν έχει θέση στη γραφή του Θανάση Αργυρίου. Ο λόγος του χαρακτηριστικός, φορά το ράσο της αντοχής και παρουσιάζεται δυνατός και ρωμαλέος.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως έχουμε να κάνουμε με μια δυνατή και ξεχωριστή πένα που γητεύει των αναγνώστη και ξεδιπλώνεται ήρεμα αλλά θεαματικά μέσα στις σελίδες. Ο Θανάσης Αργυρίου, με αυτό του το βιβλίο, θεωρώ πως έχει δικαιωματικά κατακτήσει ήδη μια περίοπτη θέση στα ελληνικά γράμματα.






**********



Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή του Σταύρου Μπουρδάκη
 «ΘΡΗΝΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ»
Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, 2017


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)







«Εδώ φύτρωσα
Και μου αρέσει
Να βλέπω όλους αυτούς τους φουντωτούς
Να μαλώνουν για το είδος τους»

(σελ.12, απόσπασμα από το ποίημα «ΑΛΚΜΗΝΗ»)



Σημειώνει ο Σταύρος Μπουρδάκης στο ποίημα του ΑΛΚΜΗΝΗ που περιέχεται σε αυτό του το πρώτο πρώτο ποιητικό βιβλίο με τίτλο «ΘΡΗΝΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ».  Η αλήθεια είναι ασφαλώς πως διαβάζοντάς το κανείς παρατηρεί πως δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο ποιητικό βιβλίο που έχει τακτικά στίχους παραταγμένους στα κρόταλα των ποιημάτων που περιέχει, αλλά πρόκειται για μια κατάθεση σκέψεων και ψυχής του Σταύρου Μπουρδάκη που μετουσιώνεται με την ίσκα της εμπνεύσεως σε πεζά και ποιητικά κείμενα που εναλλάσσονται εντός του.

 Κάποτε συζητώντας με έναν εκδότη, μου είχε πει πως ετούτα ακριβώς τα πεζά κείμενα, είναι μια νέα ποιητική νόρμα που τα λέμε πια «πεζοποιήματα». Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν αυτό ξεσηκώνει κάποια ξεσήκωμα στις αναγνώσεις, αλλά προτιμώ να υπερασπιστώ τη φουρκέτα της λυρικότητας του στίχου, ξέχωρα από την ωμοπλάτη του πεζού κειμένου.



Έτσι θα πω, πως σε ετούτο το βιβλίο ο Σταύρος Μπουρδάκης μας έχει δώσει με το χρωστήρα της πένας του μια ζεματισμένη ησυχία από ότι συμβαίνει εντός του, από ότι αναφλέγεται ξαφνιασμένο απέναντί στα πράγματα και μετριέται με το σοσόνι της σκέψης και της ψυχής του. Και μας το έχει δώσει με επάρκεια και ευφράδεια.

«Ξέχασες κατά βάση ότι είμαστε άνθινες υπάρξεις και ότι προσπαθούμε με ζήλο να απαλείψουμε κάθε ανθρώπινο συναίσθημα. Πιο πολύ μίσησες εμένα.
   Με παρέσυρες κι έτσι οδηγούμαι να κάνω όλη αυτή την ανθρώπινη ανάλυση, να θυμηθώ ξανά τα σκοτεινά χρόνια της ανθρώπινης πορείας μου, πριν τη μεταλλαγή μου σε άνθος.
   Γερτρούδη, έφυγες και μου πέταξες τον λωτό στα πόδια μου…»

(σελ.41, «Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΛΩΤΟΥ»)

Δεν χωράει αμφιβολία πως ο καιρός έχει μεστώσει μέσα στη σκέψη του Σταύρου Μπουρδάκη μια ανησυχία ευθυτενή που καθηλώνει τις λέξεις  σαν παιδιά άτακτα, που τις δένει το μεδούλι της έμπνευσης του.

Τα νοήματα του ξεκάθαρα, ο λόγος του απλός, οι ιδέες στιλβωμένες με ευφράδεια στους στίχους, κάπου κάπου ο λυρισμός ξέχειλος κεντάει μια γλυκιά ενορχήστρωση στο χαρακτικό της ποίησης του βιβλίου αυτού, με αναπτύγματα επιθυμίας, αίσθησης, όρασης, ειλικρίνειας και πάνω από όλα ευκρίνειας.

«Αγριολούλουδα
Μύρισα την προσμονή
Στους κάλυκές σας.»

(σελ. 53, «ΑΓΡΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ»)

Τριζοβολάει σίγουρα μέλλον η ποίηση του Σταύρου Μπουρδάκη. Ο ίδιος έχει ασφαλώς να δώσει πολλά μέσα από το κατοίκημα της της έμπνευσης του. Ας είναι εύκρατο και γενναιόδωρο το λογοτεχνικό του μονοπάτι και ας τον αποθέσει τελικά στα ξέφωτα των ποιητών που στέκουν σηματωροί στους αιώνες.








*************************


Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΔΙΑΔΟΧΙΚΑ ΦΩΤΟΠΕΤΑΛΑ»
Της Πόπη Γκερούση
εκδόσεις ΕΚΑΤΗ

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Η ποιητική συλλογή «ΔΙΑΔΟΧΙΚΑ ΦΩΤΟΠΕΤΑΛΑ» της Πόπη Γκερούση, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ ΤΟ 2016, είναι ένα πραγματικά σπάνιο ποιητικό βιβλίο, από εκείνα που χαίρεσαι να τα διαβάζεις και να τα κρατάς μαζί. 

Εκδοτικά απλό, μα προσεγμένη επιμελώς έκδοση, όπως της πρέπει, σε τραβάει από την πρώτη στιγμή να καταδυθείς αναγνωστικά μέσα της. Μια πολύ καλή έκδοση, με αυτιά, δίχως το γνωστό στο τέλος κολοφώνα, αυτό το βιβλίο των περίπου 95 σελίδων, που αγκαλιάζει τους στίχους της Πόπη Ρεγκούση, μοιάζει με μια ανεμόσκαλα αιωρούμενη στην πασιέντζα του συνειδητού.

«Κι εμείς ανοιχτοί σαν όστρακα
 διώχναμε το φόβο
 στο πιο απάτητο έγκοιλο
 με την ελπίδα πως η γη
δε θα εξερευνηθεί ποτέ ολόκληρη»

(σελ.9, από την πρώτη ενότητα με το γενικό τίτλο «μετά τον ήλιο το φως των λύκων στα σκοτεινά»)


όπως χαρακτηριστικά γράφει και η ίδια στα θυμιασμένα καλειδοσκόπια των στίχων της πρώτης ενότητας. Γιατί το βιβλίο αυτό αποτελείται από 5 ενότητες, όχι από μεμονωμένα ποιήματα. Από 5 ενότητες που περιέχουν αυτές, ολόκληρα 5 ποιήματα η καθεμιά τους, σε εκτάσεις.


«Κι εμείς δεν ξέρουμε να κοκκινίζουμε
 είμαστε αυτοί που αναστενάζουν στον ύπνο τους
 μασώντας ακόμη
φύλλα από υακίνθους»

(σελ.10, από την πρώτη ενότητα με το γενικό τίτλο «μετά τον ήλιο το φως των λύκων στα σκοτεινά»)


Γιατί, η ποιήτρια Πόπη Ρεγκούση, έχει συνείδηση της αρχικής απορίας της ύπαρξης, εκείνης της απορίας που μας δίνει η ίδια σε ετούτο το βιβλίο με τα ασάλευτα δόκανα στοχασμών πρηνισμένων όχι επάνω σε λακούβες επιφάσεων και βεβαιοτήτων, αλλά σε στίχους ωριμασμένα λιτούς, που όμως κατορθώνουν και γδέρνουν καθετί μη ειλικρινές αφήνοντας το, όχι σε κάποια σακουλιασμένη εντέλεια, αλλά, γεμίζοντας εκείνα τα μηριαία του που χάσκουν με τον πειθαρχημένο θερμοστάτη της έμπνευσής της που γνωρίζει να τιθασεύει με το αυστηρό μετόχι της πένας της

«μα γι΄ αυτό
 επειδή έλπιζες
 είχα αφήσει στην πόρτα σου
 το κουτί με τις σοκολατένιες καρδιές μας
  ξεριζωμένες»

(σελ.10, από την πρώτη ενότητα με το γενικό τίτλο «μετά τον ήλιο το φως των λύκων στα σκοτεινά»)

Στίχοι που στραγγαλίζουν κάθε παλινδρόμηση ασάφειας, στίχοι στέρεοι και δομημένοι, με σώμα που στηλώνει συνειρμούς οχυρωμένους ψυχής και ταυτόχρονα παρασύρει στην κουβέρτα μια ματιάς διαφορετικής των όσων έχει ζήσει ο καθένας, των όσων έχει αισθανθεί και καταγράψει στο καντάρι των αναμονών του επάνω στην ύπαρξη.

Με στερεωμένες γόβες μυαλού συναρμολογεί η ποιήτρια επιφάνεια σε αυτό το βιβλίο της γνωρίζοντας όλα τα μυστικά των αισθήσεων

«ήξερα όλα τα μυστικά του ανέμου
στα φυσούσα στο στόμα
επειδή
ήσουν αυτός
που ανακάτευε
την άμμο
για να γίνει
άλλη
και διαχώριζε τα βότσαλα
ανά μεγέθη
για να μη λείψουν»

(σελ.12, από την πρώτη ενότητα με το γενικό τίτλο «μετά τον ήλιο το φως των λύκων στα σκοτεινά»)


Έτσι, σε κάθε στρίφωμα των στίχων της, γραπώνεται μια τονικότητα στην πραγματεία της κάθε αίσθησης και μια ερμηνεία στην παγόδα του κάθε συμβάντος που συμβαίνει να είναι το δικό μας συμβάν, κάπου, κάποτε ίσως και τώρα, να είναι συμβάν μας!


«Δίνεις
παίρνεις
κάνεις ό,τι θέλεις
σε νομίζουν σκληρό
ενώ εσύ έχεις μέσα σου
τεντωμένο
-να καλύπτει επιφάνεια-
ένα ολόκληρο ιδανικό
από μέσα προς τα έξω
να φωτίζει
πονώντας»

(σελ.29, από τη δεύτερη ενότητα με το γενικό τίτλο «θα υπάρχουν κι άλλα φεγγάρια στα φωτεινά»)


Πρωτοτυπίες σκέψεων, στοιχισμένες στο μπουλόνι του ξαφνικού. Να τι είναι αυτά τα ποιήματα.  Με το χέρι στην καρδιά, διάβασα απνευστί αυτό το βιβλίο, με συνεπήρε, μου κατάφερε την αίσθηση της συνομιλίας με κάποιον που γνώριζα χρόνια αλλά μόλις συναντηθήκαμε και είχαμε τόσα να πούμε! Μα τόσα!

 Είχα, ειλικρινά, δίχως να υπερβάλλω, πολλά χρόνια να διαβάσω μια τόσο καλά αποδομένη ποιητική έμπνευση όπως είναι αυτή του βιβλίου «ΔΙΑΔΟΧΙΚΑ ΦΩΤΟΠΕΤΑΛΑ» της Πόπη Ρεγκούση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ. Η Πόπη Ρεγκούση έχει αναμφίβολα μέλλον στην ποιητική φαρέτρα της! Ευχόμαστε να μην της στερέψει ποτέ και να παρίσταται πάντοτε, άφοβα, με την αυθεντικότητα της πένας της στην μπουκαπόρτα του απίθανου κάνοντας μας και εμάς κοινωνούς του θαύματος της γραφής της.

Γιατί:

«Αυτοί που φοβούνται
είναι πάντα
αυτοί που γρατζουνούν»



(σελ.83, από τη τελευταία ενότητα με το γενικό τίτλο «των κραταιών θανάτων τ απέραντα στα αιώνια»)



**********************************


Κριτική προσέγγιση στο βιβλίο με τα διακριθέντα διηγήματα του λογοτεχνικού διαγωνισμού ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΕΝΕΣ 2016,
 εκδόσεις  ΓΡΑΦΗΜΑ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)







H λογοτεχνική σελίδαGoodBooksWeb.com (στο Facebookγνωστή ως Λογοτεχνικά Βιβλία), σε συνεργασία με τις Εκδόσεις ΓΡΑΦΗΜΑ, διοργάνωσαν το Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Λογοτεχνικές Πένες 2016» με την απονομή των βραβείων να πραγματοποιείται στο τέλος της χρονιάς που μας πέρασε.
Στα χέρια μου κρατώ εδώ και καιρό μια εξαιρετικής ποιότητας και προσοχής έκδοση με όλα τα βραβευθέντα διηγήματα του διαγωνισμού και με επίμετρο στο τέλος με όλες τις συμμετοχές του διαγωνισμού.

Όπως αναφέρεται και στο εσωτερικό κείμενο του βιβλίου:

« η παρούσα έκδοση  των εκδόσεων ΓΡΑΦΗΜΑ για την εκτύπωση βιβλίου με τα διακριθέντα λογοτεχνικά διηγήματα. Τα βραβευθέντα διηγήαμτα βρίσκονται αναρτημένα στην ιστοσελίδα GoodBooksWeb.com στο τμήμα της «Καλλιτεχνικής Γωνιάς»  (http://www.goodbooksweb.com/ kallitexniki-gonia.html) και συγκεκριμένα στο σύνδεσμο (http://www.goodbooksweb.com/diigimata.html ) στο τμήμα των διηγημάτων.»

(σελ.3)

Είχα την ευτυχή τύχη να συγκαταλέγομαι ανάμεσα σε εκείνους που βρίσκονταν στην κριτική επιτροπή του διαγωνισμού και να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι την άρτια διοργάνωση, την προσοχή και την επιμέλεια των διοργανωτών σε κάθε λεπτομέρεια του διαγωνισμού, τη φροντίδα τους απέναντι στους συμμετέχοντες και τους ανθρώπους της κριτικής επιτροπής, την αγωνία τους για το αποτέλεσμα.  Είχα, λοιπόν, και την τύχη να αναγνώσω πριν καν εκδοθούν όλα τα κείμενα που απαρτίζουν το παρόν βιβλίο και να περιμένω με περισσή χαρά την έκδοση αυτού του βιβλίου που κρατώ όπως είπα στα χέρια μου.

«Το ενδιαφέρον για το διαγωνισμό ήταν μεγάλο και οι συμμετοχές έφτασαν τις 85.»

(σελ.3)

Τα διηγήματα που τελικώς συμπεριλήφθηκαν στον παρόν τόμο και είναι όσα διακρίθηκαν στο συγκεκριμένο διαγωνισμό, αποτελούν μια γενικευμένη δικαίωση εντιμότητας απέναντι στο χρωστήρα της τέχνης και της έμπνευσης των δημιουργών τους, θωρακισμένα με εκείνη την ιδιότητα που συναρμολογεί διακαώς πραγματικότητα μέσω της ξύστρας των λέξεων, σημειώνοντας συνέπεια στην ορθοστασία κάθε ορισμού.

Μέσα από τούτη την φροντισμένη σε χρώματα, σε υφή, σε μελάνια, σε γραμματοσειρές έκδοση, σφίγγουν το χέρι μεταξύ τους τυπωμένες στο χαρτί, οι προσπάθειες των 13 διακριθέντων δημιουργών του διαγωνισμού. 

Για πολλούς ίσως να είναι η πρώτη ουσιαστικά τυπωμένη έκδοση της πνευματικής τους τούτης εργασίας. Και αυτό είναι ένα έναυσμα για περισσότερες,  μια αύληση στο αλέτρι των συλλαβών των  ψυχών τους με κοινωνό ένα ευρύ κοινό .


«Τούτο το πλοιάριο, όμως,  ήταν ξεχωριστό»

(σελ.17, από το διήγημα «ΑΝΕΛΚΥΣΤΕ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» του Μιχάλη Γριβέα, Α Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  «Λογοτεχνικές Πένες 2016»)

Aυτή ακριβώς είναι η φράση που ταιριάζει σε αυτό το βιβλίο.

«Οι σκέψεις ξαφνικά σταματούν…»

(σελ. 25, από το διήγημα «ΕΙΚΟΣΤΑ ΟΓΔΟΑ ΓΕΝΝΕΘΛΙΑ» του Θεόφιλου Γιαννόπουλου,Β Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  «Λογοτεχνικές Πένες 2016»)

Έτσι ακριβώς συμβαίνει όταν

«αφού κτύπησε το βαρύ ρόπτρο της εξώπορτας»

(σελ.33, από το διήγημα «ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ» της Λένα Μαυρουδή-Μούλιου, Β Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  «Λογοτεχνικές Πένες 2016»)

Που στην προκειμένη περίπτωση προσωπικά αναφέρομαι στο εξαιρετικά σχεδιασμένο εξώφυλλο του βιβλίου αυτού, καταδύεται κανείς στη σφολιάτα του απίθανου που συντάσσει η μεστωμένη νόηση του κάθε δημιουργού, σουβλίζοντας τα λεξιλόγια της κάθε θύμησης και όρασης των αναγνωστών στο κοφίνι μιας οραματικής φαντασίας που τον ταξιδεύει ελεύθερο

«αποστάγματα σοφίας που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση»

(σελ.36, από το διήγημα «ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ» της Ελένη Χριστοφοράτου, Β Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  «Λογοτεχνικές Πένες 2016»)

Για να θυμάται ο καθένας

«την αιτία της απονομής να θυμάται»

(σελ.39, από το διήγημα «ΤΟ ΧΙΟΝΙ» της Χριστίνα Θέμα, Γ Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  «Λογοτεχνικές Πένες 2016»)

Που γεμίζουν ετούτη την έκδοση με τους καρπούς της ψυχής των διαγωνιζομένων διακριθέντων. 

 Ένα βιβλίο

«ετοιμοπόλεμο σαν ιππότης»

(σελ.48, από το διήγημα «ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ»  της Νατάσας Καραμανλή, Γ Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  «Λογοτεχνικές Πένες 2016»)

Κάθε διήγημα αποτελεί και ένα όστρακο δύναμης που ξεπλένει το λήθαργο της σκέψης.

«όπως άξιζε στη ζωή»

(σελ.60, από το διήγημα «ΝΟΝΑ ΑΣΠΑΣΙΑ (Η ΓΥΝΑΙΚΑ, Η ΜΑΝΑ, Η ΓΙΑΓΙΑ, Η ΖΩΗ), της  Ιωάννα Κρανίτη, Γ Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  «Λογοτεχνικές Πένες 2016»)

γεμάτο

«σιωπή και διαύγεια»

(σελ. 66, από το διήγημα «ΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ» της Αλεξάνδρας Σανδή, Γ Βραβείο Λογοτεχνικού Διαγωνισμού  «Λογοτεχνικές Πένες 2016»)

Εκτός από τα προαναφερθέντα βραβεία δόθηκαν και 5 έπαινοι σε διηγήματα που φέρουν τον τρίφτη των οραμάτων στο αρμόζον επίμονο συντακτικό της γραφής τους.

Μια έκδοση κόσμημα στους χουρμάδες των καιρών μας, που τυλίγει την υπόσχεση ενός παραδείγματος εξαίσιου για δημιουργούς και εκδότες και διοργανωτές διαγωνισμών λογοτεχνικών και ταυτόχρονα ανεβάζει τον πήχη των προσδοκιών μας!

Τα βλέμματα μας είναι στραμμένα προς τη συνέχεια αυτής της προσπάθειας, που είμαστε βέβαιοι πως θα ξεπεράσει κάθε προσδοκώμενο, ανοιγοκλείνοντας τελειότητα και στο μέλλον.

Ευχόμαστε να κρατούμε πολύ γρήγορα και τον τόμο του επόμενου διαγωνισμού στα χέρια μας, το ίδιο άψογος εκδοτικά όπως ετούτος.






******************************



Κριτική προσέγγιση
Στο μυθιστόρημα «ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΝΕΡΟΣΠΗΛΙΑ»
Της Μίκα Μαυρογιάννη
εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)



ΜΙΚΑ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ
















Να το πούμε; Nα το πούμε;
Ή
Μια κριτική προσέγγιση….









Στο βιβλίο, «ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΝΕΡΟΣΠΗΛΙΑ» της Μίκα Μαυρογιάννη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, σε ένα βιβλίο 394 σελίδων περίπου, με το γνωστό κολοφώνα, με ωραίας ποιότητας χαρτί και γραμματοσειρά, σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση με την φροντισμένη επιμέλεια των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ.








Διαβάζουμε ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου, ενός βιβλίου που μιλάει για τον έρωτα ευπροσήγορα και έντιμα, απόρροια της ζωής, αλλά και για εκείνον τον άλλο έρωτα της φύσης, που γεννά μικρά και μεγάλα θαύματα φυσικά, όπως η Νεροσπηλιά του βουνού Όθρυ, που περιγράφει η συγγραφέας στο βιβλίο


«Η ψηλότερη κορυφή είναι το Γκιούζι, που υψώνεται ανάμεσα σε δύο άλλες κορυφές: ανατολικά τον Πήλιουρα, δυτικά το Γερακοβούνι. Οι χαράδρες συχνά ξεπερνούν τα  1300 μέτρα. Η Βορειοανατολική πλευρά του βουνού βλέπει τον Παγασητικό κόλπο και τον κάμπο του Αλμυρού, ενώ η νότια τον Μαλακιό κόλπο»
(Σελ. 45)





Το βιβλίο αυτό, ανήκει σε εκείνα τα αναγνώσματα της ηλικίας των ονείρων, της αναγνωστικής δεινότητας ενός ενηλίκου, δίχως να το αποκλείει κανείς από την  αναγνωστική ευφράδεια της σκέψης της όποιας ηλικίας, της παιδικής, της εφηβικής κλπ .

Διαβάζεται πολλαπλά, έχει δηλαδή πολλές αναγνώσεις και νοήματα και αποτελεί ουσιαστικά μια ακτινογραφία της ζωής, όπου τα πράγματα έχουν πολλές μορφές και όψεις και εμφανίζονται με πολλούς τρόπους, αλλά που μια καθαρή ύπαρξη και τίμια στον τρόπο ζωή της και τη συμπεριφορά της ως προς τους ανθρώπους και τον υπόλοιπο κόσμο, που δεν ραγίζεται από το ανάδεμα των πράγματων και δεν σφραγίζεται από τη μνησικακία, όταν όλοι και όλα τρέχουν στο κατόπι της για  να την ταπεινώσουν και να τη δαμάσουν κατά πως εκείνοι θέλουν και όχι κατά πως η ίδια είναι, στο τέλος εκτείνεται δικαιωματικά υπεράνω όλων. 




 
Η αλήθεια είναι πως εδώ, σε αυτό το σύντομο σημείωμα, μπαίνω στον πειρασμό να αναλύσω την ιστορία και να μιλήσω επί  μακρόν για τη συγγραφέα, αλλά δεν θα μαρτυρήσω την υπόθεση, είναι τόσο συναρπαστική που αξίζει κα πρέπει να τη διαβάσει κανείς μόνος τους δίχως προλόγους. 

Να παραδοθεί σε αυτήν και να αφεθεί στην ονομαστική πετονιά της αφήγησης. Γυμνόστηθα. Για να φτάσει στο τέλος του αφηγήματος και να αναζητήσει κι άλλο.

Η γραφή και η αφηγηματική δεινότητα της Μίκα Μαυρογιάννη, σε στριμώχνει στο γνωμικό κέλυφος της με μια ευφράδεια αδυσώπητη!

Έτσι αρχίζει αυτή η ιστορία...




Από πού έρχεται αυτός ο κόσμος του βιβλίου της Μίκα Μαυρογιάννη? Ποιος είναι? Με ποιους συντάσσεται? Και τελικά είναι μόνο εκείνος, ο Έρωτας ως κατάσταση που παραδοσιακά φέρνει αυτό το όνομα ή ο καθένας από τους αναγνώστες που καλείται να καταδυθεί στις προκλήσεις της ανάγνωσης, να παλέψει με τα νοήματα και το μίτο της ιστορίας και να αναδυθεί καινούργιος, ένας ΈΡΩΤΑΣ της δικής του ζωής πλέον... 

Ένα αφήγημα, σαν μυστικό. 

Όπως μυστικό είναι ότι κι εσείς το διαβάσατε.


Σςςςς!!!









************************************


KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Στην ποιητική συλλογή του Δημήτρη Μ. Γαλάνη«Υποτελείς και Ανυπότακτοι»εκδ. FYLATOS 
PUBLISHING


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)

μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 

ιδρύτρια κι διευθύντρια του λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE(ως και το 2012)








Αυτό το βιβλίο είναι ένα ανοιγμένο κουτί βεβαιότητας στα ιδιόμορφα κρατήματα των λέξεων και των ιδεών στοιχισμένο σε μνήμες και οράματα που οδηγούν πάντοτε εκείνο το παράκτιο σαμιαμίδι της γραφής. Στην κολυμπήθρα των λόγων του ο Δημήτρης Γαλάνης μετουσιώνει  την ύπαρξη στα χαρτιά μιας διαφανής εσωτερικής κραυγής για τα πράγματα και τα γεγονότα της ζωής με κλειδωμένο το σβησμένο φινιστρίνι της αναμονής.
(σελ.15)


Ο ποιητής εδώ συναρμολογεί μια ευθύτητα στις δυνατότητες των χειρονομιών που ανοιγοκλείνει στα ποιήματά του, καταθέτοντας τον άμβωνα των αγωνιών του ακόμπιαστα στο ευθυτενές λεξιλόγιο των στίχων του, που δεν έχει προτεταμένη τη χλαμύδα της εκζήτησης, αλλά αρπίζεται πάντοτε θεατρικά στις σελίδες της ποιητικής αυτής συλλογής.





Όταν την έλαβα, προσπερνώντας τα προλογικά σημειώματα για να μείνω όσο το δυνατόν πιο ανεπηρέαστη γινόταν στην άποψή μου, βυθίστηκα στους στίχους που είχα μπροστά μου κυριολεκτικά! Και εύκαμπτα αναλύθηκα σε μια αναζήτηση του έσω μου σύμπαντος, έτσι ακριβώς όπως το περιγράφει ο Δημήτρης Γαλάνης στο ποίημά του στη σελίδα 18 του βιβλίου αυτού:



Στα 32 ποιήματα της ποιητικής συλλογής «Υποτελείς και Ανυπότακτοι», σε αυτά τα εύκαμπτα στη στοιχειώδη ουσία τους δημιουργήματα του Δημήτρη Γαλάνη, ο άνεμος της σκέψης αραδιάζεται ταυτισμένος με εκείνον τον άνεμο της βαθύτερης εσωτερικής παρατήρησης και δυναμιτίζονται έτσι τα ενδεχόμενα των προθέσεων και των παρορμήσεων σε μια πεπλατυσμένη φινέτσα αξεκίνητου στο ψιμύθι των φράσεων που κρεμάει κάθε δύναμη των βεβαιώσεων πως στο τέλος είμαστε εμείς που τα σκεφτήκαμε, τα ζήσαμε, τα αφουγκραστήκαμε όλα αυτά κρημνισμένοι στο φωνήεν του κάθε ποιήματος, που έτσι τελικά είναι δικά μας, πολύ δικά μας όλα αυτά τα κεντήματα των διαθλάσεων μέσα στις σελίδες του!

 Έτσι πετυχαίνει κάτι το πολύ σπουδαίο ο Δημήτρης Γαλάνης: την ταύτιση του αναγνώστη με τον ποιητή και το ποίημα! Καταφέρνει να σαρκώσει αυτήν την ανοιχτωσιά της συνομιλίας της ψυχής του γράφοντα με τα γραφόμενα που ειδικά στην ποίηση είναι από τα πιο ασεργιάνιστα τολμήματα!

Ποιήματα άρτια, με τη θρασεμένη μανία της έμπνευσης να κατοικεί ετοιμόλογα στα σώματα των στίχων του βιβλίου. Μια συνασπισμένη δημιουργία ευκταίου και επιθυμητού στο ρείθρο των στίχων.
(σελ.13)


Ο ποιητής οδεύει ασφαλώς ακόμη ανάμεσα στις Συμπληγάδες της προσωπικής του ποιητικής φωνής που ακόμη εκθέτεται σε σχήματα και σε εκείνες της εποχής του, αλλά γνωρίζει πολύ καλά την ευθύνη του όπως φαίνεται και από την ποιητική του θεματολογία, στο λυκόστομα των καιρών μας και περιστρέφεται έγκαιρα στις μπουκαπόρτες της εσωτερικής του αναζήτησης.

Νομίζω πως οι μυθωδίες των καιρών και του μέλλοντος, θα είναι ανοιχτές σε αυτήν την ατομικότητα των συνειρμών του Δημήτρη Γαλάνη και πως η ποίησή του, αν επιμείνει στην αδυσώπητη περιπέτεια των στίχων, θα σκαλιστεί επάξια στο μαρμάρινο κιονόκρανο της ελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής.

«Σε θέση μάχης…»

‘όπως γράφει κι ο ίδιος στη σελίδα 28 του βιβλίου του, στο ποίημα του «Δρόμος Φλεγόμενος».





***************************************************Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016


KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Στην ποιητική συλλογή της Άννα Νικολαίδη
«ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ»
εκδ. ΜΠΑΡΤΖΟΥΛΙΑΝΟΣ
 ΑΘΗΝΑ 2016



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 








Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί και την πρώτη ποιητική απόπειρα της Άννα Νικολαΐδη που έχει εκδώσει μεν άλλα 2 βιβλία εντελώς διαφορετικού περιεχόμενου από τη λογοτεχνική δημιουργία.


Στη σελίδα 21 του βιβλίου της, μας καταθέτει η ίδια:



Με ήρεμο λόγο που βογκάει γνησιότητα και στέκεται να θηλάζει το ιδίωμα του απέριττου, μέσα στα 20 ακριβώς ποιήματα που περιλαμβάνει η ποιητική της συλλογή αυτή, φροντίζει τον όρθιο ορίζοντα της καθομιλουμένης σε στίχους η Άννα Νικολαΐδη.


Δεν είναι το υψόμετρο των ποιητικών ακροβατισμών που θα μας παρασύρει από την πένα της. Δεν είναι οι μπαλωθιές των τιμαλφών μιας ποιητικής πρωτοτυπίας που θα αναδυθεί μέσα από τα ποιήματα της αυτά.


Είναι ο αναπνέοντας ορίζοντας των στοχασμών της εκείνος που τσαπίζει των καυστήρα των λέξεων του βιβλίου και συναρμολογεί την ονομαστική κυριολεξία των λέξεων με μια αναθρεμμένη λιτότητα ύφους στην εκτροφή της γραφής να ναυλώνει την εκεχειρία των περιστάσεων.



Κουμπώνει τόσο καλά η τροχισμένη εγκράτεια της σκέψης της στην δοκιμασμένη γροθιά του κανονικού, που δεν χρειάζεται να ψαχουλεύει κανείς συνειρμούς στην ποίηση της αλλά στο χνούδι της ανάγνωσης να χαζεύει το τηγανισμένο δρέπανο των ιδεών, αραδιάζοντας αταλάντευτα την δική του προσωπική ετυμηγορία για τα πράγματα.


(σελ. 19)


Στίχοι ευχάριστου, συνεφέρνουν από την ποικιλία του αναμενόμενου και φωταγωγούν την ορατότητα ανάμεσα σε στοιχισμένα κιγκλιδώματα βουλήσεων προσωπικής ντομπροσύνης.

Αφοσιωμένη στα βλήματα των στίχων της η Άννα Νικολαΐδη διακονεί ακάματα το ξασπρισμένο οροπέδιο του πιθανού με τα πηδάλια τα αποδελτιωμένα της δικής της ψυχής και των εκφράσεων της που απαριθμεί βιασύνη στην γκραβούρα της ποίησης, ούτε καθορίζει λησμονιά στο στουπέτσι των πραγμάτων αλλά προσπαθεί να επαληθεύσει τις  μετουσιωμένες σε ρυθμικό αλύκτισμα αγωνίες και συναισθήματα της ύπαρξης της.

Πάντοτε, όταν έχω στα χέρια την πρώτη ποιητική συλλογή κάποιου ανθρώπου που έχει περάσει την εφηβική ηλικία, αναρωτιέμαι τι μπορεί να ήταν εκείνο που τον έκανε να γράψει ποίηση και να την παραδώσει σε ένα ευρύτερο κοινό. Αναρωτιέμαι για τις ψυχικές διεργασίες που υποτάσσονται σε αυτήν την ποιητική διαμαρτυρία του ρυθμού, πιέζοντας εξομολογητικά ένα προσδόκιμο συνεπές…

Σε αυτό το βιβλίο πάντως, εκείνο που συνάντησα, ήταν ένα συγίρισμα  στις κουρεμένες εχεμύθειες των πολτοποιημένων οράσεων του καθενός μας, με ημικρανίες υπομονών να βολοδέρνουν την ξεροψημένη οκά της ζωής.

Μια αερόβια θετική μικροφωνία στους περισπαζόμενους καιρούς μας.


**********

"Το Σταυροδρόμι της θλίψης"Ποιητική συλλογή, εκδ. Ύφος, του Φίλιππου Νικολόπουλου. 

Στον πρόλογο του έργου ένας εκ των σπουδαίων κριτικών της νεοελληνικής λογοτεχνίας, ο Κώστας Βαλέτας, (εκδότης-διευθυντής του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ,Πρόεδρος Pen Ελλάδας,Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας, Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων, τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ., τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνων για το συγγραφικό του έργο και με το μεγάλο βραβείο Μπλεζ Σαντραρ από την Ελβετία) γράφει :

 «ο Φίλιππος Νικολόπουλος εμφανίζεται στη λογοτεχνική αρένα όχι με συχνότητα που ο ίδιος θα ήθελε, αλλά είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται ούτε για λογοτεχνία της Κυριακής ούτε για περιστασιακό εργάτη του πνεύματος».

πηγη: http://critique.gr/





*************

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ δημοσιευμένη στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΥΕΡΟΤΥΠΙΑ την Τετάρτη 19 Οκτώβρη 1994 του Δημήτρη Σταμέλου για το βιβλίο "Το τρίγωνο της Σιωπής" του Κώστα Βαλέτα (λογοτέχνη-εκδότη-διευθυντή του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Πρόεδρος Pen Ελλάδας,Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας, Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων, τ. διευθυντής ραδιοφωνίας στην ΕΡΤ., τ. Αντιπρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.)



*********


KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ


Στο βιβλίο διηγημάτων του Δημήτρη Τσινικόπουλου«Ο άνθρωπος της σκιάς»εκδ. FYLATOS PUBLISHING


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
ιατρός-λογοτέχνης
μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Το βιβλίο μπορεί κανείς να το βρει για περισσότερες λεπτομέρειες στο παρακάτω link


Στο βιβλίο δεν παρατίθεται όπως το λάβαμε και το διαβάσαμε βιογραφικό του συγγραφέα, για να το παραθέσουμε για τους αναγνώστες.

 «10+8 παράξενες, απρόβλεπτες ιστορίες, με ξαφνικές ανατροπές, που θα σας ταξιδέψουν στο μυστήριο και στο άγνωστο, με γνωστούς και άγνωστους τρόπους, θα σας συναρπάσουν, θα σας καθηλώσουν.» 

διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.  Και όντως, το βιβλίο το απαρτίζουν 18 διηγήματα σε ιστορίες όπως μου αρέσει να τα αποκαλώ προσωπικά.

18 ιστορίες, στο γρόσι των διοράσεων του συγγραφέα και των αναγνωστών με το κοντόκανο ανεμόπτερο του εαυτού μας να ταυτίζεται στα γλυφά αντανακλαστικά των ηρώων και των ερωτημάτων της κάθε ιστορίας. 


Είναι αλήθεια, πως διαβάζοντας την πρώτη ιστορία με τίτλο «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ» ,  μου ήρθαν στο μυαλό οι ιστορίες τόσων φαινομενικά αινιγμάτων που παίρνουμε ως δεδομένα δίχως να κοντοσταθούμε να σκύψουμε λίγο να αναρωτηθούμε σχετικά με το γεγονός που ορίζει η ύπαρξή τους.


Η αλήθεια τώρα είναι πως υπάρχουν αρκετά στοιχεία από το έργο του  ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΚΑΣΑΤΙ στο πρώτο τουλάχιστον αφήγημα, όταν εκείνος αντίστοιχα αποφασίζει να αφηγηθεί  «την «ιστορία της σκιάς». Αλλά δεν γνωρίζω πόσο απλώνεται η γνώση του συγγραφέα σε αυτό το ανάγνωσμα ή είναι η ιδιοτροπία των ερωτημάτων που τον ωθούν να καβουρδίσει τις σκέψεις του σε παρόμοιες επάρκειες εκδοχών.


Ο συγγραφέας συνειδητά καταβάλλει τον πρόσθιο στοχασμό του για την έφοδο των οραμάτων του στα διηγήματα αυτά, στριφογυρίζοντας εικονοκλαστικά τον εαυτό του στους ήρωες των ιστοριών του, συμβαδίζοντας το πόσιμο όριο της αφήγησης.

«..μετρά και ζυγιάζει τις σκιές των πραγμάτων, των αντικειμένων, των προσώπων, του εαυτού του… Να σκιαγραφεί τα πάντα!»
(σελ. 11, «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ»)

Καταχωρίσεις ορισμών, πλάγιες στο εύφλεκτο πανό των 18 διαφορετικών ηρώων των διηγημάτων που δεν είναι παρά ο ίδιος ο εαυτός μας σε δίφθογγες χειραψίες ετερότητας.  Όλοι οι ήρωές του είναι χορτασμένοι στη μολυβιά του παρόντος μας, είμαστε εμείς που στο τρίτο διήγημα λαμπαδιάζουμε στον υπερσυντέλικο χρόνο του Φιλήμωνα Μπεθάνη και κάνουμε:

«τη συνηθισμένη βόλτα στο Μοναστηράκι. Περπάτησε γύρω στις δυο ώρες. Πότε με βήμα ανέμελο, πότε με πιο γρήγορο. {…}

Του άρεσε να βλέπει τα σιντριβάνια με το νερό. Να εκτινάσσεται το νερό με δύναμη σαν τη ζωή. Και να σταματά ξαφνικά κι απότομα, σαν το θάνατο που τερματίζει αναίτια τη ζωή. Αυτή η εναλλαγή ζωής θανάτου, θανάτου ζωής, της μετά την ζωή ζωής, ήταν το θέμα που τον βασάνιζε σε όλη τη ζωή του.»

(σελ.23, «Η ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ»)

Με λόγο απλό και μεστό και κόμπους ευφράδειας στο μυστρί των υποστάσεων σοβατίζει τις σελίδες των εξιστορήσεών του ο συγγραφέας. 

Πρέπει να ομολογήσουμε ασφαλώς  το στρωτό και κτενισμένο λόγο  του συγγραφέα που με πουδραρίσματα τίμιου και το γυάλινο δάγκωμα της εναντίωσης σε ό,τι θεωρείται αυτονόητο, μας δίνει το γυρισμένο σεντόνι των ματιών του σημειωμένο σε όλα τα ξεμοναχιασμένα ενδύματα των πιθανοτήτων που μαντρώνουν τη ζωή  με ντομπροσύνη ευπροσύγορη, στερεωμένη στο ενδιαφέρον της πένας του και των ιδεών του, σε στιγμιότυπα εικαστικά ανθρώπινων καταστάσεων. Μιλά κάποτε για όλα τα πιθανά σχοινιά συνειρμών, που κάπου βαθιά μας οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, καταθέσαμε στη μνήμη, για να πιαστούμε από το ρεύμα των υπάρξεων μας με ευκολία καταθέτοντας την ευθύνη όλων αυτών των στοχασμών στην πετονιά των αναβολών μας. Και έτσι, όπως εκείνος ο αγιογράφος στο ομώνυμο διήγημα του, εικονογραφεί με τις δεμένες 18 ιστορίες του τον καθένα, τον ένα, τον πολλαπλό και τον λιτό ύπαρξης άνθρωπο συνάμα:

«Ήταν διάσημος Αγιογράφος. Περιζήτητος στα τέσσερα άκρα της Ελλάδας. Τα  έργα του κοσμούσαν πολλές εκκλησίες, ναούς, μονές και σχολές. Είχε μαθητεύσει κοντά σε επιφανείς αγιογράφους (…)»

(σελ.97, «Ο Αγιογράφος»)


Με πόσα γρανάζια κατοικείται η απορία; Με ποιά όραση αποικιοκρατείται η ύπαρξη; Ποιο είναι το μούχρωμα των νοημάτων; Πώς εφευρίσκεται το σκιώδες; Αυτά είναι τα δικά μου ερωτήματα που προέκυψαν σκεπτόμενη τους προβληματισμούς που προσπαθεί να θέσει και θέτει δηλαδή με επιτυχία ο Δημήτρης Τσινικόπουλος στο βιβλίο του αυτό.

Ένα βιβλίο, απόρροια σκέψης και προβληματισμού και οι ιστορίες του περιλαμβάνουν μια κλειδωνιά που είναι πάντα η εκδοχή του δικού μας εαυτού.

Σε αυτό το βιβλίο, ο συγγραφέας, όπως κάπου λέει ο ίδιος για έναν ήρωά του:

«Έβαλε τη φαντασία του να δουλέψει στο φουλ…»

(σελ.103, «Ο συγγραφέας που στέρεψε»)

Και ο ίδιος ο συγγραφέας, εργάστηκε με μόχθο νεύματος, επιμέλεια και συνέπεια γραφής για αυτό το βιβλίο. Λες και:

«προσπαθούσε να ολοκληρώσει το μυστηριώδες παζλ, βέβαιος ότι κρύβεται μέσα στο κείμενο ένα φοβερό, θανάσιμο μυστικό….»

(σελ. 131. «Το θανάσιμο μυστικό»)


***********************************************


ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
"Στιγμιότυπα του σώματος" του Στάθη Κουτσούνη, εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ


Γραφει η :
Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Το Σεπτέμβρη του 2014, ο Στάθης Κουτσούνης εξέδωσε την 6η του ποιητική συλλογή, τα “Στιγμιότυπα του σώματος» εκδ. Μεταιχμιο. To δέκατο συνολικά βιβλίο του, αφού έχει γράψει ακόμη τρία βιβλία με μελέτες και ένα βιβλίο πεζογραφίας. Στο βιβλίο δεν παρατίθεται βιογραφικό ή φωτογραφία του Στάθη Κουτσούνη 

Ο Στάθης Κουτσούνης, γνωστός για τη δυναμική εικονοκλασία των στίχων του, μέσα στις 44 και κάτι σελίδες αυτού του ποιητικού βιβλίου, μας δίνει μια ποίηση γνήσια που ξεκινάει να μας ταξιδεύει με μότο  μια φράση από το Μάρκο Αυρήλιο:  «πάντα τα μεν του σώματος ποταμός» (Εις Εαυτόν) που ουσιαστικά «ανοίγει» το βιβλίο. Και εκεί παρίστασαι μπροστά σε σμιλευμένες εικόνες από τα δερμάτινα ενδεχόμενα της ζωής που χωρίς να δανείζονται επαναλήψεις καρφιτσώνουν ολοστρόγγυλα στο κεφαλάρι των εννοιών το σπάθισμα του εσωτερικού αγώνα του ποιητή με τη ζωή, το στίχο, το σώμα, τα εσωτερικά και εξωτερικά ενδεχόμενα των πραγμάτων που πιασμένα με τη λαβίδα του στίχου καταπίνουν το ανεύρυσμα ενός παρατατικού   εξακολουθητικό στη σκέψη και την αίσθηση:


“Μεταφυσική

Αγωνιά η σελίδα για την πένα
Σαν γυναίκα ερεθισμένη
Για τη στύση του εραστή της

το ποίημα τρέμει
μήπως δεν συναντήσει αναγνώστες
και μείνει αγεννητο

όπως πουλί μαδημένο το φτερωμά του
λαχταρά το κορμί ο έρωτας»
(σελ.9)


κι ο δρόος επιστρέφει λαίμαργος
ένα χείλος μακρύ καταπίνοντας ζώα
μηχανές και ποιήματα»
(σελ.9 )

Αυτό που είναι πολύ όμορφο και ενδιαφέρον στο βιβλίο, είναι το επίμετρο ουσιαστικά που παρατίθεται ανάμεσα στον κύριο κορμό των ποιημάτων του βιβλίου και τις σελίδες των περιεχομένων του, στο οποίο ο ποιητής μας ενημερώνει για το πού είχε δημοσιεύσει αρχικά και πριν τα συμπεριλάβει στο βιβλίο κάποια ποιήματά της συλλογής αυτής και ας δημοσιεύονται όπως μας πληροφορεί «στην παρούσα έκδοση υπό νέα μορφή» κάτι που δεικνύει ότι ο ποιητής δεν άφησε να τρέξει αβασάνιστα το αλφάδι της πένας του αλλά καθιζάνοντας στη διάρκεια του χρόνου οι οξύτητες, το αναβάπτισε στην αλισίβα νέων υδάτων αμβλύνοντας ερμηνείες και νοήματα ή λογαριάζοντας επίμονο σε άλλα.

«Το ραβδί

δεν είμαι εκείνος που ήμουν
Ούτε και θα ‘ μια αυτός που είμαι

Πάντα μια Κίρκη αδιάκοπα
Μ’ ακουμπάει με το ραβδί της»
(σελ.12)

Στην τζαμόπορτα των αισθήσεων και των στίχων του της κλείνουν σε ένα εγγαστρίμυθο στιγμών που όμως δεν είναι στιγμές μονοτονικές και ονομαστικές στο παρόν ή στο παρελθόν αλλά είναι στιγμές στο ανεξόφλητο εύκρατο των ιδεών και των προσχώσεων της ύπαρξης που η αίσθηση νοείται σαν κάτι πτητικό στο οικόσιτο στρίμωγμα της ύλης, στα «στιγμιότυπα του σώματος» όπως λέει κι ο τίτλος που τελικά είναι προεκτείνουσα στιγμιότυπα ψυχής οριοθετικά αυλίζουσας, αγγίγματα στο γεμισμένο παρουσιαστικό του ασάλευτου.

«…αλλά δεν έχω σώμα
Ένας ίσκιος είμαι
Κι ο ίσκιος στο χώμα

Το σώμα μου»
(σελ. 31)

Θα γράψει στο ποίημα με τίτλο «Ο συνοδός».
Αναμφίβολα μας δίνει ένα άρτιο σε ποιητικό εκτόπισμα βιβλίο ο Στάθης Κουτσούνης, ανάμεικτο σε μεστά ποιήματα δίχως βερμπαλισμούς. Απολιθώνει στιγμιότυπα ζωής, αισθήσεων, πράξεων, σκέψεων, απογοητεύσεων, υπερβάσεων, ονείρων σε μια φυγόκεντρική προστακτική στίχων  κουμπώνοντας τη θηλιά ενός καρουσέλ καλειδοσκοπικού: στιγμιότυπα. Οπισθόφυλλα, τερματικά ξεκινήματα ατέλειωτου. Στιγμές. Εκεί που:

«δοκιμάζει άπληστα
Ψηλοτάκουνη γόβα τη ματαιότητα»
(σελ. 24)

Όπως θα γράψει ο ίδιος ο Στάθης Κουτσούνης στο ποίημα «Ψηλοτάκουνη Γόβα».

 Ο Στάης Κουτσούνης δείνχνει να έχει τη δυναμη και τη δυνατοτητα να κανει τις ποιητικες του εικονες διαυγεστερες και εντονοτερες.... εχει πολλα να μας δωσει νομιζω, απλα προσωπικα θα ηθελα να δω απο εκείνον εικονες ποιητικες που να δενουν το βλεμμα στο ξαφνιασμα της ψυχης και να αποδελτιώνει την ψυχή του ολοστρόγγυλα στα κάτοπτρα της πένας του.


*********

\Κριτικές προσεγγίσεις από τον Κώστα Βαλέτα

Κριτικές προσεγγίσεις από τον Κώστα Βαλέτα, λογοτέχνη και εκδότη-διευθυντή του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ και Πρόεδρο της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας και Πρόεδρο του Ελληνικού Pen Club και τ. Αντιπρόεδρο της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων. Ο Κώστας Βαλέτας είναι Βραβεύμενος με το βραβείο "Μπλεζ Σαντράρ-2003", (το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο της Ελβετίας) και με το Κρατικό βραβείο διηγήματος από την Ακαδημία Αθηνών (1973).
Οι κριτικές προσεγγίσεις αυτές από τον Κώστα Βαλέτα, είναι δημοσιευμένες στο τεύχος του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2015, τευχος 276.





******

Κριτική προσέγγιση

Σπύρος Μάλλιος, "Πλάτωνος Περιήγηση-Διάλογοι για την Ελληνική Γλώσσα, την Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση και την Παιδαγωγία", Αθηνα 2014


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Σπύρος Μάλλιος
Το βιβλίο «ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ –Διάλογοι για την Ελληνική γλώσσα, την Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση και την Παιδαγωγία» του Σπύρου Μάλλιου, είναι το πρώτο βιβλίο του.

Ο Σπύρος Μάλλιος, σε αυτό του το εγχείρημα, επεξεργάζεται την ιδέα να αποδώσει με τον τρόπο των Διαλόγων του Πλάτωνα, μια συζήτηση που ξεκινά με τον ίδιο με τον Πλάτωνα στη σύγχρονη εποχή με τους σύγχρονους ανθρώπους στην Αθήνα των καιρών των δικών μας, συζητώντας για διάφορα θέματα γύρω από την εκπαίδευση και την παιδαγωγία.

«Στο παρόν έργο ο Πλάτων επιστρέφει στη ζωή και πραγματοποιεί μια περιήγηση στην Αθήνα, την πόλη που μεγάλωσε, που έμαθε τα πρώτα του γράμματα, που γνώρισε ανθρώπους σπουδαίους, που αγάπησε και μίσησε, που χάρηκε και αγανάκτησε. Κατά την περιήγηση του συναντάει σύγχρονους ανθρώπους, με τους οποίους συζητεί θέματα διαχρονικού ενδιαφέροντος, όπως η γλώσσα, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση και η παιδαγωγία.» 

μας λέει ο ίδιος ο συγγραφέας στην εισαγωγή του βιβλίου.

Μια έξυπνη προσέγγιση ενός θέματος που ο μόνος άλλος τρόπος να το περιγράψει θα ήταν ένα συνηθισμένο δοκίμιο ή μια πραγματεία. Μεταχειρίζεται λοιπόν έξυπνα και με φρεσκάδα τη χρήση του κειμενικού διαλόγου τραβολογώντας το παγκάρι των σκέψεων εκεί που ο ίδιος απορεί, σκέφτεται , απαντάει και τεμαχίζει τη σιγουριά μιας απάντησης που θα δίναμε κοινότυπα με τους συνηθισμένους τρόπους προσέγγισης ενός τέτοιου ζητήματος γύρω από την εκπαίδευση, παραδειγματίζοντας τους συνειρμούς με οικείους γενικότερα τρόπους στους περισσότερους που έχουμε συναντήσει όπως είπα στους διαλόγους τους Πλατωνικούς κλπ. Παιδεύει μαστορικά ο συγγραφέας τη νήψη του ξαφνιάσματος στην έντιμη συννυφάδα της ταύτισης, δίχως την ύπαρξη αλαζονειών όπως θα ήταν εύκολο να ακουμπήσει η αρμολογημένη βακτηρία του διαφορετικού.

 Να ένα απόσπασμα του βιβλίου (σελ.10)

«ΠΛ: Ο φθόνος είναι κακό πράγμα, αλλά μικρή ζημιά μπορεί να κάνει. Το μεγαλύτερο κακό το προκαλεί η άγνοια.
Φ: Τι εννοείς, Πλάτων; Βρίσκομαι σε άγνοια;
ΠΛ: Όχι μόνο βρίσκεσαι σε άγνοια, αλλά και στο χειρότερο είδος άγνοιας.
Φ: Αυτό είναι πρωτάκουστο για εμένα. Τι είδη άγνοιας υπάρχουν και ποιο είναι το χειρότερο είδος, στο οποίο λες ότι βρίσκομαι;
ΠΛ: Το χειρότερο είδος άγνοιας είναι αυτό που σε παιδεύει, αυτό που σε εμποδίζει να προοδέψεις, να εξελίξεις τη σκέψη σου. Το χειρότερο είδος άγνοιας είναι, όταν δεν γνωρίζεις, αλλά δεν γνωρίζεις ότι δεν γνωρίζεις και νομίζεις ότι γνωρίζεις[1].
Φ: Και ποιο είναι το άλλο είδος άγνοιας;
ΠΛ: Το άλλο είδος άγνοιας είναι αυτό που προάγει τη σκέψη και «τρέφει» την πρόοδο. Είναι όταν δεν γνωρίζεις και γνωρίζεις ότι δεν γνωρίζεις[2].
Φ: Και ποια είναι η γνώση στο ζήτημα που πραγματευόμαστε;
ΠΛ: Δεν γνωρίζω κάτι που δεν γνωρίζεις.
Φ: Δεν γνωρίζεις κάτι που δεν γνωρίζω... Επομένως, μου λες ότι γνωρίζω την απάντηση.»
.[1] Πλάτων, Απολογία Σωκράτους 21d  5.
[1] Πλάτων, Απολογία Σωκράτους 21d  5-6.



Ένα βιβλίο τριών τυπογραφικών που διαβάζεται ευχάριστα, από το οποίο κανείς οδηγείται σε προσωπικές σκέψεις και σε ένα εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό του μέσα από την ανάγνωση του τραβηγμένου στήμονα των αιτιών πίσω από κάθε ερώτηση και απάντηση. Με λόγο απλό, ζεματισμένο από το θαυμαστικό χάρισμα της ηλικίας του και των εμπειριών του, τα εδάφια του βιβλίου στέκονται αντίβαρο στις περιδεμένες ευκολίες των πραγμάτων, με πρησμένες απολήξεις αποριών και συλλογισμών στο κασόνι των λέξεων, στοιβάζοντας τη χαρτοκόπτη σημαδούρα των πραγμάτων στο περβάζι των νοημάτων, επιβεβλημένες ύπαρξη.

"ΠΛ: Πείτε μου, λοιπόν, πώς «εξελίχθηκε» η διαδικασία της εκπαίδευσης;
ΚΑΘ: Αυτό το οποίο έχω παρατηρήσει τον τελευταίο αιώνα είναι το εξής: Παλαιότερα, όποιος γνώριζε γραφή και ανάγνωση, είχε κάποιο πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων που δεν γνώριζαν. Αλλά δεν ήταν η ικανότητα γραφής και ανάγνωσης αυτή καθ’ εαυτήν που έδινε το πλεονέκτημα, αλλά το γεγονός ότι λίγοι είχαν αυτή την ικανότητα και πολλοί δεν την είχαν. Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι παρατηρώντας τούτο, πίστεψαν ότι αυτό που εξασφαλίζει μια καλή ζωή είναι η γνώση γραφής και ανάγνωσης. Και αργότερα φτιάχτηκαν σχολεία και τα επόμενα χρόνια μάθαιναν γραφή και ανάγνωση όλοι σχεδόν.
ΠΛ: Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα;
ΚΑΘ: Τελικά, η κατάσταση δεν άλλαξε. Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι, εγγράμματοι μεν, που δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα. Φάνηκε ότι δεν μπορούσε κάποιος να εξασφαλίσει ένα καλό εισόδημα με βάση τις ικανότητες του σε γραφή και ανάγνωση, μιας και παρόμοιες ικανότητες είχαν, πια, όλοι σχεδόν. Παρατήρησαν, όμως, ότι υψηλότερα εισοδήματα είχαν όσοι τελείωναν το σχολείο παρά όσοι είχαν φοιτήσει στις πρώτες τάξεις, όπου μάθαιναν γραφή και ανάγνωση.
ΠΛ: Και τι ακολούθησε;
ΚΑΘ: Βλέποντας τούτα, οι άνθρωποι πίστεψαν πως, αν μπορούσαν όλοι να τελειώσουν το σχολείο, θα μπορούσαν όλοι να έχουν υψηλότερα εισοδήματα. Και κάποια χρόνια αργότερα όλοι σχεδόν οι πολίτες τελείωναν το σχολείο."
 (ΣΕΛ. 23-24)

Με ειλικρίνεια επαναπροσδιορίζει το απόσταγμα των επνοήσεων της σύγχρονης ζωής και με νύχια εξυπνάδας στηρίζει την πεταλίδα των συζητήσεων που απαρτίζουν αυτό το βιβλίο  σε βατραχοπέδιλα δυνατοτήτων, εξασκημένα πρόσωπα διάκρισης στην αλλαξιά των καιρών και των πραγμα΄των όπως σουρώνει την ταράτσα του ο υπεύθυνος φάρος των χρόνων στη φλούδα των ανθρώπων. Πάντα εφικτός ο συγγραφέας στο χειρισμό των νοημάτων του, δεν διευκολύνει τη δικαιολογία των πρόχειρων εξηγήσεων αλλά εγχειρίζει μανούβρες κατανοήσεων και στοχασμών από μέρους του αναγνώστη ώστε να οδηγηθεί ο καθένας και στα δικά του ατομικά και προσωπικά συμπεράσματα και ερωτήματα και να διαμορφώσει τις δικές του βεβαιότητες και απορίες.

Ένα βιβλίο φερσιμάτων στη σκέψη των αποριών και το στοχασμό μεγάλων ερωτημάτων που δεν στεκόμαστε πάντοτε να τα διαχειριστούμε ως απορίες. Η γραφή του Σπύρου Μάλλιου δείχνει πως στο μέλλον μπορεί να μας δωσει ακόμη μεγαλύτερα ανεβάσματα νοητικά.

Ο Σπύρος Μάλλιος αποφοίτησε από το μεταπτυχιακό πρόγραμμα ειδίκευσης στην Οικονομική Επιστήμη της Αυστριακής Σχολής από το Πανεπιστήμιο Rey Juan Carlos(Μαδρίτη, Ισπανία) το 2013 και από το τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών το 2010. Έχει λάβει υποτροφίες από το Ίδρυμα Χαλκιοπούλου, Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, Ίδρυμα Παιδείας και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού και Ίδρυμα Λίλιαν Βουδούρη. Η εργασία του Kavafis and MisesMeans and Endεδημοσιεύθη στο επιστημονικό περιοδικό Procesos de MercadoRevista Europea de Economía Política (τόμος 10ος, τεύχος 1ο, Άνοιξη 2013).




***



Κριτική προσέγγιση

«Λόγοι Χ Αμερικής» του Γιώργου Αναγνώστου, ΠΟΙΗΜΑΤΑ
εκδόσεις ΕΝΔΥΜΙΩΝ, Γενάρης 2014.


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





Γιώργος Αναγνώστου
Ο Γιώργος Αναγνώστου είναι καθηγητής Πολιτιστικών Σπουδών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο, με ερευνητική δραστηριότητα στους χώρους εθνότητας και διασποράς. Έχει δημοσιεύσει το βιβλίο «Contours of White Ethnicity: Popular Ethnography and the Making of Usable Pasts in Greek America (Ohio University, 2009)» η μετάφραση του οποίου στα Ελληνικά είναι υπό έκδοση από τις εκδόσεις Νήσος. Στον χώρο της ποίησης έχει εμφανιστεί με τα Διασπορικές Διαδρομές (Απόπειρα, 2012) και Λόγοι Χ Αμερικής (Ενδυμίων, 2014)

Το ποιητικό βιβλίο «Λόγοι Χ Αμερικής» του Γιώργου Αναγνώστου, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδόσεις ΕΝΔΥΜΙΩΝ, Γενάρης 2014, ξαφνιάζει δημιουργικά, ποιητικά και εκφραστικά με στίχους και επιλογές συνθέσεων βουτηγμένα και τα δύο σε κωδωνοστάσια συνηθειών που τρεμουλιάζουν κλυδωνίζοντας την έσω μας όραση που αναδεύει το κάθε ποίημα και απλώνοντας φρέσκα κοιτάγματα κόσμου στο στήθος των λέξεων, με φρεσκαρισμένα μάρμαρα αντίληψης στα κλειδωμένα φαράσια των ποιημάτων της συλλογής…

Ποιήματα απλά σαν σημειώματα που θα άφηνε ένα βράδυ η επιθυμία στη σκέψη και το αναπόδραστο της στιγμής, διπλωμένα σε εντύπωση ζωής να ρουχίζουν το περιδέραιο των σκέψεων του δημιουργού τους.

«Παραταγμένοι ώμο με ώμο
οι συγγραφείς
ταν ή επι τας
με λέξεις
μονο-
μαχία ο καθείς…»
(σελ.8)




Κελεύσματα ενθύμησης και ευθύνης σε εγγαστρίμυθους καιρούς να σταματήσουν να κωφεύουν σε οτιδήποτε χειροπιαστό, ανατέμνουν το καπνισμένο φιλμ των νοημάτων που ενδοσκοπούν την παραφωνία του ίδιου πάντα αναγνωρίσματος της έμπνευσης και προτείνουν πραγματικά ένα ολοκαίνουργιο κοίταγμα γραφής, εμφιαλώνοντας στο απρόσμενο την εκφορά μιας ειλικρινούς ψυχής, σε σκηνικά ζωής και ύπαρξης

«Μπαρίστες υπογράφουν λάτε
Την τέχνη ευγενικά
Στραγγίζουν ποιηταί»
(σελ.7)

Αλλά και

«1.
σ’ αγαπώ με απόστροφο
σαγαπώ με κόλπους
σε αγαπώ χωρίς μισόλογα και περιστροφές
2.
Αγαπώ ανορθόγραφα:
γόπα αναγραμματισμού
και συντομογραφίας»
(σελ.15)

Διαβάζοντας το βιβλίο, μια φρεσκάδα γραφής που συρράπτει επιπτώσεις στην οπτική της ποιητικής ματιάς και της ανάγνωσης και του αναγνώστη αλλάζοντας την ριζικά και που επιθυμεί περισσότερα σε κάθε σελίδα και αναμένει τη νέα έκπληξη ευρήματος του επόμενου ποιήματος της συλλογής.

Αντίβαρα στο δογματισμό του αναμενόμενου τα ποιήματα του Γιώργου Αναγνώστου, βλασταίνουν κατάπλευρα της εποχής μας φανερώνοντας το στρεφόμενο ανεμοδείκτη σκέψεων και ιδεών και ερωτημάτων και αισθήσεως στην τροφαντή γνησιότητα των εκφράσεων που περιέχονται στους στίχους του.

Προμήθειες σκέψεων με φουρνισμένες επιθυμίες αλλιώτικου και ακυρωτική τη λαχτάρα για το προφανές διασχίζουν ακροβατικά τη ζωσμένη πιθανότητα του ιδεατού στις μπουκαβίλιες του νου με ξέχειλα τα ποταμόπλοια της ανέρωτης ποίησης που μόνο η δική της διαύγεια κλεισμένη στους λαγαρούς και οξυδερκείς στίχους του ποιητή Γιώργου Αναγνώστου που μας παραδίδει αυτό το βιβλίο, μπορούν να εκφωνήσουν τον πανσέληνο ουρανίσκο μιας έμπνευσης μοναδικής και απρόσιτης που στην τράπουλα των χρόνων έχει να δώσει μεγάλου βεληνεκούς
δημιουργήματα και να αστράψει όχι στιγμιαία αλλά παρατατικά στη χόβολη της ύπαρξης του κάθε αναγνώστη που θα πάρει στα χέρια του αυτό το βιβλίο.

«Ποίησης Ραντεβού
Με γλώσσα αυθάδη να κοκκινίζει το μπλε των καλοκαιριών μας.»
(σελ.27)

Όπως γράφει.
Και εμείς θα πούμε τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου αυτού:
Tώρα, καταζητείται ελεύθερο στον ύπερο των άστρων



***********

Κριτική προσέγγιση

Χρήστος Τούβε, "Της ζωής τα παράξενα παιχνίδια"

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Χρήστος Τούβε, "Της ζωής τα παράξενα παιχνίδια", βιβλίο. 

Πέμπτη μεσημέρι, ετοιμαζόμουν να φύγω, να λειψω για μερες για προσωπικούς λόγους και χτυπάει ο κούριερ το κουδούνι και μου κουβαλάει αυτήν την πανέμορφη έκπληξη! Αυτόν τον κίτρινο φάκελο με το όνομά μου και την ένδειξη "ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" , που μέσα είχε το βιβλίο ενός φίλου νέου (και εννοώ από άποψη γνωστότητας, ότι τον γνώρισα εξαιρετικά πρόσφατα δηλαδή και έχουμε μιλήσει προς το παρόν μόνο από το τηλέφωνο), όταν με πήρε τηλέφωνο και μιλήσαμε για αρκετή ώρα για το βιβλίο του, τη χαρά του για την έκδοση αυτή, τα σχέδια του για το γράψιμο κλπ . 

Ένας κεφάτος και γεμάτος ενέργεια άνθρωπος, με πίστη σε αυτό που έγραψε, σταθερός και δίχως να τον ταλανίζουν αμφιβολίες εγκυρότητας, ίσως υπερεκτιμώντας δυνάμεις και καταστάσεις αλλα για αυτό ακριβώς το λόγο και ωραίο, γιατί ίσως κατορθώσει και να τα υπερβεί όλα τελικά. 

Χάρηκα πάρα πολύ, αληθινά πολύ, για το βιβλίο, για την αφιέρωση, για τη φροντίδα να βάλει μέσα και την προσωπική του επαγγελματική κάρτα, μη ξεχνώντας να προσθέσει ιδιογραφα την διευθυνση της ιστοσελίδας του... Μα πιο πολύ από όλα χάρηκα αυτό το νέο άνθρωπο που πορεύεται με βερμπαλισμούς αισθήσεων... Τον ευχαριστώ πάρα πολύ μέσα από την καρδιά μου, το βιβλίο το διάβασα αμέσως μόλις το παρέλαβα.

Το βιβλίο, δεν είναι ακρβώς μυθιστόρημα, δεν είναι και ακριβώς βιβλίο αυτοβελτίωσης όμως… 

Σκαλίζεται επιδόρπια σε μια καταφατική επικεφαλίδα ιδεών, με το μουσούδι των σκέψεων στην ευπρόσιτη ρίμα απόψεων ενός ανθρώπου που προσπαθεί να συμβουλέψει ή να διηγηθεί. 

Ο σκελετός της αφήγησης στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, προοιωνίζει πως πρόκειται για ενδιαφέρουσα πλοκή. Και όντως πρόκειται για μια συραμμένη στρωμνή νυγμών εστιακά κούλουρη στο βράγχιο της αντοχής. Με τα λυόμενα λιθάρια της έμπνευσης σε έκθλιψη οξυγονούχα του αυτονόητου. Πουδράρεται με το μανικετόκουπο γνώρισμά της η λειψανοθήκη των ορισμών σε στρογγυλεμένα ερμάρια μηρυκαστικά των πράξεων που κάποτε στεντόρεια καταλήγουν σε οφθάλμια  περιηγήσεων ρηξικέλευθα στο ύφαλο φουρό της συντυχίας.

Οι παραινέσεις στο τέλος κάθε κεφαλαίου οδηγούν το βιβλίο σε άλλο δρόμο από το μυθιστόρημα και το κάνουν προστακτικό στον αναγνώστη, κάτι που είναι πιο οικείο σε βιβλία αυτοβελτίωσης, αλλά αν ήταν τέτοιο, προσωπικά ως αναγνώστης θα ήθελα να το γνωρίζω. Στο εσώφυλλο πάντως αναγράφεται πως είναι μυθιστόρημα.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από το τέλος του κεφαλαίου «Εσύ ακόμη φοβάσαι;» (σελ.118)


«Σημεία κλειδιά του κεφαλαίου: Εσύ ακόμη φοβάσαι;
Να μην ξεχνάς: Με φόβο προχώρα στη ζωή σου και με φόβο μαθαίνεις να μη φοβάσαι

Βασικό μήνυμα: Όσους περισσότερους φόβους ξεπεράσεις, τόσο θα δυναμώνεις.

Βασική ερώτηση: Εσύ ακόμη φοβάσαι να φοβηθείς;

Απάντηση: Ότι δεν θέλεις δεν μπορείς και σε ξεβολεύει να τολμήσεις κάτι, βαφτίζεται φόβος. Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι οι γραμμές που οριοθετείς στη ζωή σου….{…}»


 Παρατηρητικά φαινότυπα αφουγκραζόμαστε  την ολοφυρόμενη ανοικτή απλωσιά της διάθεσης του Χρήστου Τούβε να γράψει μυθιστόρημα και να διηγηθεί και να προτρέψει. 

Ακόμη βέβαια αναζητά την προσωπική του συγγραφική φωνή που φαίνεται πως η αισιοδοξία που τον συνοδεύει και η ιδιόμελη πεποιθηση του στο μεράκι της γραφής, θα τον οδηγήσουν να:


 «αντέξει τις δύσκολες φουρτούνες. Εκεί που η κατάσταση δυσκολεύει, μόνο η καρδιά έχει πρωταγωνιστικο ρόλο.»
(σελ. 111)


Ας του ευχηθούμε εκείνο που γράφει κι ο ίδιος στο βιβλίο του


«Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να αποφασίσεις πως θα πράξεις με το χρόνο που σου έχει δοθεί»
(σελ.100)



*****


Κριτική προσέγγιση

«Το ημερολόγιο ενός Ουρανοδρόμου»
ποιητική συλλογή του Θανάση Γεωργιάδη
εκδόσεις ΔΗΓΜΑ.

πηγή:http://www.goodbooksweb.com/ 
συνδεσμος: http://www.goodbooksweb.com/vali-tsironi-3.html

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΑΜΜΑΤΑ




«Το ημερολόγιο ενός Ουρανοδρόμου» είναι μια ποιητική συλλογή του Θανάση Γεωργιάδη, εκδόσεις ΔΗΓΜΑ.

Ο Θανάσης Γεωργιάδης έχει εκδώσει οχτώ ποιητικά βιβλία, τέσσερα μυθιστορήματα, δύο αφηγήματα, μελετήματα, λεξικά, μυθολογίες για παιδιά, ενώ επί τρεις δεκαετίες δημοσιεύει άρθρα, δοκίμια, κριτικές, επιφυλλίδες κ.ά. Έχει μεταφράσει εκατοντάδες βιβλία αρχαίων και νεότερων συγγραφέων, ενώ έχει συμμετάσχει στο στήσιμο και στην έκδοση εφημερίδων, περιοδικών, εκδοτικών σειρών, εγκυκλοπαιδειών κ.ά.

Αυτό είναι ένα ιδιαίτερο ποιητικό του βιβλίο, στο οποίο διαβάζουμε:

«Κάποτε είχες πει «ζούσα σ΄ ένα χωριό»
Αυτό σου δείχνω»
(σελ. 9, ποίημα «Χωριό των ΗΠΑ»-Β. Φλώριδα, Ιούνης 1968)

Μικρές αναγνώσεις, ποιήματα καταπέλτες που επιγράφουν τα βλέμματα της ψυχής του ποιητή, πάντα με στεναγμό από τις όψεις του μέλλοντος που εμπεριέχουν μέσα τους οι τόποι και οι εικόνες τους και κουβαλώντας όχι των ίλιγγο των αποστάσεων αλλά εκείνον τον ίλιγγο των αναγνώσεων των αισθήσεων που αντιμιλούν σε καθετί που φρυγανίζει το επιχείρημα των πράξεων και των σκέψεων και των ιδεών. Το ίδιο το πρόσωπο των αισθήσεων του ποιητή, που το βάζει απέναντί μας κουβαλώντας το συνάμα συνεχώς μέσα στην ποίηση του, ρητώς και ως προσφορά συνενοχής στο οξύ μολύβι των καταφάσεων των στίχων:

«Το κουβαλώ
Δίχως κανένα κόπο, συνεχώς
Το κουβαλώ πάντα μαζί μου
Αυτό είναι το πρόσωπό μου
Άθροισμα ζωής»
(ποίημα «ΠΡΩΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ», Χόλυγουντ Φλώριδα, 28/10/1969, σελ.11)

Βυθίστηκα διαβάζοντας μονομιάς αυτό το βιβλίο , γεμάτο με μικρά ποιήματα που ανασαίνουν δίχως υπολογισμένα στερεότυπα στην κατάστικτη παλάμη των φαινομένων σε στίχους δεμένους με ευκρίνεια σε μια απλότητα ποίησης που φέρει ωστόσο την ιδιομορφία μιας αστείρευτης υπόστασης που εκταμιεύει μέσα στην ποίηση μοναδικής σύλληψης εμπνεύσεις, διαλαλεί με όνειρα τη σοβαρότητα και φέρνει αντιρρήσεις στα σαθρά υπολείμματα του συνειδητού όταν το τελευταίο στεγνώνει τον αντίλαλο των ονείρων…

Ποιήματα σε απλά κατανοητά σχήματα, κτισμένα ευκρινή στο περιβραχιόνιο ένδυμα των εντρυφήσεων στη ζωή και τις ιδέες, που ενδίδουν σε τέμνουσες αναμνήσεων αλλά και ευπροσήγορες ζητήσεις ηθελημένων θεωρημάτων φράσεων.

Ένα ταξίδι σε μέρη που επισκέφτηκε πραγματικά ο Θανάσης Γεωργιάδης, με κάθε μέρος να έχει και από ένα ποίημα που γράφτηκε εκεί και για εκεί, με γδυτούς προορισμούς που αναγράφονται στο τέλος κάθε ποιήματος, για να θεωρείται λες η μελάνη στον σταυρωμένο τένοντα των διαφορετικών και πολυποίκιλων τοποθεσιών, γαλουχώντας ιάσιμους φραμπαλάδες αισθήσεων και αισθημάτων στη χρωματολογία των στίχων της ποιητικής αυτής συλλογής. Τα ποιήματα μεγαλώνουν μέσα μας καθώς τα διαβάζουμε, έχουν αυτήν την ικανότητα της ανάπτυξης εντός θώρακα:

«Έτσι συμβαίνει και κάτι μεγαλώνει μέσα μου
στα ξαφνικά
κάτι δεν εξηγείται με τα άραγε και με τα ίσως
Προχωρώντας, χάνομαι ολοένα βρίσκομαι αλλού
Σε κάποιαν έρημο
Που δεν είναι δική μου»
(από το ποίημα «ΜΑΙΑΜΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ», Νόρθ Μαϊάμι 1/10/1968)

Ο Θανάσης Γεωργιάδης, αναμφισβήτητα ένας άξιος ποιητής, καταφέρνει στην ποιητική του συλλογή αυτή να βάλει την πρέσα του επιστητού στον υποβολέα της καθημερινότητας και διαφορετικών προορισμών και να φυτέψει μέσα στα ποιήματα προτάσεις ανοιγμένες σε αμφίδρομα εκταφιάσματα εγρήγορσης και συλλογισμών…

Για να καταλήξει στο τέλος :

«Στοιχειώσου στο σύμπαν όμορφε.
Περνά ο καιρός εδώ.
Σε περιμένουν κι άλλοι κόσμοι.»
(ποίημα «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ», Θεσσαλονίκη 20/2/1998, σελ.49)



--------------------------------------




ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ 

"ΠΥΡΟΣΑΛΟΙ" ποιητική συλλογή 

του Κώστα Μπα΄ι΄ρακτάρη

ποιητή και Προέδρου του Συλλόγου Φίλων

 Γιάννη Σκαρίμπα



γράφει η Βάλη Τσιρώνη
ιατρός-λογοτέχνης
πιστοποιημένο μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας 
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Κώστας Μπα΄ι΄ρακτάρης


   «ΠΥΡΟΣΑΛΟΙ» ονομάζεται η ποιητική συλλογή του Κώστα Μπαϊρακτάρη που εκδόθηκε στη Χαλκίδα και που όπως πληροφορούμαστε και από τα ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ του ποιητή με τα οποία ξεκινάει το βιβλίο, δημιουργήθηκε «υπό την έωλη σκέπη του σταχτονεφούς των καταστροφικών πυρκαγιών του θέρους-φθινοπώρου του 2007» και που περιλαμβάνει ποιηματα που αφορούν αυτό ακριβώς το γεγονός ή είναι επηρεασμένα από αυτό και  «το απαρτίζουν ποικίλα μορφικά, θεματικά και τεχνοτροπικά υλικά. Αλλού αξιοποιήθηκε ο ολιγοσύλαββος και έμμετρος στίχος, αλλού ο καθαρά ελευθερος και αλλού ο πεζόμορφος (ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ, Κώστας Μπαιρακτάρης σελ.5) 


Το βιβλίο συνοδεύει επίσης και ένα μήνυμα της Δημάρχου Ταμυνέων Ευβοίας, Κατερίνας Καραπά.


Στο βιβλίο και μέσα από τους στίχους της ποιητικής αυτής συλλογής, παρίσταται στυπωμένος ο διυλισμένος εμπύρετος των στιγμών αυτών. Γεμισμένος την έμπλαστρο λήθη των στίχων του Κώστα Μπαϊρακτάρη, ανάκατα αφρισμένος από την αίσθηση της ψυχής του που εμφανέστατα σπαράσσει μέσα από τους στίχους με τα γινωμένα πασούμια της αγωνίας για το αποτέλεσμα και τα πεπραγμένα αλλά και για τα όσα ήρθαν και πρόκειται να έρθουν έπειτα.


Και εξαερώνονται τα όμορα δακτυλικά καλύμματα των ματιών του μέσα από το

«Γλαυκό Μνήμης Αιώνιας πανί. Στον άνθρωπο στήνει
Λευκό ανδριάντα Άνδρα Ανδρείου.»

Καθώς σημειώνει ο ίδιος στο βιβλίο του , στο ποίημά του «ΤΑΦΟΣ ΖΩΗΣ».

Τεκμαρτά ερμάρια μονιμότητας της στιγμής, λοιπόν τα μάτια του τα φυσικά αλλά και εκείνα της ψυχής του, αγκομαχούν για την κατάτμηση των ονείρων. Ντύματα όρθιων άστρων. 

Και οδοστρωτικά τα τιμολόγια της ευθύνης που καταγράφει

«την ώρα που η πορφύρας μπέρτα στη δόξα της κορώνει στριγκιά φωνή απ΄τα ουράνια  στέργει.
Βοά. ΒΟΑ. Σιμώνει. Θωρά. Κεντράρει. Στέρνο ανοίγει μονοχαψιάς.»

(«ΦΩΤΙΕΣ ΑΠΥΡΕΣ», ΣΕΛ.19)


Έτσι ακριβώς μέσα σε λίγους στίχους χωράει όλο το θέαμα και τις παρατηρήσεις ιδιότητας στην ιδιωτεύουσα δύναμη της ανάγκης, στην καινή λαγόνα της εξήγησης, συνοδεύουσα μπάτης των πραγμάτων που παρατηρεί, παρατήρησε αλλά και που κατέληξαν στο βραχιόνιο όνομα της πένας του.

Γιατί, η ζωή βαδίζει μέσα στους στίχους του, τους γεμάτους θεομηνία επιθέτων και γλωσσοπλαστικών λέξεων που ρέουν αβίαστα και θορυβικά μέσα στα ποιήματα της συλλογής αυτής. Και ρέουν με τριξίματα κατακόρυφα των διανοημάτων, διαθλαστικά κασπώ ευρημάτων  οδηγητικά της αγώγιμης έμπνευσης των σκέψεων του Κώστα Μπα΄ι΄ρακτάρη, πρότυπα οδοστρώματα χωνευτικά του τεράστιου πηνίου της νόησης του με οξυδέρκειες εφικτού στο ανταγωνιστικό στερεό των εικόνων που κατορθώνει και μπάζει μέσα στους στίχους του στριμωχτά με τα κεφαλαιώδης εμπνεύσεως επίθετα και απαρέμφατα και ρήματα του, ν΄ ανακατεύουν μια ποιητική ωραιότητα που σε παρασέρνει δίχως μεγαλοστομίες αλλά με κατακλυσμιαίες αστραπές αισθήσεων και φράσεων σαν μονόχνοτος Αχέροντας που βράζει!

«Πυρόσαλοι οι Πυρόπλαστοι
Πυρολουσμένοι και τεφροί
Λεπροί επί πώλου πυράς όνου
Παντιέρες φωτιάς
Στα Σύμπαντα αρμενεύουν
Πυρανακρούσματα βοούν
-σταχτίλα αγκούσας κάψα-
Στον κόρφο του κήπου του Θεού
Στο πέλαγο των Άστρων.»

(«Πυρόσαλοι», σελ. 14)


Στο ποιητικό αυτό βιβλίο του, ο ποιητής Κώστας Μπα΄ι΄ρακτάρης, προσπαθεί και του βγαίνει αβίαστα είναι η αλήθεια, να αναλύσει υπαρκτά σε λειασμένα έκδοχα δοκιμών  με τους στίχους του, εκείνο το θαλασσί κουκούτσι των οικειώσεων που σε στιγμές σαν αυτές μιας πύρινης λαίλαπας φαγοκυτταρώνεται εφικτά με την κανιοβόλο νηοπομπή της παρουσίας, υαλικά στον υφασμένο ύφαλο των πράξεων, συνενώνοντας τους ανθρώπους αλλά και που ξεσηκώνεται τρωτό στο εύρυθμο σαν απάγκιο γκέμι της επιμονής στην καρίνα της σκέψης του ποιητή.

Η φυτευτική αγωνία στο αγκομαχητό πρόσημο της μάχιμης ηχοληψίας των αισθήσεων του ανθρώπου, ως ύπαρξη που γονατίζει, μπροστά στο εκκλησίασμα της φύσης και των στοιχείων της, σε μια τέτοια εκδοχή πληθυντικού της πυρκαγιάς και των ακολούθων γεγονότων της που έπληξαν την Ελλάδα το 2007, παίρνει σάρκα και οστά και μεταδίδεται με νοήματα πρωτεύοντα σε καλλιμάρμαρες περιγραφές που ορμούν μέσα στους στίχους αυτού του βιβλίου τεθλασμένες ευθείες στην ευρυγώνια έπαρση των σημείων της ποίησης, διανυκτερεύοντα οχήματα στιγμών σε έγγραφα πανωσέντονα  στην συνάντηση των επιγνώσεων να εκτέινονται σαν φανοστάσια στους θραμπαλάδες των αισθήσεων μας που ενεργοποιούνται πλήρεις μέσα σε μπαλωθιές επιθετικών προσδιορισμών και ρημάτων

«Της στέγνας τη χλαπαταγή ιππείς ανεμομάνους
Δράκοντς με σπαθοβόλα που χάσκουνε απ’  τη γη αψά»

για να καταλήξει στα «ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ» όπως είναι και ο τίτλος του τελευταίου ποιήματος της συλλογής αυτής…

«Σσσσσσς…
Όνειρο. Όνειρο μ΄ανθούς
Ας κρατεί ψυχή και νου σε περβόλια Ουρανούς.

(σελ. 47)

Απλά, σαν πρόσφορο στον αναγνώστη…

Ένα βιβλίο μοναδικό και υπέροχο!



------------------------------------

"ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΧΝΙΑΣ" ποιητική συλλογήτης Πολυξένη Βακιρλή-Γιαννακοπούλου


(γράφει η Βάλη Τσιρώνη)






Η Πολυξένη Βακιρλή- Γιαννακοπούλου στην επιφάνεια μιας πραγματικότητας που την πονάει και βελάζει στην  στα τοιχώματα των συνειρμών των ονείρων της, επανιδρύοντας το φτυάρι των αιτιών κατά τα προστάγματα των καιρών, στην επιφάνεια αυτή λοιπόν, γράφει και δημοσιεύει την ποιητική της συλλογή «Φως στην άκρη της καταχνιάς» εκδ. BOOKSTARS.

“Επιφυλάσσομαι σήμερα να προσγειωθώ στην πραγματικότητα.
Αρνούμαι.
Αρνούμαι να βλέπω το γκρίζο!
Έχω μείνει στο φωτεινό, το γαλάζιο, το ουράνιο!
Εκεί που οι δύο ήπειροι, Ευρώπη  και Ασία, ακουμπάνε η μια την άλλη!
Εκεί που τα νερά του Βοσπόρου σε ορίζουν»
  

Γράφει σε ένα απόσπασμα ποιήματος της .

Με μπλε γόνατα λέξεων λοιπόν, κοπανάει το γλωσσίδι του έντιμου της ψυχής και των ιδεών της στη μακρυγορία μιας εποχής που φουσκώνει το χορτάρι των επιβολών σε βλοσυρές εκδοχές επιστητού, λασπώνοντας τα μπετά των δυνατοτήτων του καθενός στον μπουχτισμένο αντίλαλο κάποιας καταχνιάς εντόσθιας και πλαγιασμένης στο ανώφελο ρήμα μιας ευμάρειας που δεν ζητήθηκε από τις υποστάσεις να τιμολογεί την ευκρίνεια των προθέσεων, αλλά που αυτό ακριβώς όμως τελικά υπηρετεί.

«Καλοστημένο είναι το σκηνικό της τελευταίας πράξης του έργου
Που παρακολουθείς.
Ενός έργου που λες πως ετοίμασαν άλλοι για σένα
Με πρόσωπα συνοφρυωμένα, σφιγμένα χείλη και παγερή ματιά
Με λυπημένα πρόσωπα, αξιοθρήνητα!
Πολιτικοί με καλοσιδερωμένα πουκάμισα
Και ωραίες χρωματιστές γραβάτες που κάνουν το καθήκον τους
Δήθεν για το μέλλον της πατρίδας, της σωτηρίας της.
Άλλοι που κάνουν το καθήκον τους επίσης, λέγοντας όχι
Εκεί που οι πρώτοι είπαν το ναι, έτσι για να γίνεται κουβέντα….»

Γράφει στο απόσπασμα του ποιήματος με τίτλο «Το σκηνικό των ημερών» που περιέχεται σε αυτή την ποιητική συλλογή.

Μας κάνει να σκεφτούμε αν είναι η ξεμοναχιασμένη ουτοπία μιας αυτάρκειας που θρέφει όλο αυτό το «σκηνικό των ημερών» όπως το χαρακτηρίζει η ίδια στον πρόλογο του βιβλίου της, το οποίο υπαγορεύοντας τη στοιβαγμένη τέντα ης πρόφασης τελικά συσφίγγει τα λουριά των ανθρώπινων μοναξιών σε πρακτικά σιωπής για όλα τα κακώς κείμενα των ημερών και απλά παρασέρνει το μανουάλι των σκέψεων στο μπουκάλι της νοσταλγίας με το λογαριασμένο μπιστρό των φωνών να συναρμολογεί το πιάτο μιας εντιμότητας απέναντι στον εαυτό μας και τα οικουμενικά ιδανικά και ιδεώδη, πλαγιασμένο στο ανώφελο.

«Μια χούφτα ζωή έξω από το παράθυρο.
Την αρπάζω και την καρφώνω με την άκρη των ματιών
Πάνω στην ψηλή κορφή των κυπαρισσιών
Στα γυμνά κλαριά της μυγδαλιάς
Στα βαθυπράσινα φύλλα της ελιάς, της ελιάς μου!

Ύστερα την τυλίγω στο κιτρινοπράσινο σεντόνι της λεμονιάς
Και τη φυλάω προσεκτικά στο ερμάρι της μνήμης.
Ίσως τη χρειάζομαι σε ξένα χώματα!
Ίσως είναι η ασπίδα μου κατά της πάσης φύσεως βαρβάρων
Εν Αθήναις!»


Καταλήγει κλείνοντας το βιβλίο. 26 σελίδες όπου ξε-ιππεύει το ελεύθερο στη στάμνα της ειλικρίνειας της ψυχής και της γραφίδας της ποιήτριας, ακοπάνιστο στο στενό των υπάρξεων για να πριμοδοτήσει τα ποιήματα της συλλογής με μια φωνή συνταγογραφημένη στο ουρλιαχτό της ψυχής του ανθρώπου σήμερα. Επανατοποθετεί τη ζωή όπως αυτή βαραίνει στο γιλέκο φρόνημα της ύπαρξης η Πολυξένη Βακιρλή-Γιαννακοπούλου και σίγουρα έχει να μας δώσει ακόμη άξιους στίχους και στο μέλλον.



Η Πόλα Βακιρλή- Γιαννακοπούλου, γεννήθηκε στο Σύδνεϋ αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα. Τελείωσε τη φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του ΕΚΠΑ. Δίδαξε σαν φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Έχει εκδώσει  τρεις ποιητικές συλλογές: την ποιητική συλλογή “Φως στην άκρη της καταχνιάς” εκδ. BOOKSTARS  που κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2014, ΤΟ ΜΙΚΡΟ  ΑΛΩΝΙ εκδ. Γαβριηλίδης, Νοέμβρης 2015. Αυτή είναι η τρίτη της συλλογή από τις εκδ. Βεργίνα με τίτλο: ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΑ.
Είναι παντρεμένη κι έχει δυο γιους.

----------------------------------------------------------------



ποιητική συλλογή "Μικρό Αλώνι"  

της ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΒΑΚΙΡΛΗ- ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ 

εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ

(γράφει η Βάλη Τσιρώνη)


ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΒΑΚΙΡΛΗ- 

ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ







Η νέα ποιητική συλλογή της ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΒΑΚΙΡΛΗ- 

ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ "Μικρό Αλώνι" κυκλοφορεί από τις 

εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ ήδη από το Νοέμβρη του 2015 σε μια 

εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση με ενδιαφέρουσα ποιητική 

γραφή, χαρακτηριστική της ποιήτριας, γλαφυρά δραστήρια. 

Αν το σκεφτείς σαν πιανόλα γευστική ονείρων που πάντα 

παίζει ζευγαρωτά τους θραμπαλάδες των ψυχών.




Σε αυτή τη συλλογή μοιάζει να έχουν γεννέθλια τα πράγματα 

στην ανοιχτωσιά της γραφής πυρωμένα σύριζα της 

ακτογραμμής της έμπνευσης έτσι που να στεγάζεται 

ζυγισμένα η ανεβατή περίοπτος των στίχων. 



Εκούσια των κόσμων με λαιμοδέτες διάρκειας τα ποιηματα 

της κυρίας Βακιρλή, ενηλικιώνουν νοηματα και αρμοδετούν 

τις εικασίες σε μια τριγωνομετρημένη ευθύτητα ψυχής που 

μεταγυρίζει τις συνήθειες του ευκταίου στην εύφωνη 

φαντασμαγορία των πιθανοτήτων της σκέψης και των 

αισθημάτων. Πανταχόθεν αρχόμενο το όνειρο.




Η ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΒΑΚΙΡΛΗ- ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ γεννήθηκε στο Σύδνεϋ αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα. Τελείωσε τη φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του ΕΚΠΑ. Δίδαξε σαν φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: την ποιητική συλλογή “Φως στην άκρη της καταχνιάς” εκδ. BOOKSTARS που κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2014, ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΛΩΝΙ εκδ. Γαβριηλίδης, Νοέμβρης 2015. Αυτή είναι η τρίτη της συλλογή από τις εκδ. Βεργίνα με τίτλο: ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΑ.

Είναι παντρεμένη κι έχει δυο γιους


Aς διαβασουμε ορισμένα από τα ποιήματα της συλλογής:




ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΩ

Μετακομίζω την ύπαρξή μου

στο ιερό άβατο της αιδούς,

ξεμπλέκω την αλήθεια από το ψέμα

όπως την ήρα από το στάρi

για να την κάμω ψωμί

για τους ανήμπορους και τους αδικημένους.


Ξορκίζω τους δαιμόνους του κακού

σαν ιεροφάντης στα μυστήρια της Ελευσίνας

με το θυμίαμα  του δενδρολίβανου

και τα δαφνόφυλλα του δίκιου.


Κι ύστερα στεφάνι πλέκω από ελιά

και το χαρίζω απλόχερα

στο νικητή της αγάπης.


Όχι, δε συμμετέχω σε τηλεπαιχνίδια

σαν κι αυτά που  παράγουν νικητές

με τις μηχανές των νομισμάτων.


Δε θέλω  γω τα κίβδηλα βραβεία τους

ούτε το χειροκρότημα ενός κοινού
που το χορτάσαν οι εικόνες.
Εγώ τ' αληθινό γυρεύω
να το κάμω κοσμοχαλαστή.
Γι' αυτό  μετακομίζω.


*******************




ΜΙΚΡΟ ΑΛΩΝΙ



Ένα μικρό αλώνι ο κύκλος της ζωής σου

που παλεύεις με δυνάμεις ενάντιες,

με ξωτικά πολύχρωμα φερμένα από τόπους μακρινούς,

με υπάρξεις εξωγήινες κι αλλοπρόσαλες,

δεμένες στα κατάρτια των ονείρων σου,

με δαίμονες ποικιλότροπους που σου ροκανίζουν τη ζωή

και θεούς δυνατούς σαν τον Έρωτα ή τον Πλούτο.


Ένα μικρό αλώνι , κυκλικό, χωρίς αρχή και τέλος,

κάτι σαν το άπειρο!

********************



H σβούρα

Δεν την ορίζουν τη ζωή σου

λεγεωνάριοι και μανδαρίνοι,

μονάχα εσύ κρατάς στη χούφτα σου

της τύχης το κουβάρι!

Μονάχα εσύ ξετυλίγεις το νήμα του

όπως ένα παιδί το νήμα της σβούρας,

ξετυλίγει με τέχνη και τη βλέπει

να γυρίζει να γυρίζει, να στροβιλίζεται.

Έτσι κι η ζωή σου στροβιλίζεται

στο πλακόστρωτο της μοίρας

και ξετυλίγεται το νήμα μέχρι να σωθεί

και ν' αράξει η πολύχρωμη η σβούρα

σε μια γωνιά του πολύβοου καλντεριμιού.

-----------------------------------------------------------------------------

Η Καίτη Βαλέτα, οδοντίατρος-λογοτέχνης, σύζυγος του εκδότη και διευθυντή των «Αιολικών Γραμμάτων», Κώστα Βαλέτα, κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες τη νέα συλλογή διηγημάτων της με τίτλο "Άναστρη Νύχτα", από τις εκδόσεις ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, σελ. 101. Η Καίτη Βαλέτα είναι συγγραφέας και μεταφράστρια από και προς τα Γαλλικά. Σπούδασε στο Παρίσι στοματολογία και οδοντιατρική στην Ελλάδα.




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


(της Βάλη Τσιρώνη) 


 "Λογοκρατορίες -Η ιστορία των γλωσσών-". 


Σε αυτό το βιβλίο περιγράφεται η γλωσσική θέαση της ανθρώπινης Ιστορίας, με 

πολλούς χάρτες, αναυτικές περιγραφές, φαινομενικά

 κουράζει με την πολλή του ανάλυση, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί ένα 

εξαιρετικό οδηγό θέασης του αόρατου επιπέδου της Ιστορικής φαινομενολογίας των 

γλωσσοκρατοριών μέσα από υψηλής ευφλεκτικότητας περιγραφές και επισταμένης 

έρευνας αναλύσεις.

 Ένα βιβλίο άξιο διαβάσματος, που μπορεί να οδηγήσει σε σκεπτικές προτάσεις 

απορiών μέσααπό το οξύδερμο λάτισμα των κεφαλαίων του. 

Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2015







------------------------------------------------------------------





"Χειμερινή Ισημερία"

 είναι ο τίτλος της πρώτης ποιητικής συλλογής του Νίκου 

Σουβατζή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bookstars. Φρέσκια γραφή, απλός 

λόγος, με νεανικό κοίταγμα που εφορμάται ακόμη από εκείνα τα ορόσημα των 

θεματικών επιλογών που σκεπάζουν κάθε ξεκίνημα. Ο Νίκος Σουβατζής γεννήθηκε 

στο Βερολίνο το 1977. Έχει γράψει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Αναχώρηση 

(Είκοσι τέσσερις ιστορίες για τον πόνο, τον φόβο, τη μοναξιά, την εγκατάλειψη, την

 απόγνωση, την κρατική βία, τον εγκλεισμό, τα όνειρα, την αντίσταση, την ελπίδα. Οι 

ήρωες αυτών των ιστοριών είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που ζουν και 

αναπνέουν δίπλα μας. Οι χαρές τους και κυρίως οι λύπες τους, τα παράπονα και οι 

αγωνίες τους, το χαμόγελο και το κλάμα τους, τα όνειρα και οι εφιάλτες τους είναι το 

υλικό των ιστοριών αυτού του βιβλίου -όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του 

βιβλίου-)και μια ποιητική συλλογή με τίτλο Χειμερινή ισημερία. Άρθρα, διηγήματα και 

ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και στο διαδίκτυο. Διατηρεί το 

ιστολόγιο chimerianarki.wordpress.com (από όπου και η τρίτη φωτογραφία που 

παραθέτουμε με πληροφορίες για την επικοινωνία μαζί του)



Ιστορίες μιας νύχτας του χειμώνα


(του Νίκου Σουβατζή)


Παγωμένα βλέμματα, παγωμένες καρδιές

Μέχρι κι ο χρόνος έχει παγώσει

Κάθε που ρωτάμε πότε θα 'ρθει η μέρα μας

μάς καταπίνει η σιωπή

Χλωμό φως, τι να κάνει μόνο του

απέναντι στο πιο βαθύ σκοτάδι
;


Παγωμένα χέρια, ατέλειωτες νύχτες

Έρημοι δρόμοι, αδύναμες φωνές

Ζούμε περιμένοντας την άνοιξη

με τον Μάη πάντα στην καρδιά μας

Τα όνειρα σε χειμερία νάρκη

και η ζωή παλεύει να ανασάνει


Η αλήθεια μας απέναντι στο ψέμα τους

με το βλέμμα εκεί που δεν φτάνει το δικό τους

και τη μνήμη μας να απειλεί την αμνησία

Γύρω απ' τη φωτιά μαζεύτηκαν άνθρωποι,

λένε ιστορίες του κόσμου που θα 'ρθει

και μια φωνή σιγοτραγουδά ένα τραγούδι

που λέει πως ο χειμώνας μοιάζει ατέλειωτος

γιατί μας κρύβουν τον ήλιο





Την έβδομη ζωή

(του Νίκου Σουβατζή)


Αν είχα εφτά ζωές

τη μία θα την ξόδευα στις θάλασσες

Αιγαίο, Μεσόγειο, Ατλαντικό και Ειρηνικό,

Μαύρη Θάλασσα

Απέραντη υγρή πατρίδα

που κάθε μέρα αλλάζει πρόσωπο

Θα 'γραφα το όνομά μου πάνω στα κύματα

και θα αντηχούσαν το τραγούδι μου στις επόμενες γενιές


Τη δεύτερη ζωή θα την ξόδευα

για να μάθω να πετάω

και να μην παίρνω πια τη ζωή στα σοβαρά

αφού όλα από ψηλά θα έμοιαζαν μικρά


Την τρίτη θα γυρνούσα σε σκοτεινά και υγρά σοκάκια,

στους κακόφημους δρόμους των λιμανιών και

σε περιφρονημένες συνοικίες,

στο πιο βαθύ σκοτάδι
με βήματα σαν της γάτας

θα εισχωρούσα απαρατήρητος

στον κόσμο των απόκληρων

για να ακούσω αυτά τα παραπονεμένα τραγούδια

που ποτέ δεν τραγουδιούνται στο φως


Η τέταρτη θα κυλούσε σε μια χώρα

που δεν γνωρίζουν τον πόνο και τη λύπη

που τίποτα δεν χωρίζει τους ανθρώπους

μόνο ζούνε και αγαπάνε κάτω απ' τον ίδιο ήλιο


Την πέμπτη ζωή θα την περνούσα γράφοντας

για αυτό τον κόμπο που έχω στο λαιμό

κι αυτό το πλάκωμα στο στήθος

και τα βράδυα που δεν μου κολλάει ύπνος

κι όλα όσα μετάνιωσα

κι όσα κρατούν την καρδιά μου φυλακισμένη


Την έκτη ζωή θα την αφιέρωνα στα όνειρα

και θα 'ταν σαν τα όνειρα που κάνουν τα παιδιά

χωρίς λογική και ρεαλισμό

μόνο μαγεία

σαν να 'χουν βγει απ' τα παραμύθια


Την έβδομη θα έβρισκα απ' όλα αυτά τα όνειρα

το πιο εξωπραγματικό

και θα προσπαθούσα να το κάνω αληθινό

Κι αν στο τέλος ό,τι κατάφερνα




έμοιαζε έστω και λίγο στο όνειρο


θα ήξερα ότι δεν πήγε χαμένη η ζωή μου